Dinsdag 24/05/2022

OdeGand

OdeGand en de opstand van de proletarische kajakkers

OdeGand. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
OdeGand.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Een muziekfestival is leuk, maar zo’n festival meemaken van op het water is helemaal het einde. Reporter Tim F. Van der Mensbrugghe maakte OdeGand mee in zijn kano, zag een colonne van discoboten en was getuige van een opstand van proletarische peddelaars.

Tim F. Van der Mensbrugghe

De golven kletsen mijn kano binnen. Het is kwart na zes, de ene na de andere motorboot steekt mij voorbij richting centrum, waar OdeGand plaatsvindt. In het smalle stuk Leie tussen de Albertbrug en de Jan Palfijnbrug weerkaatsen de golven tegen de betonnen oevers, het water deint er gelijk een heksenketel. Wat ik toejuich, want zo moet ik niet naar de Alpen om het wildwatergevoel te proeven.

Op de aanlegsteiger aan de Bijloke staat een massa volk samengepakt. Allemaal muziekliefhebbers die zich met een toeristenbootje naar de volgende concerthal willen laten voeren. Precies alsof ze op de bus staan te wachten. Dan voel je je in je hoogstpersoonlijke kano redelijk geprivilegieerd.

Op de oevers van de Gras- en Korenlei luisteren mensen naar de repetitie van het concert dat hier later op de avond zal plaatsvinden. Op het gestapelde podium – een toren van drie verdiepingen op een ponton – spelen enkele violen ‘Misirlou’ van Dick Dale, bekend geworden door Pulp Fiction. Het publiek applaudisseert, het merendeel denkt een 17de-eeuwse compositie gehoord te hebben. Of ben ik de muzikale analfabeet die niet weet dat Dale zélf een traditional heeft gecoverd? Bon, ik beken: ik ken geen fuck van klassiek, dus zwijg ik en peddel ik verder.

OdeGand. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
OdeGand.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

“Ge hebt een schone rug”, complimenteert een vrouwelijke schipper van een toeristenbootje me. Ik schrik, het is de eerste keer van mijn leven dat ik dát hoor. Het zal van al dat kanoën zijn van de voorbije zomer.

Aan het Groot Vleeshuis verzoekt een jong koppel mijn aandacht. “Kunt ge ons helpen?”, vraagt de jongen. Hij wijst naar de waterlijn. “Er is daar een kartonnen doosje in het water gevallen.”

“Ik zie niets”, zeg ik.

“Oei, dan is ’t al gezonken”, treurt de jongeman.

“Zat er iets waardevols in?”, vraag ik.

“Neen, maar wij zijn principieel tegen sluikstorten”, zegt hij. Ja, in heel Vlaanderen is bekend dat iedere hippe jongere van het progressieve Gent tegen sluikstorten is en dat alle rotzooi in de stad per ongeluk op straat is beland.

Van op een elektrisch aangedreven vlot hoor ik enkele vrouwen “Tarzan! Tarzan!” roepen. Het duurt enige tijd voor ik besef dat het naar mij is. Wanneer ik het vlot passeer, roept er eentje: “Me Jane!”

“Sorry, maar mijn kano heeft maar één zitje”, zeg ik.

“Ik heb er acht!”

Ik slik en sla mijn peddel met iets meer overtuiging in de Leie. Chance dat mijn kano sneller door het water klieft dan zo’n drijvend terras. Ik vreesde al aan boord gesleurd te worden, met alle intimiderende gevolgen van dien. Tot mijn opluchting zie ik in de verte de scheepvaartpolitie patrouilleren, ik hoop dat zij kanovaarders kunnen beschermen tegen hitsige jonkvrouwen die al te veel champagne hebben gedronken.

OdeGand. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
OdeGand.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Op de Ketelvaart, die Leie en Schelde verbindt, vaar ik tussen een stoet van kerstboten. De schippers hebben hun kerstverlichting van zolder gehaald en over hun jacht gedrapeerd. Kwestie van de protserigheid nog iets meer in de kijker te zetten.

Op het water ontmoet ik collega-peddelaar Wouter, die stelt voor om ergens een Bicky Burger te halen en die in onze boten op te schrokken. Geweldig idee. Als fourageerplek kiezen we het afgesloten stuk Reep aan het Gerard de Duivelsteen, de enige plek waar het tijdens OdeGand een beetje rustig is.

Wanneer we de tunnel onder het Laurentplein weer uitvaren, vallen onze ogen uit hun kassen. Wat is dat hier?! De paar kerstboten van daarjuist hebben zich verenigd in een colonne, een sliert van tientallen boten die omgetoverd zijn tot drijvende disco’s. De opvarenden zijn zelfs verkleed. “Het is de City parade!”, oordeelt Wouter.

“Het is Aalst Carnaval op het water!”, stamel ik. Ik dacht dat OdeGand een hoogstand gebeuren was, house en Vlaamse schlagers behoorden niet tot mijn verwachtingen. De een of andere impuls dwingt mij om mijn misthoorn boven te halen en luid te toeteren, zoals alle andere onnozelaars op het water. Mijn verontschuldigingen, buurtbewoners, maar dit is de eerste keer dat ik een mogelijkheid zag dat ding uit te testen.

OdeGand. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
OdeGand.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

De scheepvaartpolitie leidt de colonne de stad uit, zodat wij kunnen genieten van het hoogstaande slotspektakel aan de Graslei zonder dat boenkeboenkemuziek de sacrale sfeer verstoort. Het is extreem gezellig in de oude haven van Gent, deels door het sfeerlicht, maar vooral door de fakkels van kajakkers en kanovaarders. Maar dan dagen de flikken op en is het gedaan met de pret. “Buiten de bruggen blijven!”, beveelt de scheepvaartpolitie. Het water aan de Gras- en Korenlei is verboden terrein voor kano’s en kajaks, de flikken verdrijven ons tot onder de Sint-Michielsbrug, met de hulp van collaborerende zeescouts.

Enkele peddelaars weigeren op te hoepelen. “Die toeristenbootjes mogen wel?”, reageren ze.

“Die hebben betaald”, legt de politie uit.

“Dit ruikt naar corruptie!”, roept een man met een hoedje in een opvouwbare kano, de Gentse Onak.

“Bent u van de pers?”, vraagt een kajakker me. Hij heet Frederik Deny en hij is boos. “Ik vind dit redelijk asociaal. Anders mogen we hier altijd varen, nu worden simpele kajakkers weggejaagd.”

“Het is misschien door de terreurdreiging?”, opper ik.

Frederik roept naar alle andere peddelaars: “Iedereen moet mails sturen naar de organisatie!”

De man met het hoedje komt langszij varen. “Ik heb mijn papieren moeten geven aan de politie. Ze dreigden met correctionele vervolging”, zegt Otto Van De Steene, die zo’n vervolging best zou zien zitten, want zo krijgt hij gratis reclame voor zijn opvouwbare kano. “Wij zorgen voor werkgelegenheid in Gent. Als wij hier dan niet met onze kano mogen liggen, is dat er toch wel over.”

OdeGand. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
OdeGand.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

“Normaal is het hier zeer gezellig op ’t water en nu worden we zonder enige communicatie weggehouden”, blaast Frederik. “Dat is een zeer grote ontgoocheling. Het is spijtig dat enkel commerciële vaarders rond het podium mogen liggen en proletarische kajakkers niet. En dat met medewerking van de politie en de zeescouts.”

“Is dit een klassenstrijd?”, vraag ik onschuldig.

Frederik balt zijn vuist en grijnst: “Ja, eigenlijk wel!”

Als beroepsjournalist krijg ik wel toestemming om tussen de toeristenbootjes vol vips te varen. “Maar doe uw licht uit”, zegt een politieman. Nou, peddelaars zijn dus niet enkel ongewenst omdat ze geen tickets hebben gekocht, maar ook omdat ze het uitzicht van de elite storen met hun aanwezigheid. Of omdat we de klassiek geschoolde muzikanten uit hun concentratie zouden halen?

Om twintig voor elf spant de politie zelfs een lint over Leie. Nu worden we helemaal afgezonderd, vrees ik. Maar neen, het is de perimeter voor het vuurwerk, dat straks afgeschoten zal worden vanop de Sint-Michielsbrug. Vlak boven onze kop dus. Opeens mogen we wel weer tussen de vips met al hun champagne varen, al vergt ook dat enige onderhandeling.

Bon, vuurwerk, daar kun je tegelijk alles en niets over zeggen. Het is altijd wel redelijk schoon, maar wat het vanuit een kano op het water nog specialer maakt, is dat je werkelijk op de eerste rij zit, praktisch ónder het pyrotechnische spektakel. Applaus, juij!

“En nu begint de grote chaos”, kondigt Frederik aan wanneer laatste pijl ontploft is. Alle toeristenbootjes moeten hun vips gaan afzetten, dat wordt wat.

De stormloop op het water doet het water kolken, precies alsof ik op zee peddel. Door het kat-en-muisspel met de scheepvaartpolitie heb ik niet goed opgelet tijdens het slotconcert, maar één schipper maakt dat goed door vanop zijn motorjacht heel luide hardrock uit de jaren tachtig in de lucht te pompen. Awel, zulke muziek horen terwijl je kano alle kanten opslingert, dat is een ervaring waar ik vijf sterren voor veil heb. Machtig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234