Dinsdag 12/11/2019

'Niets is zo charmant als de kleine imperfectie'

Sinds voormalig dEUS-gitarist Rudy Trouvé jaren geleden de hEMELPOORT achter zich dichttrok, heeft hij nooit meer omgekeken. Kiss My Jazz, Gore Slut, Dead Man Ray: het aantal bands waar hij sindsdien toe bijdroeg, valt nauwelijks meer bij te houden. Trouvé is een workaholic die voorlopig niet van ontwennen wil weten: een nieuwe plaat en tournee met zijn Sextet, noise-experimenten met Radical Zero, een expo van zijn schilderijen, een theaterstuk, filmsoundtracks. Je vraagt je af wanneer de man nog tijd vindt om te slapen.

Turnhout

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Nu hij zich omringt met een heus sextet en dus niet langer voortdurend gitaar hoeft te spelen, kan Rudy Trouvé zich wat meer op zijn zangpartijen concentreren. En dat hoor je: op 2002-2003 klinkt zijn stem beter dan ooit. "Met sommige groepen heb ik de ambitie iets nieuws uit te vinden", vertelt hij. "Maar dit keer wilde ik gewoon mooie liedjes maken, die aangenaam zouden zijn om naar te luisteren."

De ondertitel van je nieuwe cd luidt In an Introvert but Danceable Mood. Een mooie paradox: dansen associeer je toch met uitbundigheid?

Rudy Trouvé: "Het is een vrij intimistische plaat, maar veel van de songs hebben wel een groove waar je lichtjes op mee kunt deinen. Sommige nummers op mijn vorige cd hadden dat ook al: dat merkten we vooral toen we ze live speelden. Dit keer hebben we aan dat ritmische aspect dus extra aandacht besteed. Maar een uitbundige dansplaat is het niet geworden, neen. Ze noodt tot heupwiegen, niet tot swingen."

Door je platen 1999-2002 en 2002-2003 te noemen suggereer je dat het delen zijn van een journal intime.

"Zeker. Bij Kiss My jazz en Gore Slut was dat ook al zo. Toen ik nog heel jong was, schreef ik vooral fictie: over ufo's of moord, doodslag, ziekte en zelfvernietiging - dingen die mij toen mateloos fascineerden. Maar na een poosje merkte ik dat het me niet zo best afging. Bovendien hoefde je geen psycholoog te zijn om te doorzien waar die songs écht over gingen. Dus schakelde ik gauw over op getoonzette dagboeken, al hadden ook die een fictief karakter.

Wat maakt het tot een interessant nummer? Dát houdt me bezig. Ik schuw geen overdrijvingen, als ze de tekst ten goede komen."

Je liedjes gaan over de simpele dingen des levens. Je noemt ze 'songs about life, love & living'.

"Ik heb al wel geprobeerd over dramatische, ingrijpende ervaringen uit mijn leven te schrijven, maar... Je kunt meer gevoel kwijt in iets dat een beetje saai lijkt, dan in iets dat op zich al emotioneel geladen is. Het gewone is vaak ook het universeelst."

Is je gemoedstoestand doorslaggevend bij de dingen die je maakt?

"Zeker. Ik ben gaan tekenen en muziek maken om mijn emotionele wereld een beetje te ordenen en mijn grip op de tijd te vergroten. Het is natuurlijk een kwestie van temperament, maar als ík me triest voel, ben ik geneigd de meest depri-plaat die ik in huis heb op te leggen. In zo'n stemming is de kans ook groot dat ik trieste, donkere liedjes ga schrijven, waarin ik de gevoelens bij voorkeur nog eens stevig uitvergroot. Je krijgt dan iets zoals bij Will Oldham: aangrijpend, maar ook een beetje belachelijk. Overweldigend pathetisch, ja." (lacht)

Ben je een veelschrijver?

"Ik zet voortdurend dingen op papier. Emoties die knagen, gebeurtenissen die ik nog volop aan het verwerken ben: het gutst er heel gemakkelijk uit. Maar ik werk nooit ten dienste van een bepaald project. Pas als een nummer af is, vraag ik me af in welke context ik het kwijt zou kunnen."

Je bent onlangs vader geworden. Verklaart dat waarom 2002-2003 zo luchtig en optimistisch klinkt? "Absoluut. Ik had me voorgenomen niet over dat onderwerp te schrijven, omdat ik als de dood ben voor meligheid. Maar aangezien ik autobiografisch werk en een kind krijgen toch een ingrijpende ervaring is, zou het onnozel zijn het per se tegen te willen houden. Trouwens, de liedjes over mijn dochter of de zwangerschap van mijn vriendin zijn gewoon liefdesliedjes, die je ook op een andere manier kunt invullen.

"Mijn vorige plaat ging over een zware periode in mijn leven en eigenlijk geldt dat ook voor de nieuwe. Alleen heeft het nu niets meer te maken met emotionele instabiliteit, maar met oververmoeidheid en slaaptekort.

Het geluk vatten is veel moeilijker, al is het me, omdat ik zo euforisch was, dit keer wel gelukt. Ik zie het vaderschap als een enorme verrijking, maar het heeft de kern van mijn leven niet aangetast En hoewel ik bang was dat ik geen goede vader zou zijn, lijkt mijn dochter, tot nader order, best tevreden." (lacht)

Door het prille ouderschap beginnen jeugdherinneringen nu blijkbaar een cruciale rol te spelen in je werk. Alsof je de wereld plots weer door kinderogen ziet.

"Het is typisch dat wie een kind krijgt ook zijn opvoeding en de relatie met zijn ouders nog eens onder de loep gaat nemen. Naarmate ik ouder word, voel ik me steeds vaker bestookt door willekeurige herinneringen. Ik heb er weinig of geen vat op, maar als ouder begin je wel plots over alles en nog wat na te denken. Gruwelijkheden die ik vroeger best entertainend vond, zijn, nu ik vader ben, ineens veel minder grappig."

In 'Heavy Metal' wijs je op de stalinistische manier waarop mensen soms omgaan met hun eigen verleden.

"Ja, maar naar het schijnt kunnen ze het niet helpen. Laatst zag ik een documentaire waaruit bleek dat de hersenen herinneringen aan wat je echt hebt meegemaakt en dingen die anderen je hebben verteld op precies dezelfde manier klasseren. Zo denk je dat je je een gebeurtenis van toen je drie was nog haarscherp voor de geest kunt halen. Terwijl wat je je écht herinnert natuurlijk het verhaal is dat je naderhand van je ouders hebt gehoord."

Naar 'Thirty-Six' te oordelen, ben je inmiddels verzoend met het ouder worden. "Mijn dertigste verjaardag vond ik verschrikkelijk. Ik was er behoorlijk depressief van, maar daar ben ik nu overheen. Veertig of vijftig worden boezemt me aanzienlijk minder angst in. Natuurlijk, 'I'm coming up age with a blast', is peptalk die aan mezelf is gericht. Maar het verschil met 'Down', op mijn vorige cd, is toch opmerkelijk. Ik denk positiever en voel me standvastiger nu. Wat me wel fascineert is dat je op je vijftiende eigenlijk al af bent. De blauwdruk van je persoonlijkheid is dan al gevormd; er veranderen enkel nog details."

2002-2003 is een zomerplaat die in het verkeerde seizoen wordt uitgebracht: pure pop in een frivool-nostalgisch sfeertje.

"Dat zomerse heb ik er bewust in gestopt, maar het poppy karakter is louter toeval. Ik had ook een hoop donkere nummers, maar die zijn afgevloeid naar de soundtracks waar ik in dezelfde periode aan sleutelde. Dit keer hadden we, voor de opnamen begonnen, eindeloos gerepeteerd. We hadden het materiaal prima onder de knie en dat heeft het popgehalte gevoelig versterkt. Toen ik doorhad dat de plaat zo zomers en cocktailachtig aanvoelde, liet ik meteen een aantal backingzangeressen aanrukken. Ook dat heeft tot de lichtheid bijgedragen. Voorts ben ik me nu, meer nog dan vroeger, bewust van het belang van timing en ritme. Al is niets zo charmant als de kleine imperfectie."

Hoewel de muziek op je nieuwe cd opvallend ontspannen klinkt, bouw je af en toe stoorzendertjes in: een noisy uitbarsting, een onverwachte climax. Voel je de drang om, telkens als je iets moois hebt gemaakt, er meteen een paar barsten in aan te brengen?

"Die contrasten helpen de luisteraar bij de les te houden, maar ze benadrukken ook wat ik zelf mooi vind. Als muziek te gepolijst of te beredeneerd wordt, haak ik af. Ik zie meer heil in grofkorreligheid, ook al is het geen must. Ook met 'Daybreaks', een lieflijk nummer met een hoog kerstgehalte, kan ik mij perfect verzoenen."

Ooit heb je Marc Ribot geïnterviewd en onlangs nam je nog deel aan een Johnny Cash-hommage. Ben je goed in bewonderen?

"Ja, omdat het me niet aantast. Ik kan naar iemand opkijken, zonder dat het mijn ego schaadt of ik er een minderwaardigheidsgevoel aan overhoud. Muziek, film, beeldende kunst, het werkt met een haast wiskundige voorspelbaarheid. Ik weet precies welke bestanddelen ik moet samenvoegen om bij een breed segment van de bevolking effect te sorteren. Je drukt op bepaalde knopjes en iedereen roept: 'Mooi!' Daar geniet ik van. Omdat het kunst is, maar tegelijk de heilzaamheid heeft van een medicijn. Je voelt je rot, legt een plaatje op en voelt je getroost. Geweldig, toch?"

De lijst van bands waarmee je de voorbije jaren hebt gespeeld, wordt almaar langer. Jouw manier om regelmatig nieuwe creatieve impulsen te krijgen?

"Het is gewoon aangenaam regelmatig met andere mensen te spelen. Soms volstaat het zelfs de groepsnaam te veranderen en een nieuw uitgangspunt te bedenken, om dezelfde mensen heel andere muziek te doen maken. Al mijn projecten hebben iets kinderlijks en uitvinderachtigs. Je bedenkt iets, maar vaak sluipen er verrassingen in en gaat het een heel andere kant uit dan je had verwacht. Dan wordt het pas echt interessant."

Je nieuwste groep, Radical Zero, met Craig Ward, Aldo Struyf en Danny Mommens, wordt op je website omschreven als een 'kruising van Sonic Youth met Fairport Convention'.

"O, we hebben nog maar twee keer gerepeteerd, al heeft dat al drie nummers opgeleverd waar we zeer tevreden over zijn. Het is eindeloos repetitieve, ontoegankelijke noise, gebaseerd op folk. Zelf ben ik een fan van Penguin Café Orchestra en het rare structurele ideeëngoed van This Heat. Dat zit er dus allemaal in. Ik ben er echt aan toe eindelijk weer eens iets lawaaierigs en vernieuwends te doen. Alleen jammer dat alle leden van Radical Zero het zo druk hebben. Als we er niet mee doorgaan, zal het enkel te wijten zijn aan tijdgebrek."

Je bent ook betrokken bij een theaterstuk over de excentrieke Russische uitvinder Lev Theremin.

"Het idee komt van multi-instrumentalist Geert Waegeman. Voor de tekst en de dramatische vormgeving heeft hij een bevriende regisseur, Stijn Devillé, gecontacteerd, die er op zijn beurt een acteur bijhaalde. Geert en ik hebben de muziek al klaar en zullen ze tijdens de voorstellingen ook live uitvoeren. Het geheel houdt het midden tussen een filmische biografie en een meeslepende lezing."

De cd 2002-2003 is uit bij Heavenhotel/Lowlands. Het Rudy Trouvé Sextet concerteert op donderdag 26 februari in de HA'ndelsbeurs in Gent, op 27/2 in Turnhout (Warande), op 28/2 in Roeselare (De Spil), op 29/2 in Hasselt (De Doos). Rudy Trouvé exposeert zijn beeldend werk in De warande in Turnhout van 27 februari tot 28 maart. Het theaterstuk Lev gaat op 4 maart in première in CC Strombeek-Bever.

'Ik schuw geen overdrijvingen als die een liedje interessanter kunnen maken'Als muziek te gepolijst of te beredeneerd wordt, haak ik af. Ik zie meer heil in grofkorreligheid, ook al is het geen must'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234