Dinsdag 15/10/2019

Nieuwe media verkennen én veroveren

Voor het eerst in twaalf jaar brengt Soulwax een plaat uit: From DeeWee, opgenomen in hun Gentse studio Deewee. Morgen is het eindelijk zover. In afwachting blikt De Morgeneen laatste keer terug op hun oudere werk.

PART OF THE WEEKEND NEVER DIES (2008): Migraineverwekkend huzarenstukje

Besloten Stephen en David Dewaele na vijftien dolle rock-'n-rolljaren om met pensioen te gaan? Nee hoor, ze brachten doodleuk een muziekdocumentaire uit.

In de staart van een decennium waarin de broers Dewaele de dj-wereld op zijn kop hadden gezet en de elektronische dance een trap onder de derrière hadden verkocht, dachten zij geenszins aan een retraite of een sabbatjaar. Ze transponeerden de waanzin van hun concertbelevenissen naar een wervelende muziekfilm.

Part Of The Weekend Never Dies, geregisseerd door de Britse videoclipregisseur Saam Farahmand en Kurt Augustijns, zette de spots op de wonderlijke wereld van Soulwax, zijn aanverwante projecten en de bands die als satellieten rondom de Gentenaars cirkelden.

In de dolle beeldenstroom van de film zitten concertfragmenten, interviewclips, backstagebeelden, de reacties van opgepepte fans van overal ter wereld en hilarische commentaren van muzikale vrienden zoals James Murphy van LCD Soundsystem, Ed Banger Records-baas Pedro Winter, Justice, Peaches, Erol Alkan en Klaxons.

Bovenal focust de film op het buitenlandse succes van Soulwax, van 2manydjs en op Radio Soulwax, zijn rondtourende minifestival.

"We hadden nog nooit een film gezien die zo'n type subcultuur vastlegt", zei David Dewaele in die tijd. "Al die duizenden jongeren uit de hele wereld die komen feesten op de muziek van die verschillende groepen. Buitenstaanders hadden er geen idee van!"

Uiteraard hadden de notoire controlefreaks Stephen en David Dewaele een stevige vinger in de pap te brokken bij de regie en de montage. Ze lieten zich inspireren door de legendarische concertfilm Stop Making Sense over Talking Heads, geregisseerd door Jonathan Demme. Voor de montage - een geschift huzarenstukje - keken de heren naar de cut-uptechniek die Nicolas Roeg gebruikte in zijn cultklassieker Performance en naar de onorthodoxe narratieve vorm van die film.

De cinefiele tics werden doorgetrokken voor de dvd-release: bij de extra's zit een mini-documentaire met splitscreens waarbij het geluid van het ene schermpje naar het andere springt. De Dewaeles leenden de techniek bij Timecode van Mike Figgis, die verschillende scènes op hetzelfde moment liet beginnen.

Los van die filmreferenties blijft Part Of The Weekend Never Dies vandaag overeind als een uniek tijdsdocument: het knettergekke, migraineverwekkende bewijs dat Stephen en David Dewaele de interessantste muziekscene van de noughties in de palm van hun hand hadden.

Dit schreef de Belgische pers:

"De meest originele rockumentaire sinds Meeting People Is Easy van Radiohead." (De Morgen)

"Een zoveelste triomf voor de Gentenaars." (De Standaard)

Dit schreef de buitenlandse pers:

"Deze film slaat spijkers met koppen: zo ziet een nachtje clubben er inderdaad uit." (The Guardian)

BELGICA (ORIGINAL SOUNDTRACK) (2016): O dierbaar Belgica

Vorig jaar verraste Soulwax ook al met nieuw werk, maar net zo goed met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Belgica? Ceci n'est pas Soulwax.

Zo hevig morsen met je eigen identiteit? Dat doet niemand de broers Dewaele na. Het leverde hen de voorbije twintig jaar heel wat uiteenlopende albums op, maar op Belgica krijg je er ook nog eens vijftien splinternieuwe afsplitsingen bij, die allemaal de signatuur van Stephen en David dragen. Welkom in de nieuwe realiteit die Belgica heet.

Of zoals het in de gelijknamige film klinkt: "Welkom in uw favoriete oord van verderf!" Met die woorden begroet de uitbater van café Belgica steevast zijn bezoekers. In diezelfde film van Felix van Groeningen wordt de hausse en neergang van een Gents café getoond, waarbij twee broers uit elkaar drijven.

Minstens zo opvallend als de film is de soundtrack. Elke noot die je in de film hoort, komt uit de koker van Soulwax. Stephen en David Dewaele bedachten voor de gelegenheid vijftien nieuwe groepen, stelden die eigenhandig samen met het kruim van de Belgische muziekwereld en schreven, produceten en mixten de integrale geluidsband. Daarbij schuifelen ze tussen stijlen en subgenres zonder in te boeten aan authenticiteit.

De ranzige sfeer van het nachtleven wordt alleen al perfect getoonzet door de verdorven psychobilly van They Live, met dank aan de geile gitaarlijntjes die Steven 'de Belgische Johnny Cash' Janssens uit zijn mouw schudt. Elders garandeert Soulwax je ook een bloedneus in je mentale moshpit, met de withete hardcore punk van 'Nothing'. Uitvoerend personeel is Burning Phlegm, waarbij Igor Cavalera zijn drums billenkoek geeft tot de vellen bont en blauw uitslaan en Jan Wygers van Creature with the Atom Brain en Condor Gruppe de hardcore rauwdouwers van Dead Stop onbehaaglijk dicht tegen zijn baard aandrukt.

Daartegenover staat de zachte neo-soul van Charlotte Adigéry in 'The Best Thing', die opnieuw een hoogtepunt verzekert in de film. Het nummer zindert maar barst nooit echt open, waarmee het eens zo sterk doet denken aan Kavinsky's broeierige openingstrack 'Nightcall' voor Drive (2011). Diezelfde zangeres maakt elders op de soundtrack ook nog haar opwachting als frontvrouw van Aquazul. Die band werd genoemd naar een Gentse sauna en massagesalon, waardoor de titel 'Slippy Fingers' én een hitsig pornofunk-gitaartje voor innuendo zorgt.

The Shitz leunen misschien nog het dichtst aan tegen het DNA van Soulwax: 'How Long' kun je zonder veel verbeelding de missing link noemen tussen de stonerrock van hun begindagen en de commerciële doorbraak met Much Against Everyone's Advice. Een ander deel van de Soulwax-geschiedenis sluipt dan weer binnen bij The White Virgins: de lichtjes ontregelende feesthymne 'Turn off the Lights' draagt de smoezelige vingerafdrukken van hun krauttechno-outfit Nite Versions.

Voorts maken de broers allerhande vreemde bokkensprongen langs eighties-pop, punkfunk, Turkse elektropop, italodisco met de zotte wichten van Kenji Minogue en de gammele blues van Roland. Bij minstens een paar songs wenste je echt dat het geen gelegenheidscollectief zou betreffen. Dat alleen is misschien nog de grootste verdienste van deze dierbare soundtrack.

Wat de buitenlandse pers schreef:

"De Dewaeles blijven, ook als veertigplussers, popkameleons om van te houden. Veelvraten die alles tegelijk willen en er nog mee wegkomen ook." (De Volkskrant)

"Een grootse Soulwax-soundtrack" (The Guardian)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234