Dinsdag 24/05/2022

InterviewLust & liefde

‘Nog in een halfslaap voelde ik de handen van mijn man verdwijnen. Alleen die van de buurman bleven over’

null Beeld Lotte Dijkstra
Beeld Lotte Dijkstra

Toen Hilde (73) met haar man en een ander koppel in een afgelegen boerderij ging wonen, werden er vele wenkbrauwen gefronst. De boeren in de buurt hadden eens moeten weten dat dit viertal ook de slaapkamerdeuren open liet, ’s nachts...

Corine Koole

‘Het waren de jaren zestig. Op een nacht lag ik te slapen toen mijn man plotseling naast mijn bed stond en zei: word wakker, we gaan partnerruil doen. Ik voelde vier handen op mijn rug, die van hem en die van een bevriende buurman. De overbuurvrouw was er ook, maar die zat nog beneden. Met z’n drieën hadden ze een pintje gedronken. Veel vrienden van ons experimenteerden in die tijd met partnerruil, maar voor mij was het nieuw. Nog in een halfslaap merkte ik dat het paar handen van mijn man verdween, en toen bleven alleen de handen van Mark, de buurman, over.

“Mijn man deed niet echt aan knuffelen. De honden aaide hij altijd hartelijk, maar in de liefde voor mij was hij minder uitbundig. Het gekke is, van dat soort gebreken en behoeften was ik me maar ten dele bewust. Toen ik ging trouwen met die stoere musicus zei mijn moeder: in dit huwelijk gaat er heel veel níét zijn van datgene waar jij behoefte aan hebt. Ze sprak die woorden de avond voor mijn trouwen, maar ik sloeg ze in de wind. En in de jaren die volgden maakte ik mezelf wijs dat ik te stoer was voor openlijk betuigde aanhankelijkheid. Pas toen ik ontdekte dat er ook een andere soort mannen bestond, werd ook het verlangen wakker. De buurman leek uit heel ander hout gesneden en toen hij zich die nacht lief en teder over mij ontfermde, begreep ik dat dit was hoe ik echt aangeraakt wilde worden. Niet dat ik daar onmiddellijk conclusies aan verbond wat betreft mijn huwelijk, natuurlijk niet. Ik hield nog steeds van mijn man, dat verdwijnt niet zomaar na een goede vrijpartij met een ander. Wel was een liaison à quatre geboren.

In de maanden die volgden, kon mijn man soms uit het raam kijken en ineens zeggen: kijk, daar loopt je minnaar. Hij had duidelijk plezier in het slagen van zijn plannetje, zelf vrijde hij nu geregeld met Ann, de vrouw van Mark. Misschien ontsloeg het hem aangenaam van een verantwoordelijkheid jegens mij. Misschien begreep hij zelf ook dat er iets schortte, en was dit zijn oplossing.

“Intussen werd het leven in onze nieuwbouwwijk steeds meer onhoudbaar. Telkens wanneer mijn man wilde repeteren, begon een buurman naast ons keihard op de regenpijp te timmeren. Hij hoefde maar een noot te spelen, of daar begon het protest. We besloten te verhuizen en vonden een afgelegen boerderij waar we een muziekkamer maakten. We vroegen Mark en zijn vrouw mee, als huurders. God schiep de aarde en wij ons eigen universum.

Met vier in een aards paradijs

“Daar, in die geweldige boerderij, wonen we nog steeds met z’n vieren. De boeren uit de omgeving gaven geen kik toen ze ons onconventionele gezelschap zagen arriveren. Als jullie vriendelijk zijn voor ons zijn wij het voor jullie, was het motto. In het dorp werd wel gekletst, maar daar haalde ik mijn schouders voor op. Onze buren hadden kinderen, ik heb als theatermaker die wens nooit gehad, mijn werk was mijn kind. Maar ik vond het heerlijk hun kinderen te zien opgroeien. We hadden elk onze eigen ruimten, maar regelmatig maakten hun kinderen hun huiswerk aan onze keukentafel.

“Op een dag waren mijn muzikant en ik zeven jaar getrouwd. We zouden gaan eten in ons favoriete restaurant. Hij zei: zullen we Mark en Ann ook meevragen? Ik zei: dat vind ik raar. Het is toch onze trouwdag? Wel, daar was hij het niet met me eens. En trouwens, eigenlijk hoefde ons huwelijk ook niet meer voor hem.

“Dat was dan dat. Ik sprak over deze plotselinge wending met mijn boezemvrienden. Iedereen zei: je moet meteen weggaan. Maar ik bleef en mijn ex bleef ook. We hadden dan wel geen huwelijk meer, maar ook niet voor niets ons eigen universum geschapen. De logica van de buitenwereld gleed van onze schouders af. In een poging de brokken te lijmen ben ik nog met hem op vakantie gegaan – optimist tot in de kist – maar er viel niets meer goed te maken en in de maanden erop trok ik steeds meer naar Mark. In hem vond ik iemand die, behalve heerlijk vrijde en me zomaar ineens kon vastpakken en omhelzen, met me meedacht als ik ergens mee zat. En in tegenstelling tot mijn ex-man vond hij mijn theaterstukken en -bezoeken geen flagrante onzin.

“Met Mark ben ik nu al meer dan veertig jaar gelukkig-niet-getrouwd, zoals ik dat noem. Ann en mijn man werden ook een koppel. Ik ben dolgelukkig en ook Ann is me dierbaar, al vind ik haar nog steeds af en toe een raar mens. In het begin hadden zij en ik gedoe over de organisatie van de boerderij, maar al onze kwesties zijn gladgestreken door de tijd. We eten nog altijd iedere week met z’n vieren en we zijn weleens samen met vakantie geweest, dat ging toen heel goed. De tijd dat we de deur tussen onze slaapkamers open lieten staan, om stiekem in elkaars echtelijk bed te kunnen belanden, ligt achter ons. Toen we wat ouder werden en de kinderen de deur uitgingen hebben we de boerderij gesplitst, zodat iedereen meer privacy heeft. Soms spreken we dagen niet met elkaar, en dat is ook goed. Als de volwassen kinderen langskomen zijn ze gelukkig om ons allen zo tevreden te zien. Al die vechtscheidingen waarin kinderen verkreukeld raken... Ik ben blij dat ze bij ons nooit hebben moeten kiezen waar ze bijvoorbeeld eerste kerstdag doorbrachten. Wij vierden kerst en alle andere feestdagen met z’n allen in de opkamer.

“Al die jaren hebben we een heerlijk vrij leven gehad. Jaloezie of afgunst ken ik niet, het zit niet in me. In de anderen ook niet. Toen Mark en ik een paar jaar geleden ons 40 jaar gelukkig-niet-getrouwd-zijn feest vierden, had mijn ex een mooi lied gemaakt. Hij bezong de hele merkwaardige vrolijke toestand van ons leven. Daarna schoot hij vol. Ja, Ik kan me niet beter wensen. We leven met vieren in een aards paradijs.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234