Zaterdag 22/02/2020

Ondertussen, op de rode loper

Wanneer ik me weer eens even heb laten gaan qua spijs en drank wil ik, verteerd door christelijk schuldbesef, wel eens teruggrijpen naar een oude Jane Fonda's Workout-video. Nadat ik die met enige moeite in de nu zo goed als werkloze VHS-speler gewurmd heb, ga ik altijd voor de slaapkamerspiegel staan en sla ik daar malle figuren die helemaal passen in de so seventies-sfeer van de aerobiek.

Terwijl ik zo bezig ben, passeren er wel eens vraagstukken omtrent het algemeen belang door mijn zwetende hoofd en zo komt het dat ik me laatst bezorgd afvroeg wat nu toch precies het officiële standpunt van De Smurfen zou zijn inzake het hoofddoekendebat.

En ik vroeg me ook af wat die in sociale paddenstoelen gehuisveste mannetjes er eigenlijk van vinden dat ze blauw zijn? Kunnen ze ermee leven, met die kleur, of nemen ze die hun allang overleden blanke schepper Peyo kwalijk? Moet er naar het model van het voormalige gidsland Nederland niet dringend een beschermcomité opgericht worden dat - het Zwarte Piet-debat achterna - de blauwe mannen snel hun waardigheid teruggeeft? Mij kan dat hele pietengedoe in ieder geval geen apenreet schelen, gesteld dat u dat wilt weten. Mijn vriend Sinterklaas mag van mij het huispersoneel inhuren dat hij wil en het zou goed zijn dat onze noorderburen eens begrepen dat er dingen als mythologie en folklore bestaan, en dat er ook iets is als verbeelding, waardoor wij allen zonder enige schroom mogen geloven dat Smurfen blauw zijn en Zwarte Piet zwart.

Misschien is het nuttig om die Hollandse heethoofden er ook eens op te wijzen dat zowel De Smurfen, Sinterklaas als Zwarte Piet niet echt bestaan, wat zo'n publieke discussie toch wel enigszins relativeert.

Verder stond mijn leven de afgelopen dagen vooral in het teken van de rode loper.

En hoe ik daar een hekel aan heb, telkens wanneer die uitgerold wordt omdat er weer een film geboren is. Laatst heb ik me nog eens laten verleiden om naar zo'n event te gaan, omdat het toevallig bij mij om de hoek gehouden werd. Ik had er al meteen spijt van, want eer ik mijn stoel gevonden had was ik al bijna op de vuist gegaan met een overijverige Brusselse flik. Binnen stuitte ik dan nog eens op een ouvreuse die me er fijntjes op wees dat de klapstoel waarop ik wilde gaan zitten eigenlijk voor interessante mensen gereserveerd was. Dat klopte ook wel want naast me zat Véronique De Kock. Nog voor de ceremoniemeester het woord nam, begon Véronique al te gillen dat ze haar portefeuille verloren was. Paniek voor niets, want even later bleek al dat ze er bovenop was gaan zitten met haar veelgeprezen derrière.

Ik geef toe dat ik tijdens zo'n soirée de momenten vlak voor de zaallichten gedoofd worden wel spannend vind. BV's spotten, het zou een hobby van me kunnen worden nu ik zoetjesaan pensioengerechtigd ben. "Kijk, daar heb je Chris Willemsen!", zei ik tegen mijn vrouw. "Maar nee, gij", zei ze "Dat is Clara Cleymans!"

Waarop ik dan weer antwoordde: "Jammer dat ze haar man Jelle niet bij zich heeft." Plotseling ontwaarde ik vlakbij ook Howard Gutman, de voormalige Amerikaanse ambassadeur en een aandachtshoer van hier tot Tongeren. Ik had zin om die bosjesman eens te vragen of hij eigenlijk wel een geldig visum had en waarom die hier nog altijd blijft rondhangen. Maar ik hield me gedeisd, zoals altijd. Ik bleef mijn ogen de kost geven en kijk, daar had je Lien Van de Kelder reeds, alsook Tatyana Beloy. En was dat niet Stijn Coninx? "Nee, het is Nic Balthazar! Of toch Chris Willemsen!"

Glitter en glamour, dat is niet iets voor mij, dat had u al begrepen.

Terwijl twee vrijdagen geleden vermoeide fabrieksarbeiders na hun gedane dagtaak massaal Spritzen zaten te drinken op de terrasjes van de Grote Zavel, begaf ik me naar de in duisternis badende Regentschapsstraat te Brussel, alwaar in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten een grote overzichtstentoonstelling plaatsvindt van het werk van Constantin Meunier. Zoals u allen, Cultlezers, zeker weet was Meunier een eminente Belgische kunstenaar die hyperactief was in het tweede deel van de 19de eeuw. Hij heeft de reputatie vooral droefgeestige taferelen geschilderd en gebeeldhouwd te hebben die in de meeste gevallen te maken hebben met de 'conditie' van de arbeider in tijden dat die niet eens van Spritzen durfde te dromen. Die sombere reputatie is - zoals dat bijna altijd met reputaties gaat - een beetje terecht en ook een beetje onterecht.

Maar als die erg mooi samengestelde Meunier-retrospectieve één ding aantoont, dan is dat wel dat het hier om een belangrijke een erg diverse kunstenaar gaat. Iemand die imposante travaillistische taferelen moeiteloos afwisselt met exotisch aandoende scènes uit het leven in Andalusië, iemand die de ene dag chroniqueur van de Boerenkrijg is, en de andere van de kleine bourgeoisie.

Wel sneu voor Meunier is dat hij zijn kunsten moet vertonen in de catacomben van die Brusselse cultuurtempel die vanbinnen steeds meer op het crematorium van Krakau begint te lijken. Al durf ik er donder op zeggen dat het op die laatste plek leuker toeven is. Een waar schandaal is het, hoe de schaarse bezoekers hier via een roltrap naar de droevigste lokalen geleid worden waar ooit kunst tentoongesteld is.

En dan raad ik u ook vooral af om achteraf in het bijbehorende cafetaria nog een bakje troost te willen halen. Je mag al blij zijn als je er niet afgesnauwd wordt door het personeel, dat daar vanaf vier uur al alles aan het wegstouwen is wat er weg te stouwen valt en na enig aandringen wel wil zorgen voor een lauwe kop Senseo-achtige koffie.

Wat een schril contrast met het verbluffend verbouwde Rijksmuseum van Amsterdam, waar ik mij een paar weken eerder bevond, weliswaar te midden van allerhande gekken die via een tablet naar die weergaloze meesterwerken van Rembrandt en Vermeer aan het kijken waren. Ze maakten er zelfs foto's van, alsof ze vergeten waren dat je in de ruime Museumshop probleemloos een mooie ansicht kunt kopen van De nachtwacht of die steeds weer en meer flabbergasting zijnde Brieflezende vrouw.

De koffie in het overigens ook al oogstrelende Rijksmuseumcafé was warm en lekker.

De jongens en meisjes van de bediening waren uitermate vriendelijk. We zaten daar goed. Op het dak van een belendend pand zag ik Howard Gutman voorbijrijden, verkleed als Sinterklaas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234