Dinsdag 14/07/2020

Nicole Kidman

'Tien jaar lang bestonden alleen hij en ik. Tom en ik leefden samen in een bel en daarom was het einde zo traumatisch'

@9* eind blokje=

'Ik vraag me nog altijd af wat mijn plaats op deze wereld is'

In haar jongste film, een politieke thriller van Sydney Pollack, speelt Nicole Kidman een vertaalster bij de Verenigde Naties. Mooi en ongenaakbaar als altijd - maar achter de koele schoonheid blijkt een vrouw van vlees en bloed te zitten die zelfs kan giechelen. 'De film lijkt echt wel op het juiste ogenblik te komen', zegt Kidman terwijl ze naast mij op de bank zit, met haar onwaarschijnlijk lange benen opgetrokken.

Door Christopher Goodwin

De dag dat ik Nicole Kidman in haar huis in Sydney ontmoet, hebben we allebei net gehoord dat Robert Mugabe voor de zoveelste keer een betwiste verkiezing in Zimbabwe heeft gewonnen. Kidmans nieuwste film, The Interpreter, gaat over een vermeend moordcomplot tegen een Afrikaanse dictator die verdacht veel op Mugabe lijkt, wanneer de man een toespraak komt houden voor de Verenigde Naties.

'De film lijkt echt wel op het juiste ogenblik te komen', zegt Kidman terwijl ze naast mij op de bank zit, met haar onwaarschijnlijk lange benen opgetrokken. Kidman speelt Silvia Broome, een vrouw die in het denkbeeldige Afrikaanse land Matobo geboren is en bij de VN tolkt in het Ku, de al even denkbeeldige taal van dat land. Op een avond luistert ze in de aula van de Algemene Vergadering een gesprek in het Ku af tussen twee mannen die een aanslag lijken te plannen op de dictator van Matobo, die net als Mugabe ooit een heroïsche vrijheidsstrijder was. Wat er daarna allemaal gebeurt, is het onderwerp van de film, een thriller van Sydney Pollack (Three Days of the Condor, Tootsie, Absence of Malice, Out of Africa). Sean Penn speelt een FBI-agent die Broome moet beschermen.

Wat de film nog interessanter maakt, is zijn setting. Het hoofdkwartier van de Verenigde Naties is het belangrijkste decor van The Interpreter en het is de allereerste film die in het echte VN-gebouw in New York mocht worden gedraaid. Hij houdt bovendien een pleidooi voor de belangrijkste boodschap van de Verenigde Naties: dat diplomatie, woorden (vandaar de titel The Interpreter) beter zijn dan geweld om geschillen tussen mensen en naties op te lossen.

'Ik sta helemaal achter de boodschap van de film', zegt Kidman. Ze heeft haar dikke blonde haar in een paardenstaart vastgemaakt, haar huid lijkt bijna transparant, haar diepblauwe ogen glinsteren in het licht van een zonnige prachtige herfstdag in Sydney. 'Silvia heeft in haar leven heel veel geweld meegemaakt, maar uiteindelijk blijft ze haar overtuiging trouw en vindt ze dat je moet vergeven en moet praten in plaats van wraak te nemen. Dat vind ik heel menselijk.'

Pollack beweert dat hij niet specifiek aan Mugabe dacht toen hij The Interpreter begon te filmen. 'Toen ik kind was in New York kwam Castro in Cuba aan de macht. Hij kreeg een ticker-tape parade in New York en kwam op de televisie en heel Amerika aanbad hem. Hij sprak Engels en hij was de grote held die zijn land had bevrijd. Maar beetje bij beetje veranderde hij in iemand over wie je niets negatiefs mocht schrijven of je verdween in de gevangenis. Zo gaat dat met vrijheidsstrijders. Wat mij vooral fascineerde, was wat er zou gebeuren als een van die dictators oog in oog zou staan met de mens die hij was voor hij aan de macht kwam.' En dat wordt dan de sterke climax van de film.

Omdat Pollack wist dat de Verenigde Naties nooit toelating geven om in hun hoofdkwartier te filmen - zelfs Alfred Hitchcock moest voor North by Northwest een andere locatie zoeken - was hij van plan in Toronto te draaien. 'Ik probeerde te geloven dat we het wel zouden redden met een belachelijke door de computer gemaakte versie van de VN', zegt de vaderlijke Pollack, die heel even als acteur in de film te zien is. 'Maar het bleef me dwarszitten en hoewel ik dacht dat het niets zou opleveren, probeerde ik toch een manier te vinden om Kofi Annan te bereiken.' Uiteindelijk kregen hij en Kidman (die zegt dat ze niet aan de film zou hebben meegewerkt als ze de echte locatie niet hadden kunnen gebruiken) een afspraak met de secretaris-generaal.

'Ik was heel eerlijk. Ik zei dat ik geen openlijk politieke film wilde maken', vertelt Pollack. 'Ik legde uit dat er een politieke inhoud was, maar dat het een thriller bleef, een Hollywood-thriller met filmsterren en revolvers en goeden en slechten en al de rest. Hij kende mijn films en ik veronderstel dat hij wist dat ik geen film zou maken waarin ze elkaar op de vloer van de Algemene Vergadering de kleren van het lijf rukken.'

Toen de secretaris-generaal zijn fiat had gegeven, verhuisde Pollack de productie naar New York. Hij vertelt dat het VN-gebouw hem in veel opzichten fascineerde. De opnamen duurden vijf maanden, 's nachts en in de weekends, zowel in de aula van de Algemene Vergadering als in die van de Veiligheidsraad en in andere delen van het gebouw. 'Ik weet niet of het op film overkomt, maar het is een van die plaatsen die gebouwd zijn om ontzag in te boezemen en dat ook doen', zegt hij. 'Alles is er meer dan levensgroot, intimiderend, als in een indrukwekkende kathedraal waarin je zelfs als ongelovige een religieus gevoel krijgt. Alles aan dat gebouw is enorm. Het was echt indrukwekkend om er rond te lopen.'

Pollack had Kidman nog nooit geregisseerd, maar wilde graag met haar werken nadat hij producer was geweest van twee van haar films, Birthday Girl, in een regie van Jez Butterworth, en Cold Mountain, in een regie van Anthony Minghella, zijn productiepartner. Hij kende Kidman bovendien omdat hij samen met haar en Tom Cruise, haar toenmalige echtgenoot, geacteerd had in Stanley Kubricks Eyes Wide Shut.

Kidman zegt dat het feit dat Pollack de film regisseerde de belangrijkste reden was waarom ze de rol aanvaardde. 'Hij is heel slim en heeft een elegantie die voelbaar is in al zijn films. Ik hoor zeggen dat The Interpreter ouderwets is en ik hoop dat Sydney dat als een compliment beschouwt, want de film heeft inderdaad iets klassieks. Ik vind het ook prettig dat hij een vrouw iets te zeggen geeft. Hij heeft veel actrices echt goede rollen gegeven. Dat is knap.' Kidman vertelt ook nog dat zij de kleine, gedrongen Pollack 'verschrikkelijk sexy' vindt. 'Je komt op de set en je zegt: 'Sydney, leid me nu niet af!''

Het gevoel is wederkerig. Waarom heeft Pollack Kidman gekozen? 'Omdat ze exotisch is, het tegengestelde van een Amerikaans meisje. Ik had iemand nodig die geloofwaardig zou overkomen als vertaalster en iemand die had gereisd, maar zich ook thuisvoelde in Amerika. Bovendien is ze een eersterangsactrice. Ze pronkt niet met haar techniek, ze werkt niet volgens het boekje, ze is intuïtief. Ze heeft een roekeloze fantasie, die ze vertrouwt en waardoor ze zich laat leiden. Ik dacht ook dat ze een geweldig duo zou vormen met Sean Penn, omdat hij haar als reactie op haar koele afstandelijkheid hard en een beetje gemeen zou aanpakken. Ik kan er niet echt de vinger op leggen, maar ze heeft altijd iets raadselachtigs.'

Nicole Kidman is inderdaad een beetje een mysterie. Vanop afstand is ze één en al koele perfectie. Mooi, dat spreekt vanzelf, maar op een vreemde manier koud en griezelig ambitieus, de ultieme ijskoningin van Hollywood. Maar volgens haar vrienden lijkt ze in niets op de mannequin met de marmeren huid die op de covers van de bladen verschijnt en er op een irriterende manier smetteloos weet uit te zien op rode lopers. Voor hen is ze 'Nic', een intelligente vrouw die weet wat ze wil, warm, hartelijk, meisjesachtig. Een vrouw die kan giechelen. Een leuke en trouwe vriendin.

Ik wist niet welke Kidman ik zou ontmoeten. Het duurt maar enkele ogenblikken om het te ontdekken. Eerst praten we over Fur, de film die ze binnenkort in New York gaat maken, een fantasie over drie maanden uit het leven van de controversiële fotografe Diane Arbus - Kidmans rol. Ik zeg dat ik heb gehoord dat het een nogal bizarre film zal worden. 'Dat mag ik hopen', is het spontane antwoord, en we beginnen allebei te giechelen. Ze is open, eerlijk, charmant. Hoe beter ik haar leer kennen, hoe onbegrijpelijker de kloof wordt tussen haar ongenaakbare publieke imago en de heel menselijke vrouw naast mij op de bank.

Ondanks het koele imago wordt Kidman gedreven door een sterk gevoel voor romantiek, gevoed door de boeken die ze als tiener las, zoals Middlemarch en Wuthering Heights. Je kunt je voorstellen hoe intens en overweldigend het voor dat jonge, dromerige Australische meisje was toen de grootste ster van Hollywood haar het hof maakte en ze op hem verliefd werd. 'Het was heel, heel romantisch', geeft ze toe. 'Ik was 22. Hij overweldigde mij totaal. Tien jaar lang bestonden alleen hij en ik. We leefden samen in een bel en daarom was het einde zo traumatisch. En omdat ik nog heel jong was toen het begon, was mijn identiteit nog niet helemaal gevormd. Hij heeft ze gevormd.'

Pas na haar breuk met Cruise, toen ze uit zijn schaduw trad, nam haar loopbaan een echte vlucht, met Moulin Rouge, het commerciële succes van The Others en haar Oscar als Beste Actrice voor The Hours. Ze werd de superster die ze vandaag is, de grootste actrice ter wereld. Maar ze zegt dat ze zich weinig van die tijd herinnert omdat de pijn van de breuk zo groot was. Ze weet nog dat ze op de set van The Hours dacht: 'Iedereen kijkt naar mij en denkt dat ik ga instorten.' 'En zo voelde ik me ook. Het was een vreselijke tijd. Je kunt proberen het te verbergen, maar je weet dat iedereen op de hoogte is. Dat is heel gênant, zeker als je op je privacy gesteld bent.' Zij en Cruise zijn nu vier jaar uit elkaar en gescheiden, maar het blijft pijnlijk voor Kidman. Op een bepaald ogenblik, als ze vertelt over de persoon op wie ze verliefd werd, kan ze niet voorkomen dat haar ogen vochtig worden. En terwijl Cruise alweer een relatie met Penélope Cruz achter de rug heeft, heeft Kidman duidelijk nog niemand gevonden met wie ze haar leven of zelfs maar een paar maanden wil delen, ondanks de bijna hysterische pogingen van de media om haar te koppelen aan elke man met wie ze uit eten gaat - zoals producer Steve Bing, de ex van Liz Hurley, en zelfs de zoon van kolonel Kadhafi, de Libische president, die de voorbije weken allebei in Sydney zijn geweest.

'Waarom zou ik niet met mannen uit eten gaan?' zegt Kidman. 'Ik hou van restaurants en ik vind het leuk om mannen als vriend te hebben. Ik bedoel wel degelijk als vriend. Geen minnaar, gewoon een man met wie je gaat eten en met wie je kunt praten. Het is vreemd dat veel mensen dat niet kunnen begrijpen.' Ze waarschuwt dat ik niet moet aandringen, want dat ze geen zin heeft om over eventuele relaties te praten. 'Dat doe ik pas als ik een trouwring aan mijn vinger heb en kan zeggen: 'Dit is mijn man.' Maar ik ga uit eten, natuurlijk. Ik durf zelfs te dansen.'

Ze geeft toe dat de vele aandacht kan storen. 'Als ze een foto moeten hebben, krijgen ze die, maar ik ben niemand rekenschap verschuldigd. Ik neem aan dat het veel mannen afschrikt. Eerlijk gezegd is er momenteel niemand. Ik leid een heel eenvoudig leven. Ik zou graag kunnen zeggen dat ik de wereld rond vlieg en van alles doe, maar dat zou veel energie kosten, die ik misschien niet heb. Maar ik weet wel wat ik doe en waar ik sta.'

Als ze ooit zou beslissen haar leven met iemand te delen, zullen haar twee kinderen, Isabella (12) en Connor (10), die ze samen met Cruise heeft geadopteerd, hun zegje mogen doen. 'Mijn kinderen zijn heel, heel belangrijk voor mij', zegt ze. 'Eigenlijk is dat het enige wat telt, de kinderen en mijn relatie met hen. Als er ooit een man in mijn leven komt, weten mijn kinderen dat zij mee zullen beslissen.'

Isabella en Connor zijn nu bij Cruise, maar toen ze in Sydney waren, heeft Kidman duidelijk genoten van hun gezelschap en dat van haar familie. Ze zou nu eigenlijk de Australische film Eucalyptus moeten draaien, maar dat project is op het laatste ogenblik afgeblazen na een ruzie over het script tussen Russell Crowe en de regisseur, Jocelyn Moorhouse. Een zwarte dag voor de Australische filmindustrie.

'Ik keek er echt naar uit, omdat het een intiem portret zou worden van een deel van Australië dat me erg dierbaar is', zegt Kidman. Anderzijds geeft het wegvallen van de film haar meer tijd om in Sydney bij haar familie te zijn. Sydney is tegenwoordig haar thuis. Haar ouders en zus wonen in de buurt.

'Ik heb hier een sterk gevoel van verbondenheid en ik kan naar Bondi Beach gaan zonder dat iemand mij lastigvalt', zegt ze. 'De mensen zijn erg vriendelijk voor mij. Ik kan met mijn nichtjes en mijn kinderen naar het strand, vijf kinderen van één tot twaalf, en op een zomerdag krioelt Bondi van de mensen en is het er geweldig. Ik kan daar zomaar zitten en naar het komen en gaan van de mensen kijken. Het enige wat ik niet durf te doen, is mijn kleren uittrekken en in bikini rondlopen. Ik kan niet topless op het strand.'

Omdat Kidman werd verondersteld in Eucalyptus te acteren, vond de wereldpremière van The Interpreter uitzonderlijk plaats in de opera van Sydney. Het was een groot evenement voor Sydney, een hulde aan Kidmans plaatselijke roem, en de volgende dag stond ze op de voorpagina van alle kranten. Nu moet ze naar Los Angeles om promotie te maken voor The Interpreter en daarna naar New York, voor de voorbereiding van Fur, dat begin mei in productie gaat.

Kidman lijkt tegenwoordig de enige grote Hollywood-ster die moeiteloos heen en weer vlindert tussen dure studiofilms zoals The Interpreter, The Stepford Wives en binnenkort Bewitched, en kleine onafhankelijke producties zoals Birth, Dogville, Fur en een film met als werktitel The Lady from Shanghai, die ze later dit jaar wil maken met Wong Kar-Wei, de grote regisseur uit Hongkong van In the Mood for Love en 2046. Heeft ze een systeem? Eén film voor het geld en dan twee voor de kunst?

'Nee, het is geen bewuste keuze', zegt Kidman. 'Ik beslis heel vlug en spontaan. Mijn intuïtie werkt snel en bedriegt me zelden. Ik maak alleen blunders als ik me door anderen laat ompraten. Toen ik bijvoorbeeld het scenario van Fur las, vond ik het echt een buitengewone beschrijving van de manier waarop die vrouw in haar tijd, de jaren '50, omging met haar creativiteit. Bij The Interpreter vond ik het een fantastisch idee om met Sydney samen te werken in dit genre, en met Sean. Het gaf me gewoon een goed gevoel. Hetzelfde met Baz Luhrmann en Moulin Rouge. Hij had nog geen script, maar het voelde alsof ik hem al heel lang kende en kon vertrouwen.'

Zit het haar agenten niet dwars dat ze zo vaak voor kleine films van onafhankelijke studio's kiest? 'Ik zou ervoor kunnen zorgen dat zij veel meer geld verdienen dan ik, maar ze zeuren niet. Ze weten dat ze boze telefoons krijgen als ik niet gelukkig ben. Zoals met The Stepford Wives - dat soort ervaringen maakt mij kapot. Dan ben ik liever hier en ga ik zwemmen in de oceaan. The Stepford Wives was een dappere poging die maar niet wilde lukken. Het had iets in de geest van Desperate Housewives moeten worden. Filmen moet voor mij een avontuur zijn, niet twee maanden in een studio in Los Angeles zitten. Ik ben het gelukkigst als ik in Roemenië of in Zweden of Shanghai ben, omdat ik dan het gevoel heb dat ik leef, nieuwe dingen doe en iets onbekends ontdek.'

'Maar ik vraag me nog altijd af wat mijn plaats op deze wereld is', mijmert ze. 'Ik weet het niet echt. Ik leid een heel vreemd bestaan, in die zin dat ik veel reis, dat ik verschillende mensen speel, in de huid van anderen kruip. Misschien kom ik daarom altijd naar Australië terug, omdat ik hier weet waar ik vandaan kom. Hier geeft alles mij een gevoel van veiligheid, tot de geuren toe.' n

'Het enige wat ik niet durf, is mijn kleren uittrekken en in bikini rondlopen. Ik kan niet topless op het strand'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234