Donderdag 17/06/2021

Nomadenbestaan

Om zes uur 's ochtends schiet ik overeind. Niet omdat ik genoeg geslapen heb, maar van pure stress. Ik ben in de war omdat ik mezelf alweer bruut moet uitgraven terwijl ik net wortel begin te schieten in dit oord.

Over een week moet ik naar huis. Alhoewel, dan ben ik 24 uur in Amsterdam voor we met de karavaan opnieuw vertrekken, keihard tien uur in een vliegtuig naar Taipei. Ook trek ik mijn strakke Dolce & Gabbana-jurk dit keer niet uit de kast om Jude Law het hof te maken. Nee, ik verruil mijn nagellak, Franse liedjes en blote voeten uit Obsession voor hoge hakken, netjes geföhnd haar en Ramsey Nasr in The Fountainhead. Na een paar speelbeurten word ik weer een vliegtuig ingeduwd om me vervolgens te melden in Wenen, waar onze tour van Obsession zijn weg zal vervolgen richting Luxemburg, Amsterdam en Moskou met De stille kracht.

Nu het einde van mijn tijd in Londen nadert, wil ik niet meer weg. In het begin stond alles me hier tegen, het kille, viezige appartementsgebouw, de hiërarchische manier van werken, de beleefdheid waardoor ik iedereen wantrouwde, de klassieke, achterhaalde opvattingen over theater... Maar na een verblijf van maanden heb ik de stad omarmd. Ik heb een Engelse beste vriendin die om de hoek woont, ik ben verliefd op iedere Brit die me "darling", "doll" en "love" noemt, en dat zijn ze feitelijk allemaal. Ik geniet van iedere deur die voor me wordt opengehouden en van het geweldige metrosysteem, van de prachtige winkels, de membershipclubs waar we dankzij onze voorstelling zomaar naar binnen mogen, de gezonde fastfoodketens, de hoeveelheid alcohol die je hier zonder schuldgevoel kunt consumeren, de geordende, geduldige rijen die de Engelsen overal vormen, en van ons geweldige publiek. Van de conservatieve manier van denken over toneel heb ik uiteindelijk enorm veel geleerd. De Britse liefde voor taal heeft me geïnfecteerd. In België en Nederland zijn we als theatermakers vrij, experimenteel en avantgardistisch, maar de rijkdom van traditie en geschiedenis is de invloed die me verder bracht.

We hebbende de meest interessante mensen mogen ontmoeten. Een van de hoogtepunten was Kate Moss die mijn vriend probeerde te versieren.

Nu is het tijd voor afscheid.

Onrustig draai ik me nog een keer om en probeer de slaap weer te vatten, maar tevergeefs. Beelden van de verschillende reisbestemmingen van de komende weken schieten door mijn hoofd. Ik begrijp niet waarom het nomadenbestaan niet went, waarom we als mensen blijkbaar toch geprogrammeerd zijn om ergens voor anker te gaan, ergens te horen, een locatie te veroveren en te settelen.

Gelukkig ben ik sinds kort thuis bij iemand, waar ik ook ben. Leve de mobiele liefde. Wortel schieten via Skype, Facetime, WhatsApp en regelmatige bezoekjes: het is niet locatiegebonden. Ik groei als kool.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234