Woensdag 23/09/2020

Muziek

Nieuwe, duistere clip van Coely in première: "Iedereen draagt een masker"

Still uit de clip van 'Hush'Beeld Sidney Van Wichelen

Onlangs belandde Coely als enige vrouwelijke hiphopper op de soundtrack van Tueurs, een Belgische misdaadfilm. Haar song ’Hush’ krijgt vandaag een videoclip. “Bij die film paste geen brave song, maar een rauwe beat die je een klap in het gezicht geeft.”

Tueurs is een behoorlijk donkere maar stijlvolle actiethriller van de ex-topcrimineel François Troukens. De film focust op een gangster die een allerlaatste slag wil slaan, maar dan de Bende van Nijvel in zijn nek krijgt. Stijlvolle genrecinema, vond onze filmman. 

Even stijlvol in haar genre is Coely, die aansluit in een rijtje Belgische smaakmakers à la Roméo Elvis, Damso en Zwangere Guy op de soundtrack. Als enige vrouw en niet-Brusselse springt ze daarmee enigszins uit de band. Maar wat had je verwacht? De Antwerpse speelt vandaag mee in de premier league van de urban-scene. En net als haar confraters van de hiphop schiet ze met scherp op de geluidsband van Tueurs.

Bloemen en dreiging

De dynamiek van de clip is dan weer passend bij de sound van ‘Hush’. De Antwerpse hiphopster met Congolese roots toont daarin een meedogenloze kant van zichzelf, met hard licht en dreigende effecten die de shots domineren. Maar ook een schijnbaar fragiele kant van zichzelf, tussen bloemen.

“De film en de song zijn al zo’n heavy shit, dat de clip bij momenten wel fleurigheid en vrouwelijkheid kon verdragen”, vindt Coely. “Maar voor de uitwerking van de video heb ik me helemaal overgegeven aan de ideeën van de regisseur. Sidney Van Wichelen voelde me gelukkig perfect aan: zelfs de kleuren stemden helemaal overeen met wat ik eerder in gedachten had. Het is een donker nummer, maar die shots met bloemen geven een energieke, levendige feel. Ik ben blij daarom, want zelf probeer ik ook altijd iets hoopvols in mijn clips te steken. Nu is dat dus weer zo, al is het gevoel van hoop meer ingetogen. More like somebody died, actually ".(lacht)

Geef haar geen geweer

Roméo Elvis gaf na de opnames toe dat hij best wel wat moeite had om in een gewelddadig personage te kruipen voor zijn song. De pacifistische wietkikker was zelfs behoorlijk onder de indruk van de personages op het witte doek. Op haar beurt hoor je Coely dan weer moeiteloos zinnen spuwen als “Don't put the gun in my hand / it might set off”. Ook best wel zonevreemde opmerkingen voor de hiphop-revelatie die haar moeder viert in ‘Celebrate’ en concerten ziet als een familiefeest.

“Deze song én de clip tonen inderdaad een andere kant van mij”, lacht ze. “Ik heb me net als Roméo proberen in te leven in één van de personages, en zijn karakter proberen aan te nemen. Maar ik vond dat denkproces eigenlijk vooral interessant, niet zo moeilijk.”

'De bloemen geven een energieke, levendige feel aan een verder donkere clip', zegt Coely.Beeld Sidney Van Wichelen

Paranoia en meedogenloos geweld 

Net als de film ademt haar song een sfeer van paranoia en meedogenloos geweld uit de jaren 1980. Dat decennium heeft Coely  bouwjaar: 1994  natuurlijk nooit meegemaakt. “Maar dat hoéfde ook niet. Als je vandaag rondom je kijkt, zie je net zo goed paranoia en geweld." 

"En ook nu merk je dat er vaak een grijze zone is tussen goed en kwaad, zoals in de film. Daarin wil het hoofdpersonage, een kerel van zware banditisme, zijn leven veranderen voor zijn familie. Hij is dus niet alléén doorslecht. Die tweestrijd, daarin kon ik me heel zwaar inleven. Als ik de tekstregels van ‘Hush’ nu rap, zit ik in een vingerknip terug onder zijn huid.”

Rotte appels in het blauw

There be killers in the streets, and killers in police vests” rapt ze ergens in de clip. Een mogelijke verwijzing naar de Bende van Nijvel, waarin de rijkswacht een rol zou gespeeld hebben. Maar natuurlijk refereert het net zo goed aan het dagelijkse politiegeweld in Amerika. “Zelf heb ik nog nooit last van de politie gehad”, zegt ze. “Ik ben ook nooit racistisch behandeld. Nu ja, toch niet door hén. Maar ik zie vaak genoeg raciaal gekleurde police brutality verschijnen op sociale media. Daar krijg ik een heel dubbel gevoel bij: ik vind dat de politie haar werk moet kunnen doen, maar ze moet ook recht in haar schoenen staan.

“Maar goed: in elke branche heb je rotte appels, natuurlijk. Het heeft geen zin om te veralgemenen, dus vind ik het ook moeilijk om daar een eenduidig oordeel over te vellen. Dat speelt ook mee in ‘Hush’. De moraal van het verhaal is: de “goeie” zijn niet altijd zo goed als je verwacht, en de “slechte” zijn aan het eind van de rit niet altijd de bron van alle kwaad. Iederéén draagt een masker.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234