Dinsdag 07/12/2021

Column

Om schrik van te krijgen: een inkijkje in het mensbeeld van Greenpeace

 Joachim Pohlmann Beeld Bob Van Mol
Joachim PohlmannBeeld Bob Van Mol

Joachim Pohlmann is woordvoerder van Bart De Wever (N-VA) en schrijver van Een unie van het eigen. Zijn column verschijnt wekelijks.

Als kind haatte ik het als ik met mijn moeder naar de winkel moest. Met de ene hand de winkelkar voortduwend, sleepte ze mij met de andere langs de rekken. Kleding koos ze lukraak want niemand kreeg mij dat pashokje in. En met geen stokken of slagen wilde ik bij de bakker binnengaan.

Alleen de slager zag ik graag. En ik weet ook waarom: daar kreeg ik telkens een schel boterhamworst – een ‘vleesje’ heette dat. Al was het niet de beloning die mij in verleiding bracht; bij de bakker kreeg ik Fruittella-achtige snoepjes, maar die konden mij nauwelijks bekoren. Het was het vlees.

Het vet, het zout, de textuur namen bezit van mijn jonge geest en riepen de smaak naar meer op. Zodra we door de deur waren, liep ik al de wachtende klanten voorbij, naar de koeltoog, hengelend naar mijn vleesje. Gevolgd door mijn moeder die van achteraan de wachtrij steevast riep: “En wat zeg je dan?!”

Vraatzucht

In die tijd prijkte Samsons beeltenis niet op de worst. Gert Verhulsts imperium stond toen nog – flauwe woordgrap in aantocht – in zijn kinderschoenen. Mijn ervaring met Studio 100 beperkt zich tot de waarschuwingen die mij als jonge vader te beurt vallen: “Wacht maar tot hij Bumba ontdekt.”

Studio 100 is voor mij vooral een angstwekkend toekomstbeeld. Ik zie de doffe blik in de ogen van mijn vrienden, terwijl in de achtergrond hun kinderen in Mega Mindy-pakjes meejengelen met K3-muziek of zielloos naar Studio 100 TV staren. “Dat staat jou ook te wachten", troosten ze zichzelf.

Als boterhamworst en Studio 100 een alliantie aangaan, worden dan ook oncontroleerbare krachten opgewekt. Machteloos moeten ouders toekijken hoe hun kinderen meegezogen worden in een negatieve spiraal van vraatzucht die hun aderen doet dichtslibben en hun hartvaten vernauwt.

Ik zie ze voor mij, de moddervette koters die in een te krap Maya De Bij-outfit puffend op de bank liggen, met tussen hun wormige vingertjes een brik Plopmelk en een pak Samsonkoeken. Elk K3-concert is een cardiovasculair risico; de opwinding dreigt hun vergroot hartje te veel te worden.

En toch lijkt dat niet meteen het geval te zijn. Ik zal niet zeggen dat er geen enkel kind met overwicht rondloopt, maar of dat de exclusieve schuld van boterhamworst of Studio 100 is, laat staan van een combinatie van beide, betwijfel ik toch sterk.

Stupide campagne

Er is nog steeds zoiets als individuele verantwoordelijkheid. Of in dit geval: de verantwoordelijkheid van de ouders. En dat is wat mij stoort aan die stupide Greenpeace-campagne. Consumenten zijn blijkbaar een makkelijk te manipuleren bende idioten, amper in staat hun kinderen op te voeden.

Dat een sigaret opsteken van hetzelfde niveau is als een plak worst naar binnen spelen, tant pis. Een communicatieve hyperbool, daar ben ik zelf niet vies van. Maar je kan vandaag geen krant, nieuwssite of journaal bekijken zonder vermaand te worden je gedrag aan te passen.

Geen alcohol, plastic, vlees, vis, kachels, gluten, fossiele brandstof, kernenergie… Een oneindige stoet van ngo’s, actiegroepen, lobbyisten en overheidsinstellingen weet het allemaal beter in mijn plaats. Ik ben 37 jaar en ik word als een kind behandeld.

Maar niet door Studio 100. in Schelle geven ze mij tenminste nog het voordeel van de twijfel, en rekenen ze op mijn minimaal beoordelingsvermogen om mijn zoon niet vet te mesten. Die campagne is een inkijkje in het mensbeeld van Greenpeace. En dat is om schrik van te krijgen. Niet van Studio 100 of verzadigde vetten, maar van Greenpeace.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234