Donderdag 05/08/2021

STRAATBLOG

Ongewild zijn de Antwerpse lunchbars pop-up stores

null Beeld koen broos
Beeld koen broos

Maarten Inghels, dichter, schrijver en coördinator van de Eenzame Uitvaart, blogt op regelmatige basis over wat hij hoort, ziet en meemaakt in Antwerpen. In 2012 verschenen Inghels' roman 'De handel in emotionele goederen' en een literair non-fictieboek 'Een landloper op batterijen'. Eerder verschenen twee dichtbundels, 'Waakzaam' en 'Tumult'.

Het is maar een kwestie van maanden of elke straat in Antwerpen heeft zijn eigen lunchbar. Wat enkele jaren geleden nog een briljant idee leek - 'Een koffiebar... zoals Starbucks maar dan gezelliger... ja, met kekke tweedehands meubeltjes!' - wordt nu een extra druppel in een uitgemolken zee. Freelancende bloggers staren 's ochtends twee uur extra vertwijfeld in de spiegel: in welke lunchbar plug ik vandaag mijn MacBook?

Sinds een vastgoedkantoor een project voor jonge ondernemers startte om de huurprijzen van winkelpanden in mijn straat voor de helft te verlagen, is het een 'va-et-vient' van broodjessmeerders. Als goede buur probeer ik ze allemaal uit. Ik moet bij de pinken zijn, want na drie of vier maanden gaan de meesten overkop. Ongewild zijn het pop-up stores.

De afgelopen maand hadden mijn geliefde en ik weer prijs. De vitrine van een ter ziele gegane koffiebar (derde generatie ondertussen) was een tijdlang afgeschermd met oud krantenpapier. We wisten dat er gauw opnieuw iemand zou koketteren met de branding van zijn gemalen koffiebonen. En ja hoor, na een wat miezerige lente-start hadden we een nieuwe boreling in ons midden. Een lunchbar met Zuid-Amerikaanse toets.

We waren de enige klanten op het zonovergoten terras. 'Service at the bar' las ik op een krijtbord. Weer extra werk voor het Taal Aktie Komitee, kwam in me op. Ik keek door het raam naar de jonge starter die zijn nagelnieuwe dampkap van dichtbij aan het inspecteren was. Binnen waren alle ingrediënten aanwezig: spaanplaten voor de inrichting om de kosten te drukken, tafeltjes uit de kringloopwinkel en een fooienpotje.

"Wat heeft u om te drinken?" vroeg ik, toen ik in zijn spaanplaten hokje stond.
"Koffie of water", antwoordde hij. Hij drukte het knopje in van een brommend apparaat en er liep een spetterend stroompje bruine koffie in een kopje. "Ai, de koffie is over de rand gelopen." Ik keek naar de kale muren. Wil je excelleren in de markt van de lunchbars, moet je exposities organiseren van jonge kunstenaars of designers. Weg met die standaard IKEA-fotolijsten, je flyert aan de poorten van de kunstacademie.

"Heeft u iets om te eten?" Ik keek naar de bruine koffie die op het email van de tas zat.
"Empanada's."
"Wat zijn empanada's?"
"Dit", zei hij. De jongen hield een bolletje roze deeg in zijn hand op.
"Maar wat is het?"
"Er zit aardappel en gerookte zalm in."
Ik bestelde een empanada, een glas water en een servet om mijn bestelling op te poetsen. Buiten dronk ik mijn kopje voor de helft leeg. Dankzij alle lunchbars zijn we ook op vlak van koffie elitair geworden.

"Vernieuwend concept", zei ik tegen mijn geliefde. "Ze bieden geen muffins aan, maar Zuid-Amerikaanse snacks!"
Ze fantaseerde luidop hoe lang deze bar zou bestaan. Zij gokte op een sluiting eind oktober. Ik zei half september. Ze liep naar binnen om te kijken waar de empanada bleef.

"Wat is dat?" vroeg ik haar, toen ze terugkeerde met een soort asbak waarin geelgroene schilfers dreven.
"Mate, een Zuid-Amerikaanse thee." Ze roerde met het metalen rietje in wat een kunststoffen kalebas moest voorstellen.
"Dat stond toch niet op de menukaart?"
"Hij heeft de mate meegenomen van zijn reis door Argentinië."
"Om hier te introduceren", vulde ik aan. "Hij kan zijn Grote Reis niet loslaten en wil de Latijns-Amerikaanse cultuur nu in Antwerpen injecteren."

De mate werkte niet. Hoe hard je ook aan het rietje zoog, er kwam geen thee uit. Ze riep de uitbater erbij.
"Bij de klant vanochtend werkte het wel", zei hij, de schouders ophalend. Hij verdween weer naar binnen. We keken door het raam toe hoe hij voor de vijfde maal die dag het koffieapparaat schoonmaakte.

"Ik vind het treurig voor hem", zei ik. "Dat hij nog niets afweet van zijn nakende faillissement."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234