Zondag 17/11/2019

Onlosmakelijk verbonden

Hij speelt een kolos met hartzeer, zij een nimf met geldgebrek. In Offline, een grote film over kleine dingen, zitten Wim Willaert (45) en Anemone Valcke (22) zichzelf bijzonder dicht op de huid. Elkaar, evenzeer. 'Anemoontje, dit blijft voor het leven.'

Vanuit een verlaten wegrestaurant lonken twee nachtelijke zielen naar de maan. Rudy en Vicky. De stilte beklemt, de nacht bezweert. Hij drinkt koffie, zij witte wijn. Tussen beide personages niet alleen peper en zout, maar vooral zeven blanco jaren. "Ik ben echt content dat ik u zie, en gij?", zegt hij. "Ik weet dat niet", zegt zij. "Ik ken u niet."

Het is de sleutelscène in Offline, de deze week verschenen debuutfilm van Peter Monsaert. Het verhaal is intussen gekend: na zeven jaar celstraf hoopt Rudy Vandekerkchove zich terug in zijn gezin en het leven te integreren. Hij krijgt daarbij de hulp van Denise, een kapster op rust en Rachid, zijn vriend. De cast is select, van Mourade Zeguendi tot Liesa Naert. De muziek is van Triggerfinger, en zindert.

Nog beklijvender zijn Anemone Valcke en Wim Willaert, de hoofdrolspelers van Offline. Als een hedendaagse Atlas en Maia torsen ze de film richting zenit. En drukken ze elkaar aan de borst.

Ook na de avant-première in Leuven, begin deze week. Wanneer een VRT-journalist aan Peter Monsaert vraagt wat hij nu eigenlijk met zijn film wou vertellen, zoeken Valcke en Willaert elkaars schouders.

Ogen.

Hart.

"Toen ik het scenario de eerste keer las", zal Valcke twee vragen verder zeggen, "heb ik moeten wenen. Ik heb een uur voor mij uit zitten staren, en kon alleen maar denken: 'ik wil Vicky spelen'."

Maandag avant-première in Leuven. Dinsdag Café Corsari in Antwerpen. Woensdag afspraak op Studio Brussel. Willaert en Valcke vlinderen over het vlakke land. Op de redactie van de jongerenzender schenkt Linde Merckpoel versgemaakte koffie in. Presentator Sam De Bruyn wisselt Triggerfinger voor Adele, Offline voor Skyfall. De twee aangekondigde praatgasten laten namelijk even op zich wachten. Heel even. En met een goed excuus. "Wim was nog spaghetti aan het koken", zal het net na Skyfall klinken. "Voor zijn kinderen."

Ook hier blijkt al snel: Willaert en Valcke hangen aaneen als door de bliksem getroffen. Het naamkaartje op 's mans borst leest: 'Annemone Valcke' (sic), dat op 's vrouws vest: 'Wim Willaert'. Spelende kinderen in het diepst van hun gedachten.

Als De Bruyns rode opnamelampje is uitgefloept, komt plots een Gentse tongval aan het licht. Op de tafel tussen de twee ligt een Blik. In het oog springt een uitspraak van muzikant Rod Stewart. "Ik heb anaal cocaïne genomen." Ze lachen. Zijn ook allebei door muziek begeesterd. Hij speelt bij De Dolfijntjes, zij bij Toi et Moi, een embryonale oefening met vriend en collega-acteur Wietse Tanghe. Maar over muziek zal dit gesprek nauwelijks gaan.

Valcke: "Eindelijk, een interview samen met Wim. Vree wijs."

Willaert: "Geestig. Vooral omdat er door over de film te praten weer allerlei herinneringen naar boven komen. Deze week voelt voor mij een beetje als een tweede draaiperiode aan. Tof, want ik heb al op veel sets gestaan, maar Offline was echt wel uniek. Crew, acteurs, regisseur: een kleine ploeg, maar het waren allemaal gelijkstemde zielen. Iedereen is tot het uiterste gegaan."

Valcke: "Zoals dat beruchte rapfeestje, met de Patjes. Ik denk dat het de Halfway Party was? Of gewoon een party?"

Willaert: "En door nu ook samen over de film te praten, leren wij elkaar nog beter kennen. Daar geniet ik enorm van. Want Anemoontje, dit blijft voor mij voor het leven."

Valcke: "Voor mij ook. Dankzij Offline heb ik heb nieuwe vrienden gemaakt, en dat stopt hier niet. Wim gaat mij bijvoorbeeld coachen bij mijn volgende theaterstuk. Ja, het is de max."

SweetLips19 zegt: "Zeg, ik ben eigenlijk wel content dat ik u heb leren kennen..."

Rachid zegt: "Echt?"

SweetLips19 zegt: "Ge komt op 't juiste moment..."

Rachid zegt: "Merci."

Het uiteinde van een stad, de staart van een samenleving, daar speelt Offline zich af. Maar als een modern sprookje omarmt de film de tijd van nu. Net als Red Sonja, de onvolprezen televisiereeks waarmee Willaert vorig jaar de poort naar de Vlaamse huiskamer open beukte, is de film met chatsessies doorspekt. Maar: het geratel van een hart op drift overstemt moeiteloos de schreeuw van vingers op klavier.

Meer nog dan gechat, echter, is Offline een film waarin wordt geleefd. Het ruwe leven. Drinken, vechtenenraafzwarte T-shirts van Motörhead. Onvervalste catharsis, bovendien, is een onlineverkrachting. Ja, het bestaat. En Anemone Valcke vertolkt het grandioos.

"In die scène kon ik alles opensmijten", zal de actrice daar over zeggen. "Het was wel eng. Op een gegeven moment kon ik echt niet meer, en riep ik tegen Peter 'stopt ermee! stopt ermee!'. Maar hij wou niet stoppen, omdat hij het schoon vond wat ik aan het doen was. Nu ben ik hem daar enorm dankbaar voor. Hij heeft er op dat moment voor gezorgd dat ik in mijn spel als actrice een grens heb overschreden."

Kernwoord in Offline, hoe dan ook, is hunkering. Naar elkaar, naar de deurbel die nog één keer wakker schiet, naar het gevoel niet alleen te zijn.

Willaert speelt Rudy, Valcke Vicky. De eerste een kolos met hartzeer, het tranendal in de ogen nog dieper dan de wonden op de rug. De tweede een nimf met geldgebrek, gekneld tussen werkelijke liefde en online opwinding.

Spelen is niet het juiste woord. Ze zijn. Hun personage, en tegelijk zichzelf. Eerder deze week sprak ook Monsaert in deze krant over "een stuk van mijn jeugd en leven" wanneer hij naar de oorsprong van Offline gevraagd werd.

Willaert: "Ik ben aan deze rol begonnen vanuit het vraagstuk 'Wat als ik in een minder goed ontwikkeld milieu geboren was?' Niet eens zo'n moeilijke oefening, want dat ik ben beginnen acteren is te danken aan één vriend. Die gast, hij is nu directeur van het Fonds Pascal Decroos, zei me op een dag 'Wat zit jij in godsnaam achter een bureau te doen, je zou beter naar de theaterschool gaan, daar moet je ook niets doen'. Dat klonk goed. Maar was hij die dag niet binnengekomen, dan was ik allicht in de marine gegaan, zou ik tien jaar gevaren hebben, kok zijn geworden, en in een restaurant gaan werken. Dat had allemaal kunnen gebeuren. Ik had ook best een Rudy kunnen zijn. Het is dus inderdaad mezelf dat ik speel, maar dan wel met heel andere premissen."

Valcke: "Ik probeer altijd mezelf te zijn, in alles wat ik doe. Als ik begon te spelen, werd ik Vicky, maar voor een groot deel bleef ik wel Anemone. Dat besef komt vooral door mijn school, die zeer is gesteld is op het 'zijn' en op het 'hier en nu'."

Willaert:"Heel typische dingen atypisch vertolken. Hoe je in een auto stapt, hoe je rijdt...Je kunt niet spelen dat je met een auto rijdt, want dan bega je ongelukken. Ik heb dat van Jack Nicholson geleerd. In Easy Rider zit er een geweldige scène: hij komt uit de gevangenis, pakt zijn flesje met sterke drank, drinkt ervan en begint als een kip te kakelen. Wie doet er dat in godsnaam in het echte leven? Maar bij Jack Nicholson geloof je het. Veel acteurs spelen dat ze zijn, en dat is kaka boudin. Neen, je geest moet juist vrij zijn van je lijf. Ik kan de schoonste monologen opzeggen terwijl ik ergens een beest in mijn neus aan het zoeken ben. Jij hebt dat ook, Anemoontje, dat voelde ik van bij de eerste auditie. Het was meteen raak."

Valcke: "Het is een soort van onbewust bewustzijn, om eens in paradoxen te praten. Als je op een stoel zit en je begint te denken dat je moet spelen dat je op een stoel zit, word je onzeker en gaat het mis. Zit gewoon, en het komt goed. Acteren vind ik iets heel oprecht en puur."

Willaert: "Tijdens de opnames zat ik enorm diep in mijn rol. Ik kan mijn vrouw daar niet genoeg voor bedanken. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik mij in die periode met niets anders bezig moest houden dan met acteren. Ik was honderd procent gefocust, en voelde dat de emoties van heel diep kwamen. En het rare is: na de première op het Filmfestival van Gent kwam het allemaal plots weer op mij af. Ik keek voor het eerst naar de film, en zat nadien in een rare, existentiële gemoedsgesteldheid."

Valcke: "Ik had net hetzelfde. Toen we uit de cinema kwamen, voelde ik dat ik anders aan het stappen was. Ik keek naar links, naar Wim, en ik zag gewoon Rudy lopen. Vree raar."

Willaert: "Ik heb toen echt een slag gekregen. En nadien hebben we toch een dag of drie, vier naar elkaar sms'en gestuurd om te horen of het al over was."

Valcke: "Maar als je voelt dat acteren je zo kan raken, en je die emoties kan kanaliseren, en je ze op een of andere manier kunt uiten: ik vind dat eigenlijk het ultieme genotsgevoel. Echt. Het is een soort ventilatie, een zuivering, waarmee je alles van je af kunt gooien. Ik moet sowieso minstens één keer in de maand goed kunnen blèten, dus dan is het leuk dat je dat in een medium als film kwijt kunt."

Willaert: "Maar mocht je met een of ander psychiatrisch probleem zitten, dat klaar is om getriggerd te worden, mag je nooit zo diep spelen. Ik ken genoeg acteurs, of studenten van vroeger, die dat niet mogen. Juist omdat ze geen evenwicht hebben.

"Sommigen doen het toch, en belanden voor de rest van hun leven in de psychiatrie. Voor mezelf heb ik daar gelukkig helemaal geen schrik voor. Ik beleef er zelfs genot aan om zo diep te spelen."

User Name: SweetLips19

Leeftijd: 19

Haarkleur: Bruin

Gestalte: S

Cupmaat: C

Het profiel van Vicky Vandekerckhove op de erotische site Hotcam.be verschilt weinig van het voorkomen van actrice Anemone Valcke hier bij StuBru. Ze is 22, studeert nog en draagt sinds kort een beugel. Maar na veelbelovende rollen in Adem en Aanrijding in Moscou lijkt de geest nu uit de fles. Voorgoed. Ook Willaert krijgt eindelijk de waardering die hij verdient. Oermens met een groot hart. In Frankrijk werd de spitsbroeder van Wim Opbrouck jaren geleden reeds omarmd, in eigen land is hij te lang genegeerd. "Meedraaien in de molen interesseert mij niet", zei Willaert vorig jaar nog in deze krant. "Er bestaat in Vlaanderen een soort fictieve catalogus, een heel systeem waaruit geplukt wordt voor de grote hits. Ik word daar niet voor gevraagd, en vind dat niet erg."

Valcke: "Ik wil altijd met dezelfde passie kunnen werken als bij deze film. Ik denk niet dat ik snel grote projecten zal aannemen als ik vermoed dat ze mij ongelukkig gaan maken."

Willaert: "Ik heb het al meegemaakt, dertig keer een slecht stuk moeten spelen. Ik zweer het je: sindsdien is het niet veel meer gebeurd."

Valcke (kijkt Willaert recht in de ogen): "Ik vind het echt absurd om te zien hoe gelijkend wij over alles denken."

Willaert: "En ik vind het ongelooflijk wat jij nu al kunt, op je 22ste. Ik heb een hele weg moeten afleggen vooraleer ik dat niveau heb bereikt."

Valcke: "Ik heb het gevoel, als jij hier nu zo vlak voor mij zit, dat je al gans mijn leven vlakbij mij zit."

Willaert: "Awel, dat is wederkerig."

Valcke: "Alsof je al jaren aan het sluimeren bent in mijn leven."

Willaert: "Allee, stop, je weet dat ik sentimenteel ben opgestaan vanmorgen. (stilte) Wij hebben elkaar leren kennen, en dat alleen al is gewoon fantastisch."

Offline is in nagenoeg alle bioscoopzalen van het land te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234