Woensdag 08/12/2021

Niemand te bespeuren in Zuid-Israël

In Zuid-Israël is de sfeer spookachtig. Burgers zijn geëvacueerd, reservisten wachten gelaten af wat komen gaat. En er waart ook nog een extrentieke Amerikaan rond.

Het ene moment hangen de Israëlische reservisten nog enigszins verveeld tegen de muur, het volgende moment duiken ze weg onder nauwelijks dekking biedende afdakjes. 'Code Rood, Code Rood', klinkt het uit luidsprekers. Dan, boem, boem, twee diepe explosies, vlak boven ons. Een bruine wolk in de blauwe lucht, het antiraketsysteem 'Iron Dome' heeft twee projectielen uit Gaza onderschept.

Kefar Azza - letterlijk het dorp Gaza - ligt op een steenworp afstand van de grens die Zuid-Israël van Gaza scheidt. Vanaf hier heb je een goed uitzicht op de dorpen en steden van de smalle landstrook. Overal bruine toefjes rook, op de plekken waar de Israëlische luchtmacht bombardementen heeft uitgevoerd. Hoe dat gaat, is vanaf de heuvels rondom Kefar Azza nauwelijks te zien. Eerst zie je de rook, dan klinkt een zware explosie, pas daarna hoor je de straalvliegtuigen die de bommen hebben afgeworpen. Zien, en dat is het gekke, doe je ze niet. Ook niet zichtbaar, maar wel constant te horen zijn de onbemande 'drones' hoog in de lucht. Grote insecten, die met hun irritante gebrom naderend onheil aankondigen voor de bewoners van de Gazastrook. Krankzinnig moeten ze er ginds van worden.

Vaak zie je aan de rand van Gaza smalle pilaren rook omhoogcirkelen. Dat zijn raketten die de militanten op Zuid-Israël afvuren. Ze gaan een paar honderd meter de lucht in, dan valt er niets meer te zien. Even later hoor je de knal van een inslag, of een explosie hoog in de hemel als het Israëlische antiraketsysteem Iron Dome succesvol is: een rechte streep omhoog, richting het projectiel. Dan een diepe explosie, en weer is een Hamasraket onschadelijk gemaakt.

De 'IJzeren Koepel' is niet altijd succesvol, sommige raketten wisten onbelemmerd tot nabij Tel Aviv en zelfs Jeruzalem, nota bene ook voor moslims een heilige stad, te geraken. Vervolgens de Israëlische reactie: een explosie op de plek waar de militanten zojuist hun raket afschoten. Je ziet het niet, maar je weet: daar sterven mensen.

Hier, aan de Israëlische zijde van de Gazagrens, is de sfeer spookachtig, op het surrealistische af. Het gele hek dat Kefar Azza afsluit, schuift automatisch open als ik aan kom rijden. Ik wil de dorpelingen vragen hoe het is om onder constante dreiging te leven. Maar er is niemand te zien. De door Noorwegen geschonken schuilkelder in het centrum is leeg. In de tuinen kinderspeelgoed en fietsen, wasgoed aan de lijnen. Op geklop op deuren wordt niet opengedaan.

De bewoners zijn geëvacueerd, zal een Israëlische woordvoerder later verklaren. Kefar Azza ligt zo dichtbij Gaza, dat de mortieren er te gemakkelijk op vallen. Antiraketsystemen kunnen geen kortvliegende mortiergranaten onderscheppen.

Op zaterdagen, sabbat immers, zijn de wegen in Zuid-Israël normaal al vrij rustig. Vandaag, op de vierde dag van het hernieuwde conflict dat al verrekte veel op een heuse oorlog begint te lijken, kom ik slechts bussen met reservisten tegen. Opleggers beladen met Merkava-tanks, met kanonnen en pantservoertuigen rijden ook langs, als opmaat van een mogelijk Israëlisch grondoffensief.

Of dat ervan komt, weten ook de vele reservisten niet die in het koffiehuis van het benzinestation langs weg 34 nabij Yad Mordechai cappuccino drinken. Vijf kilometer verderop slaan de bommen in, hier heb je goeie koffie. Eén van de reservisten, een sergeant eersteklas, vertelt dat hij twee dagen geleden zijn baas verliet om zich bij zijn eenheid te melden. "Het is al de vierde keer dat ik opgeroepen word na mijn dienstplicht", zegt hij, terwijl hij in zijn bekertje roert. "Ik zou willen dat er nu eens een eind aan deze ellende komt. Ik wil in vrede leven, en dat geldt volgens mij ook voor de meeste mensen aan de andere kant van de grens. Een minderheid daar wil de sharia invoeren en tweehonderd jaar terug in de tijd; de rest wil rust en vrijheid."

Zijn vader vertelde hem ooit toen hij een jochie was dat hij als volwassen man in vrede zou leven, nou, mooi niet. "En wat ga ik straks aan mijn kinderen vertellen?" En met die sombere woorden slingert hij zijn M-16 over de schouder en loopt naar zijn jeep. Met een beker koffie en een voorgepakte sandwich op weg naar het front.

In het nabijgelegen Sderot zingen de vogeltjes. Niemand loopt op straat. In Netivot, lopen enkele orthodoxe joden gehaast naar de synagoge. Op een bankje zitten twee arbeiders uit Soedan. Ze ogen de rust zelve. Zijn ze niet bang voor de raketten van Hamas? "We komen uit Darfur, zijn daar gevlucht voor de moordenaars van president Bashir. We zijn wel erger gewend", zegt een van hen.

Tussen Kefar Azza en Mefalsim ontwaar ik een bizar beeld. Niet ver van de grens met Gaza zit een eenzame man in een picknickstoel op een heuveltje, met fototoestel en verrekijker tussen de benen. Het is Amerikaan Robert ("geen achternaam please") uit Oregon die hier al twee dagen zit. "Ik film de projectielen die vanuit Gaza worden afgeschoten. en stuur dat naar vrienden in de VS. De media verkondigen een eenzijdig beeld, en dat wil ik rechtzetten." Rechts schieten plotseling twee pilaren rook op uit het veld, een nieuwe aanval vanuit Gaza. "Hey, it's rock 'n' roll time", zegt Robert en hij grijpt zijn camera. Ik duik naar de grond.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234