Woensdag 05/08/2020

Nozems met vernuftige songs

rock

De ene hype is de andere niet. Waarom jongens en meisjes aan de andere kant van het Kanaal momenteel storm lopen voor het Australische groepje The Vines is voer voor sociologen. Als muziekrecensent voelen we ons veeleer geroepen om de huidige Britse heisa omtrent The Libertines te verklaren, een Londens kwartet dat niets nieuws brengt, en dat op bijzonder overtuigende wijze.

Op een doordeweekse woensdagavond loopt het Nottinghamse Rock City, een zaal met dezelfde capaciteit als pakweg de AB, nagenoeg vol voor twee bands die de gitaar opnieuw op de straat sleuren. Ze maken deel uit van een jonge lichting, waarin we naast de inmiddels familiaire Strokes en White Stripes ook The Datsuns, The Beatings, The D4 en The Yeah Yeah Yeahs terugvinden. Allemaal hebben ze één ding gemeenschappelijk: ze schatten persoonlijkheid minstens even hoog in als de muziek zelf.

Aan het roer van The Libertines staan bijvoorbeeld twee in leren jekkers gestoken nozems: Peter Doherty en Carl Barât. Allebei spelen ze gitaar; zingen doen ze om beurt. Ze drinken, roken, slikken en snuiven alles wat Eric Van Rompuy nachtmerries bezorgt, in hoeveelheden waar Herman Brood zaliger van droomde. Hun attitude, althans op het podium, is die van straatschoffies die kicken op vuilnisbakken onderuitschoppen en flessen stukgooien, en zo klinken hun gitaren dan ook.

Nieuw, laat staan revolutionair, is het allemaal niet. Net zoals het Amerikaanse garagetrio Oblivians blues, gospel en soul uitkneep tot er slechts smerige olie overbleef, persen The Libertines hun punkpop-'n-roll uit zowat de halve Britse rockhistorie: de rhythm & blues van The Pretty Things, de beatpop van The Kinks, de melodieuze punk van The Jam en de intelligente gitaarpop van The Smiths en Blur.

Tijdens opener 'Horrorshow' komen de vier snaken in eerste instantie over als een rammelend zootje, maar al heel snel blijken de meeste nummers heel vernuftig in elkaar te zitten. 'Boys in the Band' bevat genoeg vondsten om er vier songs uit te puren; de singles 'Up the Bracket' en 'I Get Along' brengen bij elke aanwezige minstens één lichaamsdeel in beweging. De slappe koord die je in dit soort rockmuziekjes van de ritmesectie verwacht, blijkt bij The Libertines strak gespannen, en ook de harmonieën van Doherty en Barât klinken verrassend puntgaaf. Mick Jones van The Clash produceerde de debuutplaat Up The Bracket, die in de winkel ongeduldig op u ligt te wachten.

Mag u daarentegen na de jaarwisseling uit uw geheugen bannen: The Vines. Uit de niet-onaardige debuutplaat Highly Evolved hadden we onthouden dat dit bandje ook stomvervelende nummers in zich heeft. Veel maakte het echter niet meer uit: ons geld was al op The Libertines ingezet. (KuB)

The Libertines spelen in België op dinsdag 3 december in de Brusselse Botanique.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234