Maandag 01/03/2021

Nu ben ik blij dat ik een pin-up ben

Kim Wilde

komt in Brussel bewijzen dat ze naast groene vingers ook nog een gouden keel heeft

Ze is inmiddels 47, maar in de herinnering van iedereen die jong was in de jaren tachtig zal Kim Wilde altijd 25 blijven. Toen scoorde ze met 'Kids In America', 'Cambodia' en 'View From A Bridge' de ene hit na de andere en hield ze met haar succes zelfs Madonna achter zich. Tot ze er op een dag genoeg van had en een succesvolle carrière als tuinierster begon. 'Een tuinprogramma presenteren was verfrissend. De camera focuste minder op mijn haar, mijn gewicht en mijn lippen' DOOR BART STEENHAUT

Ze heeft nog altijd de allure van een popicoon. Sneeuwwit haar. Zwarte eyeliner. Een hip jasje om de schouders. Als je met haar praat, voel je meteen dat ze jong van hart is gebleven. Met twaalf miljoen singles en zeven miljoen albums heeft Kim Wilde haar plaats in de popgeschiedenis veiliggesteld. Ze heeft de muziek naar eigen zeggen geen moment gemist, maar de laatste tijd beleeft ze er weer plezier aan om af en toe op het podium te staan. "Het is een misvatting dat ik een dom blondje ben. Om te beginnen ben ik niet dom. En ook niet blond, eigenlijk."

Verschilt het beeld dat de wereld van de popster Kim Wilde heeft erg van de realiteit?

Kim Wilde: "Tijdens mijn succesperiode in de jaren tachtig zijn er zeker momenten geweest dat ik me de gevangene voelde van mijn eigen imago. Die blonde sirene dwong me ertoe om nooit het huis uit te gaan zonder gestifte lippen en een kapsel vol haarlak. Al besef ik inmiddels dat dat meer te maken had met mijn gemoedstoestand, want ik had me daar ook gewoon tegen kunnen verzetten. Alleen: daar had ik destijds de moed niet voor. Toen ik de muziek twaalf jaar geleden de rug toekeerde, was dát ook een van de redenen. De ironie is dat ik nu nauwelijks kan wachten om de lipgloss en de spuitbus weer boven te halen."

Wat waren de andere redenen om na zo'n succesvolle carrière te stoppen met zingen?

"Ik had geen uitdagingen meer, begon me op den duur stierlijk te vervelen. Het enige probleem was dat ik volgens mijn platencontract nog een paar cd's moest leveren. Toen was het een meevaller dat ik over het hoogtepunt van mijn commerciële succes zat. Ik ben mogen vertrekken zonder dat daar eerst een lange juridische veldslag voor moest worden uitgevochten. Meer nog: ik denk dat ze me gráág zagen vertrekken."

Omdat je zo'n diva was?

"Neen, zot. Ik durf zelfs te denken dat de platenfirma een zwak voor me had. Alleen beseften ze daar ook wel dat ze geen hit meer zouden scoren met een nieuwe cd van Kim Wilde. Meteen daarna kreeg ik een rol aangeboden bij de musical Tommy op de Londense West End. Dat leek me wel wat: ik kon blijven zingen en anderzijds was het toch een nieuwe uitdaging. Bovendien moest ik auditie doen bij Pete Townshend van The Who, wat een van de spannendste dingen is die ik ooit gedaan heb. In de cast van die musical heb ik mijn man ontmoet, en zes maanden later waren we al getrouwd. Dat heeft de beslissing om helemaal uit de popmuziek te stappen nog gemakkelijker gemaakt. Plots was er een huwelijk om rekening mee te houden. En we wilden ook meteen aan kinderen beginnen."

Eigenlijk viel je leven van het ene extreme in het andere. Een paar jaar voordien had je nog wereldhits en verkocht je miljoenen platen. Bovendien kwam je uit een muzikaal gezin. Je vader en je broer waren voor ze jouw songschrijvers werden ook succesvolle muzikanten.

"En toch: ik miste niks van mijn vorige leven. Zelfs het fysieke zingen niet. Ja, thuis zong ik nog weleens wat, maar dat waren vooral liedjes van Gershwin en Sondheim. Nummers uit de jaren dertig die ik via mijn echtgenoot had leren kennen. Veel kinderliedjes ook. Ik ging volledig op in de opvoeding van mijn kinderen. In die periode ontdekte ik een nieuwe liefde: tuinieren. In eerste instantie nam ik wat lessen om een mooie tuin voor de kinderen te kunnen aanleggen, maar het duurde niet lang voor de oude Kim weer bovenkwam: ik wilde me bewijzen. Het ontwerpen van mijn tuin werd een passie. Ik deed mee aan wedstrijden, en heb er een boel gouden medailles mee gewonnen. Ik ben een streber. Dat is er door mijn ouders van jongs af aan ingepompt: altijd proberen de beste te zijn. Je een doel voor ogen stellen, en er vervolgens alles aan doen om dat te bereiken."

Was het als jonge tiener vanzelfsprekend dat je ook de muziek in zou gaan. De meeste ouders die in de showbusiness actief zijn, proberen hun kinderen dat net uit het hoofd te praten.

"Ook mijn vader betwijfelde hardop of ik wel op mijn pootjes terecht zou komen. Maar tegelijk had hij in de gaten dat ik vastbesloten was om mijn kans te wagen. Vroeger werd vaak gezegd dat ik een willoos poppetje was dat het succes door haar vader en haar broer zomaar in de schoot kreeg geworpen. Maar dat is een misvatting. Ik had mijn eigen wil, mijn eigen ideeën. En geloof me: daar werd rekening mee gehouden."

Het kwam zelfs zover dat je niet meer afhankelijk wilde zijn van je familie als vaste songleveranciers. Was dat je manier om hen duidelijk te maken dat je ook op eigen benen kon staan?

"Dat heeft zeker meegespeeld. In eerste instantie waren de songschrijvers waar ik zelf naar opkeek Joni Mitchell, Stevie Wonder en Todd Rundgren. En omdat niets van wat ik zelf maakte ooit tot aan hun hielen zou reiken, liet ik het schrijven aan anderen over. Al had ik in mijn hotelkamer altijd wel een kleine viersporenstudio staan waarmee ik zelf ideeën kon opnemen. Alleen: toen ik uiteindelijk de moed had verzameld om die aan mijn vader en mijn broer te laten horen, leken die daar niet bijzonder van onder de indruk. Ik vond gewoon dat ik mezelf nooit voor vol zou aanzien tenzij ik zelf mijn eigen nummers schreef. En inderdaad: het niveau van Joni Mitchell heeft nooit binnen mijn mogelijkheden gelegen, maar mettertijd heb ik leren aanvaarden dat wat ik maakte óók zijn verdiensten had."

Toen ik een jaar of twaalf was, had haast iedereen die ik kende posters van Kim Wilde aan de slaapkamermuur hangen. Je was - letterlijk - een echte pin-up. Voelde je je daar op je gemak bij?

"Ik stond daar in eerste instantie niet bij stil. En maar goed ook, want anders was ik er helemaal aan onderdoor gegaan, net als Robbie Williams nu. Toen ik stopte met platen maken heb ik wel eens gezegd dat het publiek meer van mijn imago hield dan van mijn liedjes. Maar daar ben ik gezien de reacties op mijn jongste concerten toch een beetje van teruggekomen. Nu kan ik én een pin-up én een gerespecteerde zangers zijn. En eerlijk gezegd: nu ik bijna vijftig ben, vind ik het zelfs plezierig om er als pin-up nog mee door te kunnen. Als ik de kerels in het publiek zie die me nog altijd elke avond de liefde verklaren, denk ik: niet slecht voor een vrouw van middelbare leeftijd uit Hertfordshire. En dan ben ik blij dat ze mijn geboortestriemen niet hebben gezien. (lacht)"

Nu we het toch over Robbie Williams hebben: voor zover ik weet ben jij je nooit te buiten gegaan aan excessen, terwijl de jaren tachtig zowat de meest decadente in de popmuziek moeten zijn.

"Dat is waar. Wat dat betreft ben ik blij dat mijn familie me altijd goed omringd heeft. Ze hebben me goed afgeschermd, en als er iets beslist werd, wist ik dat ze dat deden omdat ze van me hielden. Eigenlijk voelde ik me een oude ziel in een jong lichaam. Ik ben nooit aan drugs begonnen. Het enige wat ik wél eens deed, was vodka drinken met Lemmy van Motörhead. En op de ferry van Dover naar Calais durfde ik ook weleens te diep in het glas te kijken. Maar veel exuberanter werd het niet."

De eighties-revival houdt inmiddels al tien jaar aan. Hoe komt dat?

"Het was een heel inspirerende periode voor songschrijvers en producers. De nieuwe computertechnologie stuurde de muziek een richting uit die nooit eerder was ontgonnen, en dat had op zijn beurt weer een invloed op de songs zélf. ABC, Heaven 17, Depeche Mode... dat waren echt baanbrekende popgroepen. Maar zelfs zonder die technologie schreven ze fantastische songs, dus ze zouden sowieso sterren zijn geworden. Ik ben blij dat de muziek vandaag weer wat meer back to basics gegaan is. Tot een paar jaar terug hadden de producers de macht in handen, maar zoetjesaan komt de klemtoon weer op echte nummers te liggen. Songschrijvers winnen weer aan belang, en dat is een positieve evolutie. De mensen willen in de eerste plaats een mooi liedje horen. Dat verklaart ook waarom ik het succes van The Killers en Snow Patrol zo toejuich."

Hoe komt het eigenlijk dat je ook vandaag nog populair blijft? Niet zo heel lang geleden heb je met Nena zelfs nog een dikke hit gescoord.

"Ik mag graag denken dat de muziek daar een rol in heeft gespeeld. Het valt ook op dat de kenners die vroeger op me neerkeken inmiddels een beetje zijn bijgedraaid. Al kan het me eerlijk gezegd niet schelen wat er van me gedacht wordt. Ik amuseer me meer dan vroeger, mijn groep ook, het publiek gaat elke avond uit zijn dak. Bovendien speel ik nu alleen nog live. Geen playback meer voor mij. En om op je vraag te antwoorden: er zijn niet zoveel zangeressen als ik, hé. Hoeveel huisvrouwen van middelbare leeftijd ken jij die stevige rock spelen en met een dikke laag make-up op het podium staan?"

Hoe verloopt die metamorfose van huisvrouw tot rockster?

"Gemákkelijk is dat niet. Het kost me een paar dagen on the road voor ik me weer een echte rockchick voel. Het omgekeerde proces verloopt veel vlotter. Zodra ik thuis ben, moet ik met de hond naar de dierenarts, liggen de schooluniformen van de kinderen klaar om gestreken te worden en wacht er een hele waslijst huishoudelijke taken. Dan hoef ik mentaal maar op een knopje te drukken en de rockster wordt weer moeder."

Ik vind het heel opmerkelijk dat jij publiekelijk zegt dat je liever in je tuin in de modder zit te wroeten dan dat je op een podium staat terwijl duizenden jongeren ervan dromen om via een televisieformat popster te worden.

"Bovendien: formats als Idool en X-factor draaien helemaal niet om de jongeren die daar worden opgevoerd. Het enige doel is goeie televisie. Als je geluk hebt - en genoeg talent - is het een mooie springplank , maar net zo vaak zijn er getalenteerde muzikanten die die door zo'n programma worden uitgespuwd en daar mentaal aan kapot gaan. Erg ethisch is dat niet."

Niettemin: zou je je als kind van zestien ook tot een deelname hebben laten verleiden?

"Zeer zeker. Omdat het een kans is, een manier om een deur te forceren. Maar ik weet zeker dat ik er mijn hart had laten vertrappelen. Dus ik ben blij dat dergelijke programma's toen nog niet bestonden."

Ik besef dat het een lullige vraag is, maar je verplicht me haast om ze te stellen: zijn er overeenkomsten tussen tuinieren en muziek? Mij lijken het twee werelden waartussen geen enkel raakvlak bestaat.

"Je komt met veel mensen in contact en dat heb ik altijd plezierig gevonden. Maar uiteindelijk gaat het wel om de relatie tussen jou en een plant, hé. Eerlijk gezegd: ik kick vooral op de verschillen. In de muziekbusiness werk je vooral binnen. Ik heb jarenlang in kleedkamers gezeten, in vliegtuigen en hotels, in televisiestudio's en concertzalen. Nu werk ik heel veel buiten. Een tuinprogramma presenteren vond ik heel verfrissend omdat de camera minder focuste op mijn haar, mijn gewicht en mijn lippen. Meestal werden gewoon de planten gefilmd waar ik praktische uitleg bij gaf. Dat was - echt waar - een bevrijding."

Ten slotte: wat zou je anders doen mocht je weer van vooraf aan kunnen beginnen?

"Niet zoveel, eigenlijk. Ik ben blij dat ik me nooit uit de naad heb gewerkt om het in Amerika te maken. Ik ben altijd een Euroqueen gebleven. Ik hou van dit continent, vind het heerlijk om wakker te worden in Berlijn, Hamburg, Parijs of Lausanne. 'You Keep Me Hanging On' heeft op 1 gestaan in de Verenigde Staten, maar dat was een ongeluk. (lacht) Dat was een oud nummer van The Supremes en de dag dat ik een bedankbrief kreeg van Lamont Dozier en de gebroeders Holland (de legendarische songschrijvers van Motown, BS) was een van de mooiste momenten in mijn leven. Amerika heeft me nooit geïnteresseerd omdat ze er veel te veel op geld zijn gefixeerd. Ik werk veel liever voor een euro dan voor een dollar. En geloof me: dat heeft níéts met de voordelige wisselkoers te maken."

Kim Wilde geeft op vrijdag 4 juli om 22 uur een gratis live concert op het Brouckèreplein in Brussel. Never Say Never en The Very Best Of Kim Wilde zijn verschenen bij EMI.

Als ik de kerels in het publiek zie die me nog altijd elke avond de liefde verklaren, denk ik: blij dat ze mijn geboortestriemen niet kunnen zienIk ben nooit aan drugs begonnen. Het enige wat ik wél eens deed, was vodka drinken met Lemmy van Motörhead

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234