Zaterdag 08/05/2021

Nieuwe vraag Het cultuurkatern van de krant stelt vandaag 'de canon van de Belgische televisie' voor. Wie of wat staat daar onterecht in, en waarom? Of zijn er mensen en programma's schandalig over het hoofd gezien?

Op Canvas lopen momenteel de docuseries 'Drie generaties' en 'Te gek'. Is televisie geschikt voor 'trage' verhalen?

Geen extra vertraging AUB

Natuurlijk moeten trage programma's kunnen. Slow television verdient een even grote plaats in ons leven als slow food of slow-om-het-even-wat. Rustpunten kunnen we allemaal wel gebruiken. Op één voorwaarde: dat het wel inhoud heeft. In dat verband zou ik willen stellen dat Geen probleem, het 'praatprogramma' met de cabaretiers Wim Helsen en Theo Maassen, de plank misslaat.Dit is slow television in slow motion, en die tweede vertraging is er duidelijk te veel aan. Ik wil niet zo ver gaan dat het produceren van dit programma weggegooid geld is, maar ik had wel een paar andere bestemmingen kunnen verzinnen. En ik hoop maar dat dat niet te populistisch klinkt.

Variatie is een noodzaak

Neem er de kijkcijfers even bij: meer dan 300.000 kijkers voor Drie generaties. Mooie cijfers voor een reeks op Canvas. De cijfers spreken voor zich: hier is een publiek voor. De openbare omroep heeft de taak om variatie op het scherm te brengen, en deze series passen perfect in dat plaatje. Hoe trager, hoe liever, dat is mijn persoonlijke mening. Een echte verademing tussen al het andere televisiegeweld.

Iris Vervloesem

Liever een boek

Persoonlijk ben ik tegen. Hoeveel mensen kijken hiernaar? Als ik me niet vergis, spreekt Te gek amper 100.000 kijkers aan. Verspilling van belastinggeld? Wie wil genieten van trage cultuur, koopt nog altijd beter een boek.

Essentiële functie

Blij dat er naast de overdaad aan mens-erger-je-televisie weer ruimte is voor verhalen die tijd vragen om verteld te worden. Of het nu een docureeks is zoals Drie generaties of Te gek of een detective die een dik uur duurt zoals Vera: het brengt televisie terug naar een van zijn essentiële functies: informeren en/of ontspannen. Het is een feit dat je met oneliners van dertig seconden vooral wordt opgejut in plaats van het juiste verhaal te krijgen. Vreemd genoeg creëer je daarmee net een afstand met de kijker. Als iemand daarentegen de tijd krijgt om rustig en genuanceerd te vertellen, of het nu over een hobby is, een familierelaas of een ziekte, raak je de kijker meer. Je ziet geen opgevoerde marionet, maar een mens. En die herkenbaarheid schept een band met het publiek, net waar elke televisiemaker, en bij uitbreiding elke mediamaker, naar op zoek is.

Hetzelfde geldt voor fictie: vertel een verhaal traag, en je hebt ruimte voor laagjes, complexiteit en food for thought.

respect

Televisie moét trage verhalen uitzenden. Mijnheer Doktoor (een subliem programma, zelfs bij de tweede kijkbeurt), Voorbij de grens, Weg naar Compostela, Drie generaties, Geel, Herman Van Molle (!)... Dat zijn allemaal programma's en tv-mensen die mij, als kijker, niet als een idioot tegemoet treden en hun onderwerp met hetzelfde respect benaderen. Oases zonder pulp (no product placement intended).

I love it!

Trage televisie, I love it! Van mij mogen ze alle 'snelle' programma's afschaffen en vervangen door documentaires als Te gek. Heropvoeding van het kijkerspubliek, zodat we eindelijk kunnen afkicken van een jarenlange verslaving aan reality-tv.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234