Woensdag 21/08/2019

Hoogsteigen Persoone

Niets is moeilijker dan recht te spreken

Beeld Geert Joostens

Dominique Persoone, de Indiana Jones der chocolatiers, runt The Chocolate Line in Brugge en Antwerpen en een cacaoplantage in Mexico.

In een klein bedrijf kent iedereen elkaar. Onze collega’s van het ­eerste uur zijn er al meer dan twintig jaar bij en dus haast familie. De losse sfeer van vertrouwen is beetje bij beetje opgebouwd en ik probeer ook voor de nieuwe collega’s (we zijn in korte tijd sterk gegroeid) niet alleen mijn portemonnee, maar ook mijn hart te ­openen.

Maar met dat hart loopt het soms mis. Want wanneer iemand van de losse, ongedwongen sfeer, gebaseerd op vertrouwen, flagrant ­profiteert, kan ik in een authentieke Franse colère schieten. Dat vertaalt zich niet alleen in een stijging van bloeddruk en hartritme, het gaat ook gepaard met de nodige decibels. Daarbij komt nog dat ik er altijd heilig van overtuigd ben dat ik voor 100 procent gelijk heb.

Meestal gaat zo’n emotioneel onweer vlug voorbij, maar dan komt het gewetensprobleem. Een dilemma dat iedere keer opnieuw op dezelfde managementvraag neerkomt: moet je die extra voordelen en de pleziertjes van iedereen terugschroeven omdat er één onnozelaar tussen zit? Ofwel: moeten de goeden het met de slechten bekopen?

Hoe moet je reageren wanneer je na een drukke werkdag iedereen op een glaasje cava of gin-tonic en een stuk pizza trakteert, en die ene gast geen maat weet te houden, een stuk in zijn kloten drinkt, iedereen lastigvalt en ’s anderendaags niet komt werken omdat hij ziek is? Iedereen voortaan recht naar huis? Geen kosten, geen verantwoordelijkheid, maar ook geen gezellig collegiaal samenzijn…

Ook is het bij ons ingeburgerd dat het personeel pralientjes voor eigen gebruik met megakorting kan aanschaffen. Maar als er een ­slimmerik is die dan aan zijn hele straat pralientjes verkoopt en het prijsverschil als een extraatje in eigen zak steekt, moet je dan voor de gemakkelijkste oplossing gaan en dit voorrecht gewoon afschaffen?

Oordelen en veroordelen, het is een moeilijke evenwichtsoefening om dat zonder vooringenomenheid te doen. Een aantal jaar geleden werd er uit de vestiaire van het personeel regelmatig geld ontvreemd. Dat was nog nooit gebeurd, dus volgde de logische reactie: degene die er als laatste was bijgekomen, moest wel de hoofdverdachte zijn. Iedereen was daarvan overtuigd en we lieten onze twijfels zo erg merken dat de sukkelaar na korte tijd zelf ontslag nam. Maar het probleem bleef bestaan en uiteindelijk zette ik een onwettig minicameraatje in een kartonnen doos in de vestiaire. De dader bleek een rijkeluiszoontje te zijn die al een jaar bij ons werkte. Ik heb nog altijd spijt van mijn ­verkeerde inschatting. Niets is moeilijker dan recht te spreken.

Jarenlang is er gewerkt aan de restauratie van het beroemdste ­schilderij in Gent, maar dat kleine paneeltje, De rechtvaardige rechters, is nog altijd niet teruggevonden. Misschien heeft iemand het gewoon in de vuilnisbak gegooid…

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden