Zondag 19/09/2021

InterviewVakantieliefde

‘Nooit eerder had ik iemand ontmoet die zo goed omging met alles wat onderweg tegenzat’

null Beeld Sasa Ostoja
Beeld Sasa Ostoja

Corine Koole sprak met twee mensen die in een zomer smoorverliefd op elkaar werden. Hoe ging het verder? En hoe kijken ze daar nu op terug? Vandaag: Steven (35) en Sina (34) en hun zomer van 2010.

Steven

“Elf jaar geleden vertrok ik vrijwel van het ene op het andere moment naar Australië, omdat ik het even helemaal gehad had met België. Ik had een relatie van een jaar of vier achter de rug, wist eigenlijk niet goed wat ik met mijn leven wilde en toen zei mijn stagebegeleider: ga naar Australië, daar vind je allemaal gelijkgezinden, daar kun je werk met vakantie afwisselen. Oké, dacht ik, maar als ik daar dan toch ga werken, dan het liefst in de sales, om ervaring op te doen in mijn eigen vak.

“In een hostel in Sydney waar ik met twee Fransen, een Duitser en een Zweed een kamer deelde, zocht ik tussen mijn korte broeken en

T-shirts naar mijn meest formele kleding, vond een nette broek en een wit hemd en ging solliciteren. Toen ik die avond in het hotel terugkwam, ontmoette ik Sina. Ze vond me een aansteller in mijn nette pak, en andersom had ik er de pest in dat ik bij haar op de kamer was geplaatst. Ik miste mijn vrienden. Die ochtend was ik in al mijn haast vergeten mijn reservering voor mijn eigen kamer te verlengen, en moest ik naar een andere kamer verhuizen.

“Het eerste wat ik van haar zag, was haar chaotische bed met een haardroger, wat kleren en nog wat andere losse rommel. Maar mijn ontevredenheid verdween toen ze binnenkwam: de beslaper van het rommelbed bleek een prachtig meisje met donkere ogen en een zacht getinte huid. Ze was Duits, maar zag er Spaans uit.

“In de dagen erop trokken we veel met elkaar op. Het begon met kletsen op het grote balkon, gesprekken die steeds langer werden. Niet dat we grote kwesties bespraken, meestal ging het over eten en familie. Ik maakte voor haar de spaghetti van mijn oma, met een saus van gehakt, tomaten en uien die een hele nacht had staan pruttelen; we gingen naar het park samen, waar we ons op een keer lieten verrassen door de sprinklerinstallaties – druipnat en lachend schuilden we op een terras. Op de een of andere manier was het vooral heel gezellig en ongecompliceerd.

“Zoals alle ontmoetingen als backpacker in Australië gekleurd worden door toeval, het mooie weer en het fabelachtige landschap, zag ik ook haar in die context van schoonheid en tijdelijkheid. Ja, ik werd langzaam verliefd op haar, maar ik wist ook dat mijn beeld beïnvloed werd door de baaitjes waar we snorkelden, de exotische vogels en het blauwe water waarop ik haar leerde surfen.

“Bovendien had ze een vriend. Ik probeerde haar weleens te kussen, maar als ik me vooroverboog, trok ze zich terug, dus die pogingen staakte ik ook weer. Op reis staat alles in het teken van avontuur en nieuwe mensen leren kennen; alles wat je meemaakt is per definitie nooit definitief. Het werk dat je doet is tijdelijk, reisplannen kunnen ieder moment wijzigen, en dus toen Sina afscheid nam om naar Melbourne te gaan om verder te reizen met haar vriend, begreep ik dat dit het einde van een fijne periode was.

“Tijd om verder te gaan. Maar ik vergiste me: ik had niet verwacht dat ik haar zo zou missen. Ik sms’te haar: my crazy German girl; zij schreef terug: my crazy Belgium guy. Soms schreef ze me dat ze me miste, en dan wachtte ik een tijdje met antwoorden. Zij had immers gekozen voor haar vriend en zelf stond ik op het punt samen met een vriend een oud Mitsubishi-busje te kopen. We wilden 900 kilometer verderop appels plukken, want ons geld was op. Maar vlak voor ons vertrek belde Sina: haar vriend was weer naar Duitsland, ze kon ook wel wat geld gebruiken, mocht ze mee? Mijn vriend haalde relaxed zijn schouders op. Het busje was berekend op twee, maar zij kon best tussen ons in slapen. Op het dak bonden we drie surfplanken. En uiteindelijk zouden we met zijn drieën 12.000 kilometer afleggen.

“We plukten appels in de hitte, de koppeling van de bus ging stuk, de motor wilde niet meer starten, maar Sina bleef vrolijk, zelfs bij de grootste tegenslagen. We surften, zeilden, doken, en langzaam groeide er een nieuw besef, een nieuwe mij tot dan toe onbekende hoop, een plezier dat mogelijk verder reikte dan een half jaar Australië: was het mogelijk deze liefde voort te zetten? Was het meer dan een vakantieliefde en zou die misschien kunnen standhouden ook zonder de entourage van tijdelijkheid en het betoverende groen en azuur­blauw van Australië?

“Op een dag, zoenend in een McDonald’s, berekenden we de afstand tussen haar woonplaats in het Zwarte Woud en die van mij in Brussel: iets meer dan 500 kilometer. Ik leerde haar haar eerste woorden Vlaams dialect: piske knallen, iets wat ze er later tijdens haar eerste Nederlandse taalles nietsvermoedend uitflapte. Na een tijdlang ieder weekend heen en weer te hebben gereisd, wonen we nu al enkele jaren samen, net buiten Brussel. Nooit gedacht dat ik ooit zo’n avontuurlijke vrouw zou vinden, nooit gedacht dat ik zo gelukkig zou kunnen zijn. Dank je wel, stagebegeleider, goede tip!”

Sina

“Elf jaar geleden was ik een teruggetrokken verlegen meisje dat haar dagen in de winter het liefst skiënd en snowboardend doorbracht en in de zomer rotsen beklom. Een meisje ook dat haar grote verantwoordelijkheden ondanks haar 23 jaar nog steeds op haar ouders afschoof. Volle kroegen en grote groepen stuitten bij mij op weerstand. Ik was grafisch ontwerper maar wist niet of ik mijn baan kon houden, en ik had wel een vriend maar die kon maar niet beslissen of het tussen ons echt serieus was. Kortom: mijn leven wilde maar niet op gang komen.

“Tot ik op een dag besloot: en nu is het genoeg geweest. Vanaf nu bepaal ik zelf wat ik doe. Ik boekte een vliegtuigreis naar Australië en landde zonder enige voorbereiding in Sydney. Ik had niet eens een slaapplek geregeld voor de eerste nacht, en belandde in een aftands hotel dat me de schok van mijn leven bezorgde.

“De dag erop trof ik het beter in een ander hostel en daar bleek Steven een van mijn kamergenoten. Wat een arrogante, zelfingenomen man is dat, dacht ik toen ik hem op het balkon van onze kamer zag staan in zijn keurige pak tussen al die nonchalante backpackers, van wie ik er een was. Maar toen we begonnen te praten, veranderde dat. Er was onmiddellijk iets uitzonderlijks aan de hand tussen deze man en mij. Hoewel we elkaar nooit eerder hadden gezien, praatten we alsof we de draad oppikten van een eerder dierbaar gesprek, ooit, lang geleden.

“Ik voelde geen opwinding, geen verliefdheid. Wat ik merkte was een grote vertrouwdheid, zijn lichtbruine ogen waren gek genoeg niet nieuw voor me. Het leek of ik ze kende. Onder zijn wimperimplant zat een klein bruin vlekje, ook dat kwam me bekend voor.

“Het bijzondere van backpacken in Australië is dat je onderweg alleen maar mensen tegenkomt die allemaal zonder vrienden en familie een heel eind van huis op reis zijn. Maandenlang. Sneller dan thuis praat je met onbekenden over ‘diepe’ onderwerpen. In dat licht probeerde ik ook te zien wat zich de eerste weken tussen Steven en mij afspeelde: natuurlijk hadden we veel plezier toen hij mij leerde surfen, natuurlijk was het geweldig om te picknicken in parken, en toen hij me op een avond voorstelde te gaan ‘nachtgolfen’, waarbij we met een golfclub willekeurig golfballen het donker in sloegen, hebben we zoveel gelachen. Maar een grote betekenis of consequenties koppelde ik niet aan deze buitengewoon snel ontwikkelende vriendschap. Ik dacht: dit zou misschien een vakantieliefde kunnen worden, meer niet.

“Na vier weken vertrok ik naar Melbourne, waar ik had afgesproken met mijn vriend, die ongepland ook ineens naar Australië kwam. Ik merkte dat ik daar helemaal geen zin in had, hoopte dat Steven me zou overtuigen bij hem te blijven. Maar een paar dagen voor het afscheid deed hij ineens afschuwelijk koel. En toen ik uiteindelijk wegging, dacht ik: dit was het dan, misschien zie ik hem nog als ik over vier weken terug ben in Sydney, maar dit was het voor nu.

“Pas dagen later stuurde hij mij een berichtje: Hello, crazy German girl. Ik stuurde berichtjes terug en naarmate ik meer tijd met mijn vriend doorbracht, begon ik Steven meer te missen en besefte ik dat de relatie met mijn vriend een misverstand was. Na vier weken keerde ik terug naar Sydney, waar Steven gewoon was voortgegaan met zijn leven. Hij woonde niet meer in een hostel maar in een keurig appartement met een jacuzzi en tijdens een feestje werd hij omgeven door een sliert flirterige Engelse meisjes. Ik was jaloers én begreep dat ik van hem hield.

“Die avond hebben we gezoend, zo intens was het, en toen hij later liet weten dat hij appelen ging plukken met een vriend, vroeg ik: mag ik mee? Ik had helemaal geen geldgebrek zoals die jongens, maar wilde uitzoeken wat er gaande was. Nooit eerder had ik iemand ontmoet die zo positief was, zo goed omging met alles wat tegenzat onderweg, ­iemand die net zoveel van sport en avontuur hield als ik.

“In de maanden die volgden, hebben we met het witte Mitsubishi-busje langs de kant van de weg gestaan met alle soorten pech, we hebben gesurft, gezwommen met dolfijnen. Halverwege de trip belde ik met een vriendin in Duitsland: ‘Ik ga je iets vertellen, je zult zeggen dat ik gek ben maar ik heb iemand leren kennen, nog maar net, maar hij is de vader van mijn kinderen.’

“Ik was 23, reed met Steven de hele kust af en twijfelde aan niets meer. En al helemaal niet aan deze liefde, of die zou kunnen standhouden als we terug waren. Lastig misschien, dat heen en weer reizen wat ons te wachten stond, maar niet onmogelijk. Intussen woon ik bij hem in Brussel. Ik voel vrijheid en liefde. Bij hem kan ik mezelf ontplooien, en hij zich bij mij.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234