Dinsdag 24/11/2020
Beeld Geert Joostens

Back in Belgium

Niemand probeerde me te overtuigen om terug te keren naar Amerika

Annelies De Rouck (37) woonde 15 jaar in Londen, Amsterdam en New York. Dit jaar verhuisde ze terug naar Brussel.

Aan zee wonen, in een gezellig kustdorpje, het is de fantasie van velen. De realiteit is iets minder relaxed, als je ook moet werken en het fijne zomerseizoen ingepalmd wordt door het runnen van een zaak die overleeft op de vakantiegangers. 

Iedereen aan het strand, bij het zwembad, op de zeilboot en ik... de spoelbak ontstoppen of naar de supermarkt rennen omdat de melklevering er niet op tijd is en iedereen iced lattes wil. Blijven lachen en wat smalltalken met de rij van twintig wachtende klanten, terwijl je alleen nog maar een croissant hebt gegeten die dag, bij gebrek aan tijd voor een lunchpauze.

Vrienden die langskomen, surfplanken op het dak van de Jeep, en vragen of je niet mee naar het strand gaat. “Haha, thanks. I wish. I'll be there for the bonfire at 9 pm.” Dat is de realiteit van een middenstander in Vacationland. Gezelligheid troef hoor, en geld verdienen doet geen pijn, maar de assets die Bellport zo aantrekkelijk maken voor bezoekers – de zee, het strand, de natuur – kon ik enkel bewonderen in het laagseizoen, in jeans en warme trui in plaats van in badpak.

Op vakantie in eigen (ex-)dorp, dat was mijn fantasie. Die werd ingevuld (and then some!) toen ik in juli twee weken op bezoek was en licht glunderend wilde betalen voor mijn koffie in de zaak die ik zelf heb opgericht (ze wilden mijn geld niet). Eindelijk eens rosé drinken met mijn vriendinnen aan het zwembad vóór zonsondergang. Naar het strand om negen uur 's ochtends, en de hele dag blijven hangen ­(decadent!). Lang uitslapen, boeken lezen, op elke uitnodiging JA zeggen. Het ging me verdomd goed af.

Wat me erg verraste deze zomer, was dat niemand me probeerde te overtuigen om terug te keren naar Amerika. Waar ik een “Come back, you made a mistake” verwachtte, kreeg ik “We miss you, but you did the right thing, this country is fucked” te horen. Een pak van mijn vrienden, zowel Amerikanen als inwijkelingen, gaven schoorvoetend toe dat ze er ook over nadenken om de dolle republiek van Trump te verlaten. Een Europees paspoort is plots een gegeerd luxeobject.

Hoe de dingen kunnen keren: handenvol geld heb ik uitgegeven aan visa voor Amerika en nu zou ik er echt niet meer willen wonen. Mijn twee weken daar waren fantastisch, maar ik was blij om op bezoek te zijn en voelde me dankbaar voor mijn nieuwe leven in Brussel, ver weg van Trumpistan.

Ik ging ook enkele dagen naar New York en wilde er zo snel mogelijk weer weg. Het lawaai, de gejaagde energie van de New Yorkers, de volgebouwde stad die geen ademruimte meer laat... Ik ben er niet meer dol op. Wat overblijft zijn de mensen en die ben ik niet kwijt. Integendeel. Ik kom net terug van een week Portugal met New Yorkse vrienden die er willen gaan wonen. Europa als veilige haven voor New Yorkers met een Trump-burnout, ik zweer het, binnenkort lezen we erover in Monocle.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234