Woensdag 20/11/2019

‘Normaal kom ik met de fiets. Echt waar. Allez, soms toch. Oké, ik kom nooit met de fiets’

In de maand oktober van het jaar 1998 begon ik een relatie met Marij Lambert, een meisje uit Wespelaar, bij Haacht. In datzelfde jaar verliet ik mijn eerste hardcoregroep, Just Another Victim uit Rotselaar-Heikant, voor een andere: het in Betekom erg succesrijke Ricky Versus Civilization, uit Betekom. Die twee zaken hebben weinig tot niks met elkaar te maken, maar als ik 1998 moest samenvatten, zou ik waarschijnlijk bij Marij en Ricky Versus Civilization uitkomen.In tegenstelling tot Ricky, die de strijd tegen civilization verloor, is Marij wel nog in leven. Ze is zelfs verbazend weinig veranderd, waardoor ik haar nog gemakkelijk herken. “Ha, Marij”, zeg ik, alsof ik een vlotte jongen ben. Blijkt dat ze in mijn stad is komen wonen, nog steeds Marij heet en nog steeds niet zo graag op de foto staat. Over wat praat je dan, met een meisje met wie je honderd jaar geleden meer deelde dan een pizza of een mening over R.E.M., en dat ondertussen, net als jij, stokoud is geworden? Over boeken, natuurlijk. Of had iemand een beter idee?Haar favoriete boek is In zee, twee jongens(At Swim, Two Boys) van de Ierse schrijver Jamie O’Neill. Ze las het verhaal, dat zich tijdens de Easter Rising in het Dublin van 1916 afspeelt, toen ze zelf in Dublin woonde en de plekken die in het boek voorkomen weleens tegenkwam, bijvoorbeeld tijdens een zondagse stadswandeling. Dat vond Marij dermate confronterend, dat ze blij was toen ze het boek thuis, tijdens een veilig weekendje in het eerder genoemde dorp in het Haachtse, kon uitlezen. Marij houdt ook van alle boeken waar dansers in voorkomen. Grappig: ik hou net van alle boeken, behalve diegene waar dansers in voorkomen. Het lijkt mij correct te stellen dat dans met overschot de meest overgewaardeerde kunsttak is. Met al die bewegingen, om nog te zwijgen van die muziek die er vaak mee gepaard lijkt te moeten gaan.Zo koestert zij het boek De dans van Victoria (El baile de la Victoria) van Antonio Skármeta, en niet het minst omdat op de cover van het boek een foto van Magnumfotograaf Cornell Capa te zien is - zij houdt erg van fotografie. De foto in kwestie toont een diep perspectief van balletdanseressen aan de baar, als ik het mij goed herinner. En ik herinner het mij goed, want ik zag het omslag net op het internet. En het internet liegt nooit. Het verhaal van De dans van Victoria gaat over een jonge kerel en een andere, heel wat minder jonge kerel die samen een bank willen overvallen. Maar de jongen is stiekem verliefd op Victoria, een danseres die eerder aan de brave kant is en dus nooit zou goedkeuren dat hij een bankovervaller zou worden. En daar zit je dan.Misschien liep het daarom fout tussen Marij en mij, omdat ik liever banken ging overvallen en zij een brave danseres was. Maar meer waarschijnlijk nog zat het helemaal anders in elkaar. Geen groter godsgeschenk dan een slecht geheugen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234