Zaterdag 16/10/2021

Nog steeds de vinger aan de pols

Met maar liefst 120.000 bezoekers is de 36ste editie van de Lokerse Feesten meteen ook een van de meest succesvolle geworden. Zondagavond sloot de tiendaagse in schoonheid af met Roxy Music, een van de meest invloedrijke bands uit de jaren zeventig en tachtig.

Roxy Music sluit succesvolle editie van Lokerse Feesten af met verpletterende show

LOKEREN

Voor het zover was mocht Vaya Con Dios het toegestroomde publiek alvast wat opwarmen.

Dani Klein is een persoonlijkheid. Ze kan songs schrijven, heeft een stem die je uit de duizenden kan herkennen, en neemt noch in interviews, noch daarbuiten vaak een blad voor de mond. Ze is, kortom, een self made woman die je spontaan een warm hart toedraagt. Zonde dus dat ze na een internationale carrière, waarin ze met Vaya Con Dios (HH) meer dan acht miljoen platen verkocht, in Lokeren meer steken liet vallen dan je voor iemand met zo’n palmares voor mogelijk houdt.

Klein heeft altijd al moeite gehad om op een spontane manier met het publiek te communiceren, maar in Lokeren leek het haast alsof er een glazen wand tussen de groep en het publiek stond. Er werd weliswaar perfect gemusiceerd, alleen leek het wel alsof de band zich er niet van bewust was dat er ook nog een massa volk stond toe te kijken. De muziek van Vaya is sowieso tamelijk subtiel, en dan maakte de groep het zichzelf nodeloos moeilijk door, zeker in de eerste helft van de set, nauwelijks hits te spelen. In een casino, een biotoop waar Vaya Con Dios zich vast veel beter voelt, kan zoiets. Maar op een festival zoekt het publiek aanknopingspunten. En die waren er te weinig. Geen ‘Just A Friend Of Mine’, ‘Don’t Cry For Louie’ of ‘Time Flies’, bijvoorbeeld. ‘What’s A Woman’ haalde de setlist dan weer wel, maar helaas in een versie die te ingetogen voortkabbelde om veel deining te veroorzaken. Met het voluit meegescandeerde ‘Puerto Rico’ en ‘Nah Neh Nah’ lieten de festivalgangers nochtans verstaan dat ze er zelf echt wel zin in hadden. Wel mooi, overigens, dat Klein het opnam voor de Romazigeu-ners, al was het wellicht veelbetekenend dat ze er nauwelijks applaus voor in de plaats kreeg.

Met Roxy Music (HHHH) stond nadien een van de meest baanbrekende en vernieuwende rockgroepen uit de popencyclopedie op het podium. Alle bands opnoemen die zich door de grondleggers van de artrock hebben laten inspireren zou moeiteloos een krantenpagina vullen. Zonder Roxy Music alleszins geen Radiohead of U2, geen Franz Ferdinand of The Smiths. In Lokeren werd de kern van de band - zanger/stijlicoon Bryan Ferry, gitarist Phil Manzanera en saxofonist Andy MacKay - aangevuld door negen extra muzikanten, waaronder vier rondborstige zwarte achtergrondzangeressen.

De set zelf legde de klemtoon op het vroege werk van Roxy, met ‘Re-make/Re-model’ als verpletterende opener. Terwijl op de achtergrond de iconische hoezen van de Roxyplaten voorbij flitsten, en MacKay voor het eerst zijn sax liet scheuren, verkende de in een smetteloos pak gestoken Ferry (64 jaar intussen) de uithoeken van het publiek. De zanger is, ook al door zijn rijzige gestalte, altijd al een houterige danser geweest. Maar als het erop aankomt sensuele muziek te maken, hoeft hij van anderen geen lessen te krijgen. Het etherische ‘While My Heart Is Still Beating’, met dat in een tegendraadse kadans voortslenterende ritme, was al vroeg een hoogtepunt. En ook ‘More Than This’, een stuk ruiger dan op plaat, zorgden er al vroeg voor dat het publiek bij de les bleef. Manzanera speelde met vuur in de vingers, MacKay kwam een stuk dynamischer uit de hoek dan je op basis van zijn wat wat ineengedoken lichaamsbouw vermoed zou hebben, en ook de oogverblindende violiste speelde ronduit fabuleus. Daardoor had de set niets van een routineklus, maar klonken de nummers spannend en intens.

Vooral ‘In Every Dream Home Is a Heartache’, waarbij de song na een een ingehouden begin halverwege plots uitbarstte als een geiser, bouwde op naar een zinderende climax, en nadien volgde nog een reeks klassiekers die, ook al waren ze in sommige gevallen bijna veertig jaar oud, nog steeds avontuurlijk en revolutionair aandeden. Nog steeds geen enkele band die vandaag een nummer als ‘Virginia Plain’ in de vingers heeft of de opwinding van ‘Do the Strand’ kan evenaren. Goed, het bleef een beetje raar dat ze zo vasthouden aan die cover van Lennons ‘Jealous Guy’, maar goed: een klein beetje nostalgie mocht wel.

Jammer dat de nieuwe plaat waar nu al jaren over gepraat wordt, er uiteindelijk toch niet zal komen - de opnames staan op de volgende soloplaat van Ferry, die eind oktober uitkomt - maar anderzijds: een groep die met songmateriaal van een paar decennia geleden nog steeds de vinger aan de pols houdt, hoeft natuurlijk niet met nieuwe nummers te komen.

Een superieure afsluiter voor de Lokerse Feesten 2010.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234