Vrijdag 24/01/2020

Onherkenbaar Frankrijk zet zichzelf te kijk tegen Spanje

Bondscoach Laurent Blanc zal zondag wakker zijn geworden met de prangende vraag wat hij en Frankrijk zijn opgeschoten in twee jaar onder zijn bewind. Na de kansloze uitschakeling door Spanje zal dat ook het uitgangspunt zijn bij zijn evaluatie met de Franse bond, waarna besloten wordt of hij verder mag.

In zijn voordeel spreekt de knappe reeks wedstrijden waarin de ploeg ongeslagen bleef. Maar nadat Zweden die serie van 23 optredens zonder nederlaag vorige week beëindigde, veranderde de coach in een angstige beginneling, bang voor wat het grote Spanje zou kunnen aanrichten. Met de 2-0 in de Donbass Arena verloor Frankrijk daarom meer dan Spanje won.

Amper uitgedaagd hield de titelhouder, teruggevallen op zijn bekritiseerde systeem met Fabregas als 'valse negen', simpel stand. In zijn honderdste interland stapte Xabi Alonso voor een keer uit de schaduw van Iniesta, Xavi en Silva door beide doelpunten (de laatste uit een strafschop) te maken.

Het was echter niet Spanje dat harten won, maar Frankrijk dat het internationale publiek van zich vervreemdde. Was dit nu die outsider voor de titel? Was dit nu het elftal, dat ook Duitsland in een oefenduel (eind februari in Bremen) had verslagen?

Onherkenbaar elftal

Het antwoord is, in beide gevallen, "nee". Blanc gokte, paste zich aan en ging ten onder met een onherkenbaar elftal. En dat terwijl Frankrijk twee jaar na het echec van Zuid-Afrika, toen de ploeg uiteenviel en rollebollend over straat ging, uit was op revanche.

Maar om hét toonaangevende voetballand van dit moment uit te dagen, moet je durven. Dan moet je ballen tonen, niet wegkruipen. Vooral dat zal Blanc worden verweten. Als Frankrijk op 7 september begint aan de WK-kwalificatie, met een wedstrijd tegen Finland, is het nog de vraag of hij zijn weg mag vervolgen.

Maar op de dag van de 40ste verjaardag van zijn oud-teamgenoot Zinedine Zidane, stelde Blanc teleur. Een geboren leider als Zizou wordt nog altijd node gemist om de lastpakken binnen de selectie op hun verantwoordelijkheden te wijzen.

Dat is een ander belangrijk verschil bijvoorbeeld met Spanje. Als spelers van Barcelona en Real Madrid maakten de elf van Del Bosque meer dan eens ruzie tijdens de vele edities van El Clasico. Maar eenmaal uitkomend voor La Roja is er eenheid. Dat is de professionaliteit die hoort bij de nummer één van de wereld.

Del Bosque wilde het verleden laten rusten, had hij vrijdag gezegd. Tot vervelens toe werd hij er aan herinnerd dat Spanje nog nooit had gewonnen van Frankrijk in een officieel duel. En dat zijn dus statistieken, waarmee de man uit Salamanca helemaal niets kan. Del Bosque gaat over het Spanje van nu. En de cijfers van die ploeg liegen niet - ook niet met Fabregas als 'valse negen'.

Collega Blanc was er zelfs zo van geschrokken, dat hij pardoes was vergeten dat zijn eigen elftal toch ook al 23 wedstrijden ongeslagen was gebleven, tot de nederlaag tegen Zweden in het derde groepsduel. Het was niet alleen die reeks van bijna twee jaar, die bewondering had afgedwongen.

Frankrijk was ook steeds beter gaan voetballen en had daarmee de herinnering aan het volledig mislukte WK van 2010 van zich af laten glijden. Tenminste, zo leek het. Maar nadat Zlatan & co dinsdag in Kiev met 2-0 een einde hadden gemaakt aan die lange, imponerende serie, was er heibel ontstaan.

In de Franse kleedkamer had Alou Diarra de mentaliteit gelaakt. Samir Nasri had daarop geroepen dat hij zich niet zo moest aanstellen. En Hatem Ben Arfa had zich de woede van Blanc op de hals gehaald door alleen maar met zijn mobieltje te spelen. Een dag later was het allemaal keurig terug te lezen in L'équipe.

Blanc kalmeerde de boel, zo zei hij. Maar dat was slechts een opmerking voor de bühne. Intern is het volgens insiders altijd blijven borrelen en zaterdag vond de coach zichzelf terug als het weinig benijdenswaardige middelpunt van kritiek, nadat hij zijn ploeg met een laffe, behoudende tactiek uit het toernooi had gecoacht.

Niet vertrouwen in eigen kunnen, maar angst voor de kracht van de opponent had de doorslag gegeven. Rechtsback Debuchy was doorgeschoven naar het middenveld, waardoor op zijn positie met Réveillère nóg een rechtsback werd opgesteld. Het middenveld werd vol gestouwd om het Spaanse tiki-taka te ontregelen. En spelers als Nasri, Giroud en Ménez werden reserves.

Met een moedeloos gezicht zei Blanc op de persconferentie dat hij het betreurde dat juist van de linkerflank het doelpunt werd voorbereid. Hij had vooraf gewaarschuwd voor Jordi Alba en Iniesta, en toch leidden zij het doelpunt van Xabi Alonso in.

Iniesta stuurde Alba diep. En uit zijn knappe voorzet kon Xabi Alonso volledig ongedekt inkoppen. Blanc legde daar na afloop dus de nadruk op, maar dat was het gejammer van de coach die niet voorbij het bord met de magneetjes in zijn trainerskamer kan denken.

Heel langzaam werden de Fransen verstikt. En in de 90ste minuut verdween het laatste zuchtje adem uit Les Blues, toen Alonso een strafschop benutte, die was toegekend na een overtreding van Réveillère op invaller Pedro. Spanje swingt nog altijd niet. En dat moet Portugal, de opponent in de halve finale, zorgen baren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234