Maandag 24/06/2019

Noodkreet

De rechtspleging in België houdt niet op te verbazen. Twee dagen voor het bijna verjaarde Securitas-dossier voor de rechtbank van Hasselt toch in extremis zijn beslag krijgt, was er gisteren een kafkaiaans tafereel te bewonderen in het Antwerpse justitiepaleis.

Procureur Wolles, die in een belangrijke fraudezaak, een btw-carrousel met oplichting van de douane, de Belgische gemeenschap vertegenwoordigt, kwam doodleuk vertellen dat hij van toeten noch blazen wist. Letterlijk zei hij: 'Ik kom er nooit aan toe deze turf, tien jaar na het begin van het onderzoek, zelfs maar diagonaal in te kijken, zonder andere belangrijke dossiers op de lange baan te schuiven. Ik vraag de toepassing van de strafwet'.

Voilà, strafvordering beëindigd, trek uw plan.

De magistraat had zelfs een degelijke uitleg klaar voor dit geval van feitelijk ambtsverzuim. Hij is de enig overblijvende fiscale subsituut op het parket van Antwerpen, die al zijn collega's zag weggepromoveerd worden, en nooit vervangen. 'Ik verzuip in het werk', zegt Wolles, 'en het volstaat niet eens ons op korte termijn een dozijn collega's als versterking te geven. Het is zelfs zo dat ik het Max Fischer-dossier, waarvan het onderzoek toch ooit afgerond zal raken, niet eens heb kunnen inkijken'.

Het Max Fisher-dossier, moet u dan weten, is de speerpunt van het onderzoek naar de georganiseerde misdaad in het Antwerpse diamantmilieu, het dossier bij uitstek dat zich ertoe leent om na te gaan hoe ver de infiltratie van de maffia in de witte bovenwereld al gevorderd is.

De procureur had zijn timing nauwlijks beter kunnen kiezen, twee dagen na de voorstelling van het senaatsrapport over de georganiseerde misdaad, waaruit blijkt dat de strijd tegen deze criminaliteit veel te wensen overlaat.

Dit is te gek voor woorden. Iedereen die ooit vergeten heeft een verkeersboete te betalen, belandt vroeg of laat voor een rechtbank, soms zelfs met drie zetelende magistraten, om zich tot een habbekrats te horen veroordelen. Andere magistraten houden zich urenlang bezig met de vraag wie op welk kruispunt voorrang had en bijgevolg het kapotte knipperlicht moet vergoeden. Ernstige dossiers, zoals die van Securitas, blijven dan weer door onkunde en absolute ongeïnteresseerdheid beschimmelen in de kelders van justitiepaleizen tot het parlement ze via een noodwet voor verjaring moet behoeden.

Voor gigantische fraudezaken, voor tientallen miljoenen ontdoken invoerrechten, voor de strijd tegen de georganiseerde misdaad in een van de belangrijkste metropolen van het land is er zeggen en schrijven één fiscale substituut beschikbaar.

Dit gaat verder dan een Belgenmop, dit gaat zelfs het Belgische surrealisme voorbij. 'Ik vrees het einde van de rechtsstaat', zei Eliane Liekendael in een van haar laatste pleidooien. Ze heeft gelijk, zij het om andere redenen dat zij vreesde.

Yves Desmet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden