Dinsdag 26/05/2020

Niks op de radio, niks op tv (bijna toch)

Veel verder dan fantastiek met de veiligheidsrem op komt deze thriller niet

thriller l White Noise HH

Kris Jacobs

Kent u die Jiskefet-sketch waarin een kneus met debardeur aan een tv-reporter toont hoe hij tussen de radiozenders de stemmen van de doden kan horen? Draaiend aan de knop van zo'n antieke radio gebaart hij voortdurend van: hoor je het? Dat is ook zo ongeveer het onderwerp van White Noise, een bovennatuurlijke thriller over wat er gebeurt als er plots sneeuw op je kaart van de realiteit verschijnt.

De interesse voor het fenomeen is wellicht al even oud als de radio. Dertig jaar geleden kon je zelfs singletjes kopen die moesten aantonen dat er leven is in het gestoorde niemandsland tussen radiozenders. In de bewuste Jiskefet moet de reporter trouwens nog luisteren naar een opname van wijlen cabaretier Wim Sonneveld. Als hij opwerpt dat dat gewoon een lp is, luidt het antwoord prompt: Ja, maar hij is toch dood?! Beter is 'evp', kort voor electronic voice phenomenon, nog niet samengevat.

In White Noise komt de succesvolle architect Jonathan Rivers (rol van Michael Keaton) ermee in aanraking na de verdwijning van zijn vrouw Anna. Een zekere Raymond Price (Ian MacNeice) benadert hem, vertelt hem dat Anna dood is en dat hij contact met haar heeft. Price benadrukt dat hij na de dood van zijn eigen zoon ook ongelovig stond tegenover het betekenisvolle geruis van de radiogolven en het dito gesneeuw op de buis, maar nu is hij overtuigd en probeert hij anderen op dezelfde manier te helpen. Alleen blijken niet alle dj's in het hiernamaals op dezelfde golflengte als pakweg Lutgart Simoens te zitten. De doden contacteren is één ding, je met hun zaken bemoeien een ander.

White Noise is het bioscoopdebuut van Geoffrey Sax, die er echter al een lange regiecarrière bij de BBC op heeft zitten. De film straalt ook Britse degelijkheid uit. Sax heeft weinig vuurwerk nodig om je bij de les te houden. Als het kaartenhuisje van architect Rivers' leven in elkaar stuikt, trekt hij gewoon langzaam maar zeker de kleur en de menselijke warmte uit zijn film weg. Zonder allerlei hysterische toestanden laat hij je zo een man zien die de pedalen kwijtraakt na het verlies van een dierbare. De haast lege tv-schermen waarvoor Jonathan zich terugtrekt, zetten dat zeer mooi om in beelden.

Het probleem is dat White Noise daarna niet veel meer te vertellen heeft. Zo kom je niet veel verder dan fantastiek met de veiligheidsrem op: wat als die bovennatuurlijke toestanden toch een wetenschappelijke grond van waarheid hebben? Zelfs de complotparanoia - wie buiten de lijntjes kleurt, mag een klop op de deur van de gedachtepolitie verwachten - is hier aan de brave kant: heel even verdenkt een rechercheur Jonathan van de moord op Anna. Wat er daarnaast nog van plotwendingen rest - hadden we al deus ex machina gezegd? - moet het qua geloofwaardigheid afleggen tegen wielrennende wespenimkers.

Regie Geoffrey Sax Vertolking Michael Keaton, Chandra West, Deborah Kara Unger Land Canada, VS, GB Speelduur 101 minuten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234