Woensdag 22/01/2020

Ode aan de multiculturele grootstad

Hush Hush Hush is een van de jongste dansgezelschappen in ons land en meteen ook een van de populairste. Abdelaziz Sarrokh, een Gents straathoekwerker en leider van de multiculturele dansgroep Al Fath, maakte vorig jaar met Carte Blanche zijn debuut in het professionele danscircuit. De respons was erg groot en culmineerde in de Signaalprijs '97. Deze week werd in het Cultureel Centrum van Berchem, dat het gezelschap van in het begin ondersteund heeft, hun nieuwe voorstelling Via aan het publiek voorgesteld.

Abdelaziz Sarrokh noemt zichzelf een "hiphopper uit noodzaak". Zijn grote verdienste is alvast dat hij de straatcultuur ingang heeft weten te doen vinden in de officiële theaters. Toch is Hush Hush Hush geen puur hiphopgezelschap. Sarrokh heeft ervaring opgedaan in het hedendaagse danscircuit, als danser bij Les Ballets C de la B in de wederopvoering van Bonjour Madame... en in La Tristeza Complice. Met zijn eigen gezelschap wil hij dan ook graag de wereld van de hedendaagse dans en die van de hiphop laten samenkomen.

Net als Alain Platel zocht hij daarvoor naar een groep dansers met een erg verschillende achtergrond: mensen met een hedendaagse dansopleiding, professionele hiphoppers, maar ook mensen wier danservaring zich beperkt tot de straat of de discotheek. Muzikaal wordt hij ondersteund door het Muziek Lod, dat met een compositie van Rik Verstrepen voor piano, cello en een dj live op het podium aanwezig is.

Het vermengen van stijlen en culturen is erg bon ton tegenwoordig, maar keer op keer blijkt het ook een behoorlijke uitdaging. Zowel hiphop als hedendaagse dans hebben hun eigen wetmatigheden die niet zo eenvoudig te verzoenen zijn. Hoe haal je hiphop bijvoorbeeld uit het patroon van opeenvolgende solo's en duetten? Hoe pas je die dans, die erg op het vertoon van eigen kunnen is gericht, in een groter geheel in? En hoe breng je hedendaagse dans binnen in de groepsdynamiek van hiphop?

Het zijn vragen die Sarrokh aanhaalt, zonder ze direct te beantwoorden. Daardoor zijn het net deze structurele elementen waar de voorstelling soms over struikelt. Vooral het creëren van een straatsfeer met jongeren die wat rondhangen en af en toe in dansen uitbarsten, blijft vaak nogal kunstmatig. Toch lijkt dit imiteren van de straat voor Sarrokh de enige manier om stomende hiphopdans naar boven te laten komen. Wat je dan te zien krijgt, moet qua virtuositeit en lichaamsbeheersing absoluut niet onderdoen voor een scherp gedanste balletsolo.

De mooiste momenten in de voorstelling zijn opvallend genoeg diegene waarbij er echt intense ontmoetingen plaatsvinden. Zoals het moment waarop Annabel Schellekens - na in een fris Rosas-achtig dansje - in de armen terechtkomt van een lange jongen en er een vreemdsoortig los, elegant duet ontstaat. Of het punt waarop het ritme van pianoslagen naadloos overgenomen worden door een trommeltje en er een ware uitbarsting van energie volgt.

De revelatie in deze voorstelling waren echter de solo's van Geneviève Lagravière, een meisje dat leerde dansen in discotheken en eerder meewerkte aan Ex-Afrika van Walter Verdin. Met haar plateauzolen, glitterkousen, minirokje en kort truitje kon ze inderdaad zo zijn weggeplukt uit een discotheek. Het bijzondere was echter dat zij als een van de weinigen haar dans ook echt heel persoonlijk kan laten spreken. Lagravière begon stilletjes, in horten en stoten, maar haar hoekige gebaren werden een volstrekt eigen dans. Ze danst naar binnen gericht, ondanks de toeschouwers, en dit contrasteerde wondermooi met de op succes gerichtte dans van de jongens vóór haar.

Hoe emotioneel ook, toch werd deze solo geen moment melig of flauw. Haar bewegingen oscilleerden dan ook voortdurend tussen persoonlijke expressie en het overnemen van gekende patronen. Met een waterpistool in de hand speelde ze evengoed een film na, bleef ze de 'coole' griet, danste ze met de schokkende bewegingen van de electric boogie, terwijl er ook veel persoonlijker dingen tussen vloeiden. De ontmoeting van stijlen en sferen die Sarrokh met Via beoogde, vonden hier zonder forceren plaats in een persoon, wat de krachtigste en eerlijkste dans opleverde.

Dominike Van Besien

Via is nog te zien op 27/03 in het Cultureel Centrum van Lommel, op 23 en 24/04 in de Gentse Vooruit, op 15 mei in C.C. Westrand in Dilbeek. Op 20 maart speelt Carte Blanche nog in het Cultureel Centrum van Hasselt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234