Vrijdag 23/10/2020

'Nooit in de running voor vijfde kassei'

Mirakels bestaan niet. Ook al heet je Tom Boonen, koers je op je 36ste nog steeds met de gretigheid van een aspirant en sluit je je carrière af als de beste klassieke renner van je generatie. Een kleine anticlimax werd die laatste Parijs-Roubaix. Maar wat dan nog? 'Ik heb nergens spijt van.'

'Dirty faces win races.' Het hele voorjaar was het Boonens vaste hashtag op zijn Instagram-account. Smerig liep hij er wel bij, daar in Roubaix. Het stof van de hel, vermengd met het zweet van de inspanning, vormde een dun, aangekoekt laagje op zijn gezicht. Maar winnen was er in zijn laatste heldentocht niet bij. Dertiende. Het ongeluksgetal. Wat stond het lelijk op dat uitslagenbord.

Boonen gleed onder de aankomstboog door, zocht een halve piste verder zijn verzorger op en draaide meteen rechts de velodroom uit, naar de teambus op de Avenue Roger-Salengro. Geen ererondje? "Neen. Laat dat maar aan de jongens die het verdiend hebben. (grijnst) Ik heb al ererondjes genoeg gereden in mijn leven."

Vintage Boonen. Helemaal zichzelf, zoals hij zestien jaar lang is geweest. Blij als het goed is, groots maar oprecht ontgoocheld in de nederlaag. "Tom, voor ons heb je gewonnen. Je blijft onze held!", riep een fan enthousiast aan de bus. Mooi. Er was ook reden toe, want zelfs in de allerlaatste race van zijn carrière gaf Boonen zich volledig. Zonder telraam, keihard rechtdoor. Versnelling op sector 20, 16, 15, 14, 13, 11 ... Op 10 reed hij zelfs in zijn eentje de kloof op de ontsnapte Oss dicht. Iets té gretig wellicht want het bleek de laatste stuiptrekking. Daarna deemsterde hij, op uitzondering van dat ene, ultieme saluut op Carrefour de l'Arbre, definitief weg.

Iedereen op zijn wiel

Dat hij er maar beter niet te veel show kon rond verkopen, vond Boonen. "Ik ben nooit echt in de running geweest voor die vijfde kassei", klonk het. "Om eerlijk te zijn: ik voelde me de hele dag niet super. Op de momenten dat ik de forcing kon en wilde voeren, op de lastigere stroken, blies de wind verkeerd. 'Ga maar', zei ik uiteindelijk tegen Stybar. Hij kreeg blijkbaar meer ruimte dan ik, dus trokken we zijn kaart. Zelf had ik op de piste nog kunnen meedoen voor de zesde plaats. Maar toen we aan de sprint begonnen, had ik zoiets van: ach, zesde, wat stelt het voor? Waarom nog? Ik was al blij dat ik er zonder kleerscheuren was geraakt."

Over dat gebrek aan ruimte wilde Boonen het nog even hebben. Dat hij de meest geviseerde man in koers zou worden, had hij op voorhand zelf aangekondigd. Maar zó geschaduwd? "Dat vond ik erover. Toen Stybar weg was, werd het weer wat speelbaar. Dacht ik. Ze moesten toch iets ondernemen? En mij meenemen? In plaats daarvan gebeurde er niets. Stuyven liet het gat vallen, Degenkolb bleef rustig zitten. Ik vond John de lafste koers van zijn leven rijden. Ook de andere teams stelden zich zeer passief en terughoudend op. Terwijl we niet weggeknald werden, hé. De kloof bleef overbrugbaar, wat ieders winstkansen intact hield. Maar het was een en al twijfel en speculatie bij de achtervolgers. Alleen Lotto-Soudal nam op het einde zijn verantwoordelijkheid. De enige ploeg die durfde te koersen.

"Tja, ik heb me er snel bij neergelegd. Het was ook niet aan mij om de tactiek van de andere teams te bepalen. Kan de snelle en slopende editie zijn impact hebben gehad? Ik vermoed het. Misschien zaten ze allemaal stikkapot."

Dolle fans

Boonen steeg nauwelijks nog boven het applaus, de supportersgezangen en de aanmoedigingskreten uit. "Merci, Tommeke. Merci, Tommeke. Merciiii." Wat een zottenkot plots. We zagen hevigaards-zonder-alcoholslot met de vlakke hand op de teambus slaan, tienermeisjes met tricolore beschilderde wangen aanschuiven voor een handtekening, jongetjes met QuickStep-trui op zoek naar een selfie haast verpletterd worden ... Hek en scheidingslint werden gesloopt. Ploegleiders Wilfried Peeters en Tom Steels en persattaché Alessandro Tegner trokken met alle moeite van de wereld een veiligheidscordon op.

Een zichtbaar vermoeide Boonen wist niet wat hij zag en forceerde met zijn laatste krachten een glimlach. "Speciaal, hé", stamelde hij. "Nu pas dringt het tot me door hoe intens de mensen de voorbije weken met mij hebben meegeleefd. Ook al won ik niet, iedereen wilde die laatste momenten in vreugde met me delen. Zelf bevond ik me op een rollercoaster van emoties. Ik was uitermate gefocust. Tot ik het bord van de laatste vijf kilometer zag. Oké, dacht ik, dit worden de laatste vijf kilometer van mijn carrière. Jammer dat het resultaat wat tegenvalt. Maar geloof me: ik heb nergens spijt van. Het is tijd om te gaan en om het wat rustiger aan te doen."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234