Zondag 29/03/2020

ONINTELLIGENTE STOTEN

Er was een tijd dat Koen De Graeve het hart vormde van élk feest. "Ik dacht dat ik van alles zou missen als ik eens een avond thuis zou blijven. Nu dubbelcheck ik of mijn gezinsagenda het wel toelaat om gewoon naar het Filmfestival te komen", lacht hij. Onder de sloef? Nee. Prioriteiten. "Ik wil meer genieten van mijn familie. Het mag allemaal wat rustiger."

Geboren in Aalst in 1972, als jongste van zes kinderen.

Werd bij het grote publiek bekend door zijn vertolking in Dagen zonder lief. Daarna was hij te zien in o.a. De helaasheid der dingen, Tot altijd en Halfweg. Zijn nieuwste film Terug naar morgen is nu in de zalen.

Daarnaast is Koen muzikant. Vorig jaar richtte hij een eigen band op, De Post. Hij zingt Nederlandstalige nummers die hij zelf heeft geschreven.

Hij heeft drie dochters met actrice Ariane van Vliet, Anna (13), Roos (12) en Sara (7).

Jouw personage in Terug naar morgen heeft een manier gevonden om e-mails te sturen naar het verleden. Als dat mogelijk was, wat zou je dan graag laten weten aan een jongere Koen? "Ik ben eigenlijk heel blij met de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven. Als ik toch iets zou moeten communiceren, zou het zijn dat ik minder ambitie moet hebben. Ambitie is een monster. Er komen heel veel mooie dingen uit voort, maar het leven lijdt er ook onder. Ik wil wat meer genieten en niet meer zo gebukt gaan onder dat continue streven naar meer."

Ga je dan wat gas terugnemen?

"Mijn band De Post staat nu op een iets lager pitje. We waren daar heel enthousiast mee begonnen. Dat enthousiasme is er nog steeds. We repeteren nog en we gaan een tweede plaat maken. Maar de deadline daarvan heb ik geschrapt. De Post leek misschien geen bom qua effect op het publiek, maar het was wel een bom in ons leven. Qua drukte. Ik wil nu liever focussen op het plezier van het optreden, dan mezelf te pushen om mijn muziek naar een hoger niveau te tillen."

Het is waarschijnlijk niet evident dat je vriendin Ariane van Vliet ook mee in de band zit. En jullie staan soms ook nog samen op het toneel.

"We proberen onze agenda's zo goed mogelijk op elkaar af te stemmen, om thuis ook alles draaiende te houden. Dat is belangrijk. Soms zorgen onze projecten inderdaad voor heftige periodes, met turbulenties bij sommige kindjes tot gevolg. Maar we zoeken steeds een zo goed mogelijk evenwicht. We wilden dan ook allebei heel graag kinderen. Ik kende Ariane al tien jaar voor we een koppel werden. Maar toen het eenmaal zo ver was, wist ik vanaf dag één dat zij de moeder van mijn kinderen zou worden. En nu zij er zijn, maak ik mijn handen graag vuil en doe ik alles voor mijn dochters. Het zijn drie diamanten."

Heeft het vaderschap jou veel veranderd?

"Ik ben rustiger geworden. Dat is de leeftijd ook wel, denk ik. Ik feest nog steeds graag en ik ga nog dikwijls uit. Maar niet meer zo vaak als vroeger. Als jonge gast voelde ik een enorme gretigheid om uit te gaan. Ik was bang dat ik van alles zou missen als ik niet op die of die fuif was. Nu vind ik andere dingen feestelijker. Thuis wat zitten kletsen bijvoorbeeld."

Jij was inderdaad een rasecht feestbeest. Kijk je al op tegen de wilde jaren van je dochters?

"Eigenlijk niet. Als het zo ver is, hoop ik oprecht dat zij hun studententijd even intens beleven als ik. Ik hoef echt niet alles te weten wat ze uitspoken. Dat is gezonder, denk ik. (lacht) Ik heb veel onintelligente stoten uitgehaald. Maar dat hoort erbij."

Ga je niet bezorgd zijn?

"Bezorgd ben ik altijd. Als mijn dochters nu alleen naar school fietsen, kijk ik hen na tot ze de bocht voorbij zijn en ik jaag me op omdat ze niet genoeg links of rechts hebben gekeken. Maar ach, je kan toch niets doen. Vroeger ging ik zelf altijd met de fiets naar school. Ik kon de volledige route zonder handen. Op een dag had het stevig gevroren en ben ik uitgegleden. Ik zie me nog zo gaan, recht naar een auto die uit de tegenovergestelde richting kwam. Die wagen kon niet meer stoppen en ik ook niet. Ik ben er nét voor gegleden. Dat vergeet ik nooit meer. Zoiets kan iedereen altijd overkomen. Je moet gewoon zorgen dat je altijd nuchter bent als je achter het stuur kruipt, en de rest is op hoop van zegen."

Je bent afkomstig van Mere, bij Aalst. Was dat een fijne plek om op te groeien?

"Enorm. De Chiro heeft een belangrijke rol gespeeld in mijn jeugd. Tussen mijn vijf en mijn twintig jaar lag mijn hart bij de jeugdbeweging. En ik kan je verzekeren, de Chiro van Mere is een hele warme, jolijtige groep. We trokken altijd de velden in vlak bij mijn ouderlijk huis. Het domein bij dat huis is trouwens prachtig. Er is een heel grote tuin met een boomgaard en een bos. En daarachter ki-lo-me-ters velden. Als ik met mijn pa de hond ging uitlaten, sloegen we het hoekje om en konden we uren stappen met onze frisse neus in de wind. In een stad is zoiets ondenkbaar."

DERTIG KILO POST

Van je vader en moeder kreeg je ook de liefde voor cultuur met de paplepel mee.

"Mijn ouders waren inderdaad heel cultureel geëngageerd. Mijn vader had een textielbedrijf geërfd. In het begin draaide dat geweldig. Ik heb verhalen gehoord over ons pa die met zijn vrienden naar de Overpoort reed. Blijkbaar waren ze bij de eersten die zich dat konden permitteren, uitgaan met een wagen. Met een cabriolet dan nog. Dat moet een geweldig zicht geweest zijn! Maar goed, toen kwam de teloorgang van de Vlaamse textielnijverheid en ging alles bergaf. We hebben zwarte dagen gekend, ik herinner me dat we het absoluut niet breed hadden. Mijn ouders hebben dan het pand naast ons huis omgevormd tot café. De perfecte uitvalsbasis voor muziek en theater, en voor extra centen. Want zes kinderen die hogere studies doen, dat is nogal een hap uit je budget."

Je broer en zussen gingen allemaal naar de universiteit, jij naar de toneelschool.

"Daar waren mijn ouders niet mee gediend. Ik had me op de unief ingeschreven voor Slavistiek, maar dat was echt mijn ding niet. Dat eerste jaar in Gent heb ik al feestend doorgebracht. Toen ik thuis uiteindelijk vertelde dat ik toneelschool zou doen, wou mijn vader dat niet betalen. Hij dacht dat het een bevlieging was."

Hoe heb je dat dan gefinancierd?

"Vier jaar lang heb ik bij DHL gewerkt. In het depot waar alle postzakken toekomen. Daar stond ik zes tot negen uur aan een stuk bij de lopende band, zakken van meer dan dertig kilo te sorteren op basis van de bestemming. Elke zondag. Vaak ging ik rechtstreeks van de dansvloer naar daar. Ik heb er fameus in de wind staan zweten, ik heb mezelf er vervloekt. (lacht) Maar ik stond er wel altijd. Ik had die job nodig. Gelukkig zag mijn vader tijdens mijn tweede jaar dat ik echt gemotiveerd was en heeft hij ergens wat geld van de bodem geschraapt om me een kot in Antwerpen te betalen. Daar ben ik uiteindelijk blijven plakken."

Zou je dat jouw thuis noemen?

"Ik zal altijd in de eerste plaats een Merenaar blijven. Een Oost-Vlaming. Mijn vader woont nog steeds in het huis waar ik ben opgegroeid. Hij is 86, maar bijna altijd op de baan met zijn zus. Sinds hij mijn moeder is verloren en zijn zus haar echtgenoot, hebben ze elkaar teruggevonden en zijn ze continu samen op pad. Maar het voelt altijd als thuiskomen in Mere. Mijn eerste optreden met De Post was bijvoorbeeld daar. Dat was overweldigend. Omdat we voor het eerst op het podium stonden met onze muziek, maar ook omdat ik daar haast iedereen kende! Voorlopig wonen we goed in Antwerpen. Maar ik zou niet zeggen dat ik nooit meer terugkeer naar Mere."

"In mijn hart zal ik altijd een Merenaar blijven"

"Een film die ik onlangs heb gezien en die me echt heeft geraakt is The Theory of Everything. Licht sentimenteel, maar toch straf. Het gaat over het leven van Stephen Hawking. Hij is op zich een heel fascinerende figuur, een brein in een rolstoel. En hij is ook mee grondlegger van de populair-wetenschappelijke lectuur waar ik een grote fan van ben."

"Café Soleil is altijd een hele fijne plek geweest in Aalst. Het is goed gelegen, dicht bij het centrum, en de uitbater is een toffe, sympathieke mens. Een aanrader!"

Café Soleil, Korte Zoutstraat 43, 9300 Aalst.

"Het mooiste aan Mere is de groene omgeving. Als je eens in Aalst bent, moet je zeker een ommetje maken in het stadspark. Dat is groter dan je zou verwachten en grenst net aan een natuurgebied. Tijdens de zomer vinden daar de Parkconcerten plaats, altijd plezant."

Het Osbroek en het stadspark, Erembodegemstraat, 9300 Aalst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234