Zaterdag 15/05/2021

GetuigenisLust en liefde

‘Nog steeds is dit niet mijn meest ideale leven, maar ik voel me niet meer benauwd in het constante gezelschap van één vrouw’

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Frank (65) wilde nooit trouwen, ook niet met die ene vrouw met wie hij altijd contact hield. Maar sinds de coronacrisis hebben ze toch iets wat verdacht veel op een huwelijk lijkt. ‘Mijn ergste nachtmerrie werd werkelijkheid, en de werkelijkheid is heerlijk.’

“Voor het eerst in mijn leven begrijp ik wat tevreden geluk betekent, en zelfs nu spreek ik die woorden onwennig uit. Ik reisde veel voor mijn werk en nog steeds. Naar Afrika, Azië, werelddelen waar ik het enorm naar mijn zin had omdat ze me veel leerden. Op een of andere manier geniet ik enorm van die telkens wisselende omgeving. Toen ik 28 was en afstudeerde, wist ik dat ik hier weg wilde en keek met verbazing naar mijn medestudenten met wie ik jarenlang plezier had gemaakt en die ineens stuk voor stuk voor een in mijn ogen voorspelbaar leven kozen. Plotseling waren ze geen feestgangers meer, alsof ze zo geprogrammeerd waren, ongeveer allemaal tegelijk kozen ze voor een degelijke baan met veel verplichtingen en weinig avontuur. Heel wonderlijk vond ik dat – nog maar kort ervoor waren we allemaal hetzelfde en ineens leken we zo verschillend.

“In 1999 kreeg ik een mail van een vrouw uit Azië die ik al dertien jaar kende. Ze had gezien dat ik betrokken was bij hetzelfde project als zij; konden we elkaar weer eens zien, samen eten? We hadden elkaar ontmoet via werk, en waren elkaar daarna zo eens in de paar jaar ergens in de wereld tegengekomen, en altijd bij toeval. Maar dat zij de rode draad zou zijn in mijn leven, besefte ik geen moment.

“Al die jaren dat ik haar sindsdien vaker begon te zien, is van verliefdheid bij mij geen sprake geweest. Ook toen ik nog jonger was, werd ik nooit echt verliefd. Er was wel ooit een vrouw die uitstak boven de rest, maar van haar werd al snel duidelijk dat ze de wens had een gezin te stichten en kinderen wilde, en dat alles stond zo ver af van mijn eigen gevoelswereld – waar juist verlangens naar het onbekende en het ontbreken van regelmaat huisden – dat ik tegen mijn zin afscheid van haar nam.

“Dat heb ik daarna nog met andere vrouwen meegemaakt, ik kon het niet, de onvoorwaardelijke romantische liefde, ik was nooit overtuigd genoeg om door de knieën te gaan. Ook deze stoere Aziatische vrouw, die leidinggaf aan grote projecten op het gebied van ontwikkelingssamenwerking, wond me in al die jaren voor en na 1999, wel op, maar nooit op een manier dat ik er consequenties aan verbond.

“Tot vorig jaar. Ik werd 64, en voor het eerst begon ik vaagjes steeds meer naar een relatie te verlangen. Ik dacht weleens, hoe is dat als je echt oud bent, is alleen zijn dan nog steeds zo fijn? Je leest soms berichten over mensen die pas maanden nadat ze overleden zijn worden gevonden. En dit klinkt opportunistischer dan ik bedoel, want het was niet dat ik ineens ontvankelijk voor haar werd uit plotselinge angst oud te worden in eenzaamheid. Ik had nog steeds niet dat gretige, die alles-of-nietshouding, zoals ik die vaak bij anderen zie. Of iets ongelukkigs wat door haar heel gemaakt moest worden. Maar er groeide een nieuwsgierigheid. Misschien was het die bewuste gevoeligheid voor je willen binden, die bij mijn vrienden al opspeelde op hun dertigste en die bij mij ­kennelijk pas na mijn zestigste ontstond.

“Nu pas begon ik haar te zien. Daar kwam bij: deze vrouw was even oud als ik, ik hoefde haar geen zonen te geven, ze was financieel onafhankelijk en autonoom in haar beslissingen over werk. Dat soort kenmerken helpt, in mijn geval zorgde het dat ik meer ontspannen werd en heel geleidelijk kon er iets ontstaan wat ik, als ik er bewust voor had moeten kiezen, voortijdig een halt had toegeroepen. Noem het platte bindingsangst die me altijd parten speelde, een huiver die ontstond toen ik als scholier aan zee kampeerde. Ik herinner me hoe naast mij een koppeltje stond, een paar jaar ouder dan ik, dat om vijf uur ’s middags een wijntje dronk voor de tent, en rond middernacht alle kaarsen uitblies. Dat was het moment dat mijn vrees voor saaiheid bewust gewekt werd.

“Maar nu ging ineens alles vanzelf tussen haar en mij. We zochten elkaar steeds vaker op. Geen engelen die uit de hemel daalden en met bazuinen de grote liefde aankondigden, maar gewoon erg gezellig, en toen corona uitbrak leek het vanzelfsprekend dat we die tijd samen zouden doorbrengen. Ze trok bij me in en voor ik het wist ontstond er na dat lange mensenleven dat we elkaar al kenden, alsnog een huwelijkachtig ritueel dat nog steeds duurt. Iedere ochtend om negen uur ontbijten we. Dan gaan we allebei aan de computer zitten, tussen de middag lunchen we, dan ga ik een uurtje sporten, aan het begin van de avond eten we, en dan rond tien uur kijken we een film. Veel vrienden kunnen we nu niet zien, we zijn behoorlijk op elkaar aangewezen.

“Nog steeds is dit niet mijn meest ideale leven en haar suggestie dan ook maar te gaan trouwen was me net een stap te ver, maar ik voel me niet meer benauwd in het ­constante gezelschap van één vrouw. Ik heb op mijn vijfenzestigste voor het eerst de liefde gevonden. Bij iemand die ik kan plagen, met wie ik grapjes maak. Kalm geluk, precies als bij het kamperende koppel aan zee.

“En het mooie is, er zijn geen claims. Als een van ons morgen aan de andere kant van de wereld gaat werken, zal de ander geen poging doen dat tegen te houden. We weten dat als we samen op een hotelkamer zitten tijdens een citytrip, en een van ons ineens een rapport moet schrijven, de ander niet sip gaat doen, maar zelfs een zeker genoegen ontleent aan het onverwachte dat ontstaat en aan het stressen op een hotelkamer.

“Ik had nooit verwacht dit te zeggen, maar met haar wil ik 80 worden. Mijn ergste ­nachtmerrie werd werkelijkheid, en de ­werkelijkheid is heerlijk.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234