Maandag 28/11/2022

Niet onverdeeld gelukkig

Het moet intussen zowat vijftien jaar geleden zijn dat we De Schedelgeboorten voor het eerst aan het werk zagen, in café Charlatan tijdens de Gentse Feesten. Ze waren met twee, Rik Tans en Wouter Van Lierde, de eerste gewapend met gitaar, de andere met twee halve kokosnoten in de hand.

Niet zoveel later zouden ze een hitje scoren met ‘Ondersteboven’. De groep werd uitgebreid met percussionist Danny Van Rietvelde, Anton Janssens en nu ook een kersvers vijfde lid Francis Wildemeersch. Hoewel De Schedelgeboorten doorheen de jaren een constante zijn gebleven in het muzikaal cabaret in Vlaanderen, zijn ze niet echt helemaal doorgebroken - in tegenstelling tot die andere Gentenaars Kommil Foo. Het duo Walschaerts zit nu in de regisseursstoel bij de nieuwste show Gelukkig van De Schedelgeboorten. En zijn we gelukkig? Ja: in drie weergaloze scènes. Maar ook nee: op een avondvullend programma van ruim anderhalf uur is dat onvoldoende.

De voorstelling vangt aan in volle zaallicht. Wouter Van Lierde stommelt van achterin de zaal de trappen af richting podium. “Of dat het hier is dat hij moet zijn voor de schedeldinges? Want hij heeft van horen zeggen dat het de moeite is om die te zien en dus komt hij zien, ziet ge?”, zegt Van Lierde, als was hij een tweede Jacques Vermeiren. Onhandig vindt hij zich een weg naar het podium, waar Rik Tans solo op gitaar een liedje brengt over zijn dood vogeltje. Het refrein is gefluit. Het typeert De Schedelgeboorten ten voeten uit: kleine schetsen/sketches over de alledaagsheid, met op zijn best een knipoog naar Toon Hermans. Maar tegelijk is dat ook het zwaktebod: dat de tijd bij de Schedels is blijven stille staan.

Wanneer daarna de voltallige band komt opdagen, brengen ze een nummer over hoe ‘Simpel’ het leven wel kan zijn. Bordkartonnetjes met medeklinkers worden de hoogte in gehouden en het publiek kweelt luidkeels mee: “wrimpel”, “pimpel”. De publieksparticipatie wordt voortgezet met ‘Het huis in de Lindelaan’, een variant op het kinderliedje ‘En de boom staat op de bergen’. Het vormt de rode draad doorheen de show maar draagt niet ver genoeg, bewijst het magere slot van deze voorstelling.

Is het dan allemaal middelmatigheid die deze Gelukkig naar zijn eindpunt drijft? Gelukkig niet. In deze show zitten drie knappe scènes: de prachtige religieuze samenzang in het nummer ‘Saai’ ontaardt in een krachtig statement tegen de sleur waar volgens ons ook de broers Walschaerts met graagte een patent op zouden willen (en dat voel je ook aan hun regie). Misschien toont het ook aan waar De Schedelgeboorten meer zouden moeten voor durven gaan: niet altijd die olijke (aargh, het woord!) knipoog, maar een ontwapenende persoonlijke eerlijkheid.

De tweede scène benadrukt een nog grotere sterkte van de Schedels: hun muzikaliteit. Hun flamenconummer is niet alleen een hilarische parodie op het Spaanse gejammer, maar ook en vooral steengoed uitgevoerd. Een derde nummer dat wat ons betreft naast de hit ‘Ondersteboven’ kan, is ‘Blij dat ik een vent ben’ (op de radio moet je het dansje erbij denken).

Drie knappe scènes op een show van anderhalf uur: het doet ons twijfelen over De Schedelgeboorten. En we zijn nochtans zo graag onverdeeld gelukkig.

(LiLa)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234