Zondag 05/07/2020

Ons eindpunt na 8.000 km: de meest charmante auberge van Frankrijk

Beeld David De Vleeschauwer

We vertrekken bij 26 graden en een stralende hemel in Navarra, in de Pyreneeën stijgt het kwik tot 30 graden, maar wanneer we Frankrijk naderen begint het te regenen en daalt de temperatuur tot een povere 16 graden. In Frankrijk - en België - is het geen zomer meer: geen mooi vooruitzicht. Een beetje troost biedt het idee dat we straks in een typische, klassieke Franse auberge overnachten.

We rijden naar Vieux Mareuil, een onooglijk dorpje in de Périgord in Dordogne, op een uurtje rijden van Bordeaux. Hij, achter het stuur, vraagt waarom we in godsnaam hier stoppen. "Wacht maar af, het is zeker de moeite", is mijn repliek, hoewel je in Frankrijk nooit zeker weet of de ontvangst hartelijk zal zijn en de foto's op de website overeenstemmen met de realiteit.

Auberge de l'Etang Bleu ligt goed verdoezeld in het groen en kijkt uit over een enorme vijver met ronddobberende zwanen en kwekkende eenden. We komen net op tijd voor het diner. De dame des huizes, Madame Colas, is een elegante verschijning op leeftijd die wat doet denken aan Sybil uit Fawlty Towers - een strak, tweedelig pak met knielange rok, een riempje in de lenden, perfecte maquillage en hoog opgestoken haar. Ze ontvangt ons en toont de weg naar de ronde tafel in de romantische, met kaarslicht versierde eetzaal.

Je komt hier ogen tekort: de auberge is bijna een museum van allerlei antiquiteiten, brocante, verzamelingen van ditjes en datjes en kan in één woord omgeschreven worden als charmant-chic. Pierre-Henri Colas is nergens te bespeuren. Hij staat in de keuken tussen de koperen potten en pannen en is een driegangendiner voor zijn gasten aan het bereiden. Het resultaat is een typisch Frans menuutje met gebakken foie gras - een specialiteit in deze streek, geconfijte eendenbout en een selectie van heerlijke kazen uit de streek. Een ervan is zelfs gemaakt door nonnen. Wie verzot is op de traditionele, perfect klaargemaakte Franse keuken zonder veel poespas zit hier goed.

We eten ons diner tussen de snuisterijen, terwijl nu en dan een van de pluizige huishonden door de eetzaal naar de receptie wandelt. De ober is op en top Frans: met zijn wit-zwart uniform past hij duidelijk in het decor. Hij is fier op zijn métier, beleefd en spreekt tussen de gerechten door een paar woordjes Nederlands.

Wanneer Pierre-Henri, een ronde goedlachse verschijning, na de service eindelijk uit zijn keuken komt, is het al laat en nodigt hij me uit voor een glaasje cognac. Hij vertelt dat hij auberge de l'Etang Bleu overnam van zijn vader en hoopt dat zijn dochter, die eigenlijk ingenieur is, toch ooit de fakkel overneemt. "Elke ochtend wanneer ik de deur open en door het gebouw wandel, zeg ik tegen mezelf: 'Comme elle est belle!', lacht hij.

Het moet fantastisch zijn om in de winter bij de enorme open haard te zitten, te genieten van Pierres Franse keuken met aangepaste, ronde Bordeaux-wijnen en je daarna boven in een gezellige kamer met zicht op de vijver terug te trekken na een stevig digestiefje. "Ah", zegt Pierre. "Vroeger kon dat allemaal maar nu sluiten we voor de winter. De crisis is hier ook voelbaar en we worden er niet jonger op."

Pierre spreekt over zijn hotelletje alsof het om een geliefde gaat waarvan hij in de herst gedwongen afscheid moet nemen. Als troost, maar oprecht gemeend, zeg ik hem dat zijn auberge de perfecte afsluiter was van deze lange roadtrip. Zijn vriendelijkheid en passie voor de horecastiel zijn zeker een reden om terug te keren.

Andere hoogtepunten tijdens deze 8.000 kilometer lange rit door Europa: arts and crafts ontdekken in Innsbruck, Venetië in het ochtendgloren, driedubbel gebakken brood met Tome de Savoie eten in La Clusaz en lokale roséwijn proeven in Carcassonne, een onverwachte lunch langs de weg in La Mancha, slapen tussen de olijfbomen in een cortijo in Andalucia, Chipiona en Sanlucar de Barameda als zomerse hotspot ontdekken, op zoek gaan naar pata negra-varkens in Extremadura.

Na het copieuze diner van gisteravond en een deugddoende nachtrust stopt vriendelijke Pierre ons als cadeau twee flessen lokale wijn toe. Daarna zwaait hij ons, met zijn cockerspaniël naast hem, uitbundig uit. "Bonne route! A bientôt!"

Beeld David De Vleeschauwer
Beeld David De Vleeschauwer
Beeld David De Vleeschauwer
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234