Zaterdag 19/09/2020

Nieuw muziekgenre: koelbloedige tropenpop

Simpel maar bevreemdend, zo omschreef de Tin Fingers-frontman de hoes van zijn debuut-ep No Hero in onze onlinerubriek 'Look Hoes Talking'. Dat gaat ook op voor de songs: frisse synthpop vol onheilspellende ondertonen.

"Where you wanna go tonight?/ I wanna go / Where the owls go", zingt Felix Machtelinkx in 'Boy Boy'. En ook al heb je geen idee wat hij precies bedoelt, toch voel je meteen: het is daar niet pluis bij die uilen.

Het unheimische sfeertje in de lyrics wordt nog verstrekt door Machtelinckx' semi-onschuldige falsetstem, het lijzige tempo en de synthesizers die zich als ijspriemen door de song boren. Ook 'Finally Feeling Alone' en 'Swim' spelen voortreffelijk met die spanning tussen argeloos en argwanend, tussen broeierig en onderkoeld. Ritme en melodie doen frivool, zelfs tropisch aan, terwijl het klankenpalet eerder naar de Noordpool wijst. Koelbloedige tropenpop, is dat al een genre?

Sluimerend popgevoel

Tin Fingers heeft een coole, tegelijk eigentijdse en naar de jaren 80 knipogende popsound beet, maar die is er niet vanzelf gekomen. De Antwerpse band speelde ooit donkere folk(rock), waagde zich aan psychedelica en garagelawaai, maar uiteindelijk gaf hij toe aan het altijd al sluimerende popgevoel in zijn muziek.

Rafelige rockjongens als Mac DeMarco en Kevin Morby hebben dus plaatsgemaakt voor wat minder aardse poptypes als Grizzly Bear (de combi van pompende groove en ijle samenzang in 'Young Mother'), Yeasayer ('Finally Feeling Alone' doet denken aan het complexe geluid van hun album Fragrant World) en Tame Impala (de overal voorbijzwevende wolkjes gitaar-met-delay).

Medearchitect van dat geluid is Jasper Maekelberg (Faces On TV), die hier als producer wat verder van huis lijkt dan bij de andere bands waarmee hij werkte. De futuristische pop van Soldier's Heart komt wellicht het dichtst in de buurt.

Maekelbergs signature sound - een hobbelende baslijn - hoor je wél heel goed in 'Tropical', waarin Machtelinckx boven een springerige synthriedel goochelt met bizarre zinnetjes als "Oh sweet chromosome / I'm not going home / tropical temperature / fucked up my glasses."

Vervreemding, vertroebeld zicht, niet naar huis willen, alles willen losgooien: het lijken vaste thema's in Tin Fingers' popsongs vol vage, maar intrigerende zinnetjes. Alleen mag de band nog iets vaker "no breaks / downhill" gaan, zoals het in de gelijknamige song klinkt. Dus niet de richting van '€€', dat te lang voortdobbert op een slome groove en een dunne melodie, wel die van de mooie single 'Young Mother'. Daarop is Tin Fingers op zijn best: wanneer ze het rare in het alledaagse naar boven halen.

Nu uit bij WasteMyRecords. Tin Fingers speelt op 8/9 op Leffingeleuren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234