Dinsdag 26/05/2020

Nieuwe reeks 'film-films' op komst

Volgende week wordt Shades, de nieuwe film van Erik Van Looy, in première voorgesteld en eind vorige week werden de opnamen van Misstoestanden, het bioscoopdebuut van Renaat Coppens, afgewerkt. Wat die twee Vlaamse langspeelfilms met elkaar gemeen hebben, is dat ze allebei variaties bevatten op het film-in-de-filmthema. Ook vanuit Hollywood mogen we binnenkort nog meer van die filmische variaties verwachten.

Lange tijd werd aangenomen of althans beweerd dat films-over-film bijna altijd box office poison waren. Er zou zogezegd geen kat komen naar kijken. Toch zijn er doorheen de jaren veel goede en vaak ook succesrijke films over dat thema gemaakt. Een aantal daarvan heeft inmiddels zelf de status van klassieker bereikt, zoals Otto e Mezzo van Federico Fellini en La Nuit Américaine van François Truffaut. Andere interessante titels zijn onder meer The Day of the Locust van John Schlesinger, The Last Tycoon van Elia Kazan, Inserts van John Byrum, Stardust Memories van Woody Allen en Ed Wood van Tim Burton. Een van de grappigste films over filmmaken blijft Living in Oblivion van de onafhankelijke Amerikaanse regisseur Tom DiCillo uit 1995. En onlangs was er in eigen land ook nog La Patinoire van schrijver-regisseur Jean-Philippe Toussaint.

Wat in Hollywood eigenlijk schuilgaat achter die box office poison-bewering is dat studio's en producenten vaak nogal afkerig stonden van scenario's of filmprojecten waarvan een kritische blik achter en tussen de schermen van de Droomfabriek verwacht kon worden. Toen de Paramount-productie Sunset Boulevard van regisseur Billy Wilder in 1950 in première ging, reageerde MGM-tycoon Louis B. Mayer woedend. Hij vond dat Wilder de industrie die hem gevoed en groot gemaakt had, te schande maakte en dat hij, ingesmeerd met pek en veren, uit Hollywood verjaagd zou moeten worden. Maar vorig jaar bleek Sunset Boulevard hoog op de twaalfde plaats te prijken in de tophonderd van de beste Amerikaanse films aller tijden die door het American Film Institute was opgesteld.

Sinds de hoogdagen van Louis B. Mayer is Hollywood inderdaad minder kleinzerig geworden, al was het maar omdat films-over-film regelmatig hits kunnen worden. Zo kon de eigengereide cineast Robert Altman in '92 nog maar eens een comeback maken met The Player, een cynische doorlichting van het filmbedrijf, die in Hollywood meteen voor een 'new favorite indoor sport' zorgde, namelijk proberen te achterhalen op welke reële figuren de diverse filmpersonages van The Player gebaseerd waren.

De voorbije maand zijn in de Amerikaanse bioscopen twee nieuwe film-films in première gegaan. In de hitkomedie Bowfinger van regisseur Frank Oz speelt Steve Martin (die zelf het scenario schreef) de rol van het titelpersonage. Hij is een wanhopige regisseur, die er maar niet in slaagt dé filmster te strikken die hij nodig heeft voor zijn project. Hij beslist dan maar de acteur in kwestie (rol van Eddie Murphy) in het geheim te filmen en hem (buiten zijn weten dus) in contact te brengen met de 'andere' acteurs van zijn film. Als de veelgeplaagde ster uiteindelijk op de vlucht slaat, ziet Bowfinger zich genoodzaakt een beroep te doen op een niet zo snuggere look-alike (eveneens vertolkt door Eddie Murphy).

Onlangs ging in Amerika ook The Muse in première, de nieuwe komedie van scenarist-regisseur-acteur Albert Brooks. Hij speelt daarin de rol van scenarist Phillips, die in Hollywood blijkbaar niet meer aan de bak kan komen. Tot hij van collega Jack (rol van Jeff Bridges) de gouden raad krijgt om, net als zoveel andere Hollywood-coryfeeën, een beroep te doen op de talenten van Sarah (rol van Sharon Stone). Sarah is namelijk de inspiratiebron uit de titel, maar ze is wel een muze die steeds hogere en excentriekere materiële eisen stelt. The Muse bevat een aantal opmerkelijke cameo's van filmfiguren (zoals Cybill Shepherd, Rob Reiner, Jennifer Tilly en James 'Titanic' Cameron), die (min of meer) zichzelf spelen. Zelfs Martin Scorsese blijkt niet ongevoelig voor de inspiratie van Sarah, al blijft het de vraag of zijn plan - een remake van Raging Bull, maar dit keer 'with a real thin guy' - wel levensvatbaar zal blijken.

Binnenkort wordt Sugar Town in de Amerikaanse zalen verwacht, de nieuwe film van cineaste Allison Anders, waarin ons een 'caleidoscopisch portret' van de film- én muziekindustrie in Los Angeles wordt beloofd.

Op het Festival van Venetië, dat vandaag van start gaat met de Europese première van de Kubrick-film Eyes Wide Shut, zal ten slotte ook nog Being John Malkovich voorgesteld worden. In die debuutfilm van regisseur Spike Jonze, die aangekondigd wordt als 'an unnatural comedy of love and fame', vindt marionettenspeler Craig (rol van John Cusack) toevallig de toegang tot... de hersenen van John Malkovich. De wereld vanuit het standpunt van die beroemde en gevierde acteur (die in de film uiteraard zichzelf speelt) kunnen beleven, opent natuurlijk fascinerende perspectieven. Craig beslist dan ook een handeltje op te zetten, waarbij geïnteresseerden een 'kijkje' kunnen komen nemen.

Jan Temmerman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234