Maandag 28/11/2022

Nieuwjaarsbrief

Van wat de kleine kinderen meebrachten van school werd er niets bewaard in mijn familie. Tekeningen, knutselwerkjes, opstellen, rapporten: geen enkel bewijs van mijn schoolse kinderarbeid blijft er nog over. Ik vermoed dat het hele zootje is opgegaan in de vlammen van de Leuvense stoof die we toen nog hadden. Mijn ouders en grootouders lazen geen kranten, dus elk stuk papier dat in huis kwam werd gebruikt om de stoof mee aan te steken. Zelfs mijn nieuwjaarsbrieven.

Dat schrijf ik zonder nostalgie of spijt. Maar gisteren, rond de tijd waarop ik als klein kind een klomp met hooi, een wortel en een suikerklontje klaarzette voor het paard van Sinterklaas, dacht ik ineens aan de nieuwjaarsbrieven die ik schreef toen ik zeven, acht jaar was. Het harde labeur van het schoonschrijven met inkt, de glittertjes op het ijs en de sneeuw in het grijs-roze winterlandschap boven de plechtige aanhef en het voorlezen, rechtstaande op een stoel, van grote onkinderlijke beloften: dat alles voor de prijs van een doosje Jacques-pralines die nog dezelfde dag achter mijn kiezen verdwenen, een paar franken en een half jeneverglaasje Elixir waarin goudspikkeltjes dwarrelden maar dat me een hoestbui gaf, tot groot jolijt van de volwassenen. Zij hieven hun Elixir hoog. "Een gelukkig nieuwjaar!" Als kind geloofde ik dat ze dit meenden. Ik wist dat er verschillende bij waren die veel ongeluk hadden.

Een gelukkig nieuwjaar ook voor u die dit leest. Normaal maak ik geen wenslijst voor het nieuwe jaar maar omdat dit geen normale tijden zijn, maak ik maar eens een uitzondering. Hier zijn enkele van mijn simpele verlangens. Ik hoop dat mijn tien maanden oude Turkse straathond eindelijk zal leren dat het bevel 'kom' niet voor interpretatie vatbaar is, dat mijn dertien jaar oude Japanse auto zonder problemen zijn veertiende verjaardag zal halen en dat mijn drie jaar oude Amerikaanse fiets niet gestolen zal worden. Ik hoop dat mijn één week oude tuinhok niet zal afbranden zoals zijn voorganger en dat mijn stevige fietskuiten me trouw van hier naar ginder zullen blijven brengen. Ik hoop dat het opnieuw een jaar wordt waarin we familie en oude en nieuwe vrienden van over heel de wereld zullen ontvangen met simpel eten en complexe dranken. Ik hoop dat er weer heel goede boeken op me wachten en dat auteurs van het kaliber van Khaled Hosseini, Shalom Auslander, V.S. Naipaul, Dimitri Verhulst en Pascal Verbeken er opnieuw in zullen slagen om me slaap en metrohaltes te doen missen. Ik hoop om opnieuw veel te genieten van de zee, van de vogels in mijn achtertuintje en van dingen zoals de geur in december van de laatste koppig bloeiende roos in mijn straat. Ik hoop dat ik volgend jaar nog steeds even nonchalant mijn voor- en achterdeur kan laten openstaan en dat ik me even relaxed door de straten van New York kan blijven bewegen. Ik hoop dat niemand die ik ken ziek zal worden en dat niemand zijn werk zal verliezen.

U merkt het, mijn wensen worden gaandeweg utopischer. Mijn verwachtingen gaan de andere kant uit. Er is enorm veel veranderd in 2008 en dat zal in 2009 nog versnellen. In dit land worden de laatste maanden elke dag duizenden mensen afgedankt. Meer dan twee miljoen dit jaar alleen al. Deze maand, zo hoorde ik een econoom zeggen op de radio, houden extra veel bedrijven grote schoonmaak in de hoop om het nieuwe jaar met een schone lei te beginnen. Gisteren schreef een Belgische lezer me dat hij al zes jaar stempelt. In Amerika mag je blij zijn als je vier of vijf maanden werklozensteun krijgt. Daarna ben je op jezelf aangewezen. Een buur die meubels ontwerpt zegt dat hij sinds augustus geen opdrachten meer heeft. Zo erg is het nog nooit geweest, zei hij. Gelukkig werkt zijn vrouw want als zelfstandige heeft hij geen recht op werklozensteun. Mijn buurvrouw Karen is ook haar werk kwijt. Ze werkte in de kostuumafdeling van de City Opera. "It's because of that stupid Belgian guy", zei ze verbitterd toen ze net was afgedankt. Ze bedoelde Gerard Mortier die de opera in de steek liet toen bleek dat die vanwege de crisis zijn budget fors moest verlagen. "In de plaats van ons te helpen is hij het afgetrapt", zei Karen verbitterd. Ze werkt nu tijdelijk bij Cirque du Soleil. Komt er daarna niets uit de bus dan heeft ze recht op enkele maanden stempelgeld. Vanmorgen reed ik langs het oudste zwarte kerkje van Staten Island. Er stond een lange rij mensen aan te schuiven voor de wekelijkse voedselbedeling. Het viel me op dat er behoorlijk meer blanken onder waren dan pakweg afgelopen zomer. De crisis wordt steeds duidelijker merkbaar in onze buurt. Nieuwe winkelpanden, kantoor- en flatgebouwen die dit jaar zijn afgewerkt, staan onverhuurd leeg. Op vele bouwwerven liggen de werken stil. Niet omdat het te koud is maar omdat de eigenaars geen geld meer hebben of geen leningen meer kunnen krijgen van hun banken. Het resultaat is onaangenaam verlaten stukken straat waarvan mensen zich afvragen hoe lang het nog zal duren voor de lege panden zullen worden gekraakt door drugdealers stijl jaren zeventig en tachtig. Het is hetzelfde verhaal in veel andere wijken van New York. Het heeft hier langer geduurd dan in de rest van Amerika maar nu zwalpt de stad mee op de zee van onzekerheid. n

Het heeft hier langer geduurd, maar nu zwalpt de stad mee op de zee van onzekerheid

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234