Dinsdag 20/04/2021

Nicolas Cage

undefined

onder het puin van 9/11 in Oliver Stone's World Trade Center

'Soms leek ik wel een zombie'

Vijf jaar na de aanslagen op het World Trade Center in New York gaat de gelijknamige film van Oliver Stone in première. De aanslagen zijn een controversieel onderwerp, en de Amerikanen hebben het er moeilijk mee: moeten ze nu wel of niet gaan kijken? "Uit deze film kunnen we allemaal kracht putten" zegt hoofdrolspeler Nicolas Cage, "de politiemannen waarover de film gaat zijn haast iconische symbolen van moed: als een doodgewone mens zoiets gruwelijks kan overleven, dan kunnen wij dat ook."

Door Robin Lynch

"Ik ga je niet overtuigen om naar de film te gaan kijken. Als je niet wil, dan hoeft het niet. Als je er nog niet klaar voor bent, koop dan volgend jaar misschien de dvd om hem later eens te bekijken." De 42-jarige Amerikaanse acteur wikt en weegt zijn woorden in een interview over zijn nieuwste prent World Trade Center. Cage weigerde om mee te draaien in de traditionele promotiecarroussel. Hij wilde geen entertainmentshows doen, noch klassieke kranteninterviews. Bovendien doneerde hij naar eigen zeggen zijn loon integraal aan een goed doel. Dat alles om "te voorkomen dat de film op gelijk welke manier het 9/11 drama zou uitbuiten".

Cage staat in Hollywood bekend als een veelzijdig acteur: hij schippert al zijn hele carrière tussen komedies (Matchstick Men), actiefilms (Gone in 60 Seconds, The Rock) en romantische drama's (Captain Corelli's Mandelin, City of Angels). Af en toe maakt hij een zijsprongetje naar het alternatievere circuit zoals in 2002 met Adaptation, waarin Cage de rol speelde van een introverte depressieve schrijver. In 1995 won hij een Oscar voor zijn rol als alcoholverslaafde screenwriter in de prent Leaving Las Vegas.

Toen hij gevraagd werd voor World Trade Center aarzelde hij in eerste instantie, omwille van de impact van het verhaal. "Zo'n zwaargeladen film. Ik voelde veel druk, ik heb er lang over nagedacht." Cage speelt de rol van John McLoughlin, een politieman die bij een reddingsoperatie na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 vast kwam te zitten onder het puin van de torens samen met zijn collega William J. Jimeno. Die rol wordt vertolkt door Michael Peña. Andere publiekstrekker op de affiche is Oliver Stone, de controversiële regisseur van onder meer Alexander, The People vs. Larry Flint, Platoon en JFK. Stone focust in de film op de wanhoop en het afgrijzen van de twee mannen die bijna een dag lang vastzitten onder het puin, en op het ongeloof en de angst bij hun families.

Vond je het verrassend dat Oliver Stone de film regisseerde?

"Misschien wel. Toch zeker voor de mensen die Olivers werk kennen. Sommigen vragen zich af 'Waar zit de verborgen agenda in de film? Stone heeft toch de gewoonte om zijn politieke overtuiging te integreren in films?' Ik denk dat hij de film bewust simpel wilde houden, dat hij wilde focussen op het aspect overleving. Wat hem vooral aantrok, was dat het script zich afspeelde in het epicenter van het World Trade Center. Het was in het epicenter van de hele tragedie dat deze mannen overleefden."

Mijn favoriete quote uit de film is 'I don't smile much'. Is dat een echt citaat van John Mcloughlin?

"Nee, nee. Ik heb dat zinnetje uit een liedje van The Who gehaald. Ik herinner me niet meer precies welke song. Die waar Pete Townsend of Roger Daltry zegt 'Mensen hebben de neiging me te haten omdat ik nooit lach'.

The Seeker?

"Ja, inderdaad. The Seeker, daaruit het ik dat zinnetje gehaald. Heb je Oliver (Stone) al ontmoet? Nee? Dit moet je hem zeker vertellen. Want dat zinnetje floepte er plots uit tijdens een repetitie bij mij thuis. Maar ik heb Oliver nooit verteld waar het vandaan komt. Hij zal ongetwijfeld doen of hij van niets weet, zo van 'Ik heb geen idee waar Cage het over heeft. Dat zinnetje heb ik in het script geschreven.' (lacht)

De rol van John McLoughlin heeft een zwaargeladen betekenis. Hoe emotioneel was het voor jou om dat personage te spelen?

"Ik heb geaarzeld om deze film te doen, ook al werd hij geregisseerd door Oliver Stone. Ik bedoel maar dat ik veel druk voelde, en dat ik wist dat het goed móest zijn. Ik wilde niemand teleurstellen, de film moest absoluut nauwkeurig en correct zijn. De opnames pakten me echt. De hele crew, en ook Oliver, probeerde niet te veel stil te staan bij de zaken en gefocust te blijven. We herinnerden onszelf eraan dat we een job te doen hadden, en we probeerden die uit te voeren zoals we altijd doen. Die manier van denken hielp. Maar Oliver zei soms dat het saai was om met mij bezig te zijn. Ik denk dat hij niet besefte hoeveel concentratie het vergde om gefocust te blijven. Soms leek ik wel een zombie. Ik kwam dan op de set en was volledig in mezelf gekeerd. Ik probeerde in een holletje te kruipen, waar ik me inbeeldde hoe die dag was geweest voor John."

Is het waar dat je jezelf liet opsluiten in een speciale kamer om te ervaren wat het voelt om opgesloten te zitten?

"Ik ben in een Black Box gegaan, dat is een soort geïsoleerd reservoir dat gevuld is met 400kg zout gemengd met water. Het lijkt dan alsof je aan het zweven bent op een deken van zout water, in complete duisternis. Ik ben er ongeveer een uur ingebleven om te ervaren hoe het voelt om in complete duisternis en isolatie te leven. Ik wilde per se zelf ervaren hoe dat zou zijn. Gewoon, omdat ik tijdens de opnames besefte dat John tijdens die bewuste 22 uren in zijn leven dat constant had meegemaakt: zóveel pijn voelen en niets kunnen zien. Dat moet gruwelijk geweest zijn."

Heb je veel tijd doorgebracht met John?

"Verschillende dagen. Telkens heb ik hem opnieuw en opnieuw geïnterviewd en hij was zeer behulpzaam. Het kan niet makkelijk geweest zijn voor hem, om terug te gaan in de tijd naar die verschrikkelijke dag. Maar hij had genoeg vertrouwen, en was zeer nuchter. Ik mocht hem als persoon zeer graag, hij is iemand met wie ik bevriend zou kunnen zijn. We hebben samen eens een winkel met motoren bezocht, en ik ben ook naar zijn huis in New York geweest. Daar heb ik hem bezig gezien met zijn kinderen. John is een familieman die zeer toegewijd is aan zijn familie. Hij heeft toen scampi's op de barbecue klaargemaakt. Hij is echt een sympathiek persoon."

Weet je nog waar je was op 9/11? Wat ging er eerst door je hoofd toen je het nieuws hoorde?

"Het was voor mij bijlange na niet zo traumatisch als voor de mensen in New York natuurlijk. Ik was op dat moment ook in Los Angeles. Ik was aan het slapen toen ik een telefoontje kreeg: 'Zet de televisie op. Dit ga je niet geloven'. In eerste instantie dacht ik dat ook: het leek allemaal zo onecht."

Het gaat hier om een film, maar het lijkt alsof hij zéér waarheidsgetrouw is opgenomen?

"Wel, dat is hun bedoeling. Ze proberen de film zo authentiek mogelijk te maken. Oliver deed daar zelfs bijna paranoïde over. Hij bleef de details telkens opnieuw overlopen, en maar vragen stellen aan Will Jimeno. Die begon zelf bijna te stressen door Olivers nonstop stroom aan vragen. Will was ook enorm behulpzaam. Hij was vaak aanwezig op de set, en keek erop toe hoe de hele film werd gedraaid."

Kan je je voorstellen hoe je zelf zou omgaan met een situatie zoals 9/11? Veel mensen zullen na het bekijken van deze film zich afvragen 'hoe zou ík mij gedragen in zo'n situatie?'

"Ik hoop dat kijkers zich zulke vragen stellen. Een tijdje geleden nog zag ik op televisie een programma over Superman, naar aanleiding van de recente film. Het ging over de making of van de film, en over de geschiedenis van de superheld. De vraag kwam ter sprake wie vandaag onze supermannen zijn, brandweer- en politiemannen misschien? Het is een vreemd toeval dat de film Superman in hetzelfde jaar uitkomt als World Trade Center. Superman-achtige figuren zijn belangrijk voor het publiek, het zijn bijna Jungiaanse symbolen."

"Toen ik aan het filmen was voor Bringing Out The Dead (een zwartgallige film van Martin Scorsese over duistere achterbuurten in New York), ontmoette ik paramedici die onder hun uniform het beroemde S-t-shirt droegen. Uit een mythologie kunnen mensen kracht putten. Wel, hetzelfde geldt voor John McLoughlin en Will Jimeno. Uit hun verhaal, en dat van hun families, kunnen we ook kracht putten. Ze zijn haast iconische symbolen van moed: als een doodgewone mens zoiets gruwelijks kan overleven, dan kunnen wij dat ook. Het is mogelijk. We kunnen dit. We kunnen hier door geraken. Dat is het menselijke aspect aan deze film, de menselijke spirit. Als een geliefde een operatie moet ondergaan, of als je door een zware echtscheiding moet, of als je op tv die vreselijke beelden uit het Midden-Oosten ziet, ... op dat soort momenten zoeken we extra krachten om daarmee om te gaan."

Ik krijg het gevoel dat deze film zeer belangrijk is voor jou. Welke plaats heeft je World Trade Center in je carrière?

"Deze film was letterlijk de oplossing voor mijn gedachtenkwellingen: ik zocht al langer naar een manier om te acteren met therapeutisch effect. Ik bedoel daarmee: niet betaald worden. Of beter gezegd: mijn loon doorstorten naar een goed doel. Proberen om anderen effectief te helpen. De film was waarschijnlijk de belangrijkste acteerervaring in mijn leven omdat ik levensechte helden mocht ontmoeten. Zoals Scott Fox die John redde. Oliver had hem gecast voor de film, en ik was enorm geboeid door zijn verhaal over Johns redding. Het leek wel alsof ik een elektrische shock kreeg, alsof ik echte engelen te zien kreeg. Deze mensen waren zozeer bezig met Johns redding, ongelooflijk. Ze hadden het gevoel dat als ze John niet konden redden, dat ze dan mislukkelingen zouden zijn. Zoiets pakt je. En ik denk dat de film op de een of andere manier probeert te appelleren aan een mystiek niveau, omdat we in een tijd leven waarin we dat extraatje best kunnen gebruiken. We hebben nood aan iets hogers."

Heb je je uiteindelijk je salaris dan gedoneerd aan een goed doel?

"Ja. Dat moment viel toevallig samen - en ik vertel je dit enkel omdat je ernaar vraagt - met Katrina. Na aftrek van belastingen schoot er nog ongeveer de helft over, en dat bedrag heb ik geschonken aan het Amerikaanse Rode Kruis. Ik wilde dat het geld een soort herstellend effect zou hebben, dat was de spirit die ik zocht. Dat is ook mijn manier om de film te promoten. Ik wil gerust dit interview aan jou geven, maar ik heb geen zin in de televisieshows Access Hollywood of Entertainment Tonight, ik wil ook niet meedoen aan de hele 'laten-we-zoveel-mogelijk-tickets-verkopen-heisa', omdat dat niet juist voelt."

Tegenover deze film in het bijzonder, bedoel je?

"Tja, ik ben wel de enige die er zo over denkt. Veel mensen die actief bij de film betrokken zijn, denken er anders over en gaan niet akkoord met mijn filosofie. Maar ik heb mijn standpunt duidelijk gemaakt, en ik trek mijn woorden niet terug."

Er zullen veel mensen zijn die de film niet wíllen zien, denk je niet?

"En dat is hun goed recht. Ze móeten niet gaan, niemand verplicht hen. Het is niet dat we een pistool op hen richten om ze te dwingen naar de film te kijken. Dat gezegd zijnde, geloof ik wel dat je iets mist als je hem niet gaat bekijken. Het is een goede prent geworden, en Oliver heeft fantastisch werk geleverd, net als alle acteurs - Maggie (Gyllenhaal), Michael (Pena) en Maria (Bello). Als je een goede film wilt zien, met goede acteurs plus een positieve boodschap als bonus, dan moet je naar World Trade Center gaan zien, maar dat hoeft niet als je niet wil. Ga kijken wanneer je er klaar voor bent. Koop misschien de dvd binnen een jaar. Of bekijk hem helemaal niet. I don't care."

We krijgen het gevoel dat je hier toch enigszins tegen je zin zit?

"Nee, nee, nee. Het zijn de traditionele, vanzelfsprekende promotieopdrachten die ik niet wil doen. Zoals de nieuwsshows, of kranten. Ik ben daar allemaal heel voorzichtig in. Ik wil de film niet uitbuiten. Hij is niet bedoeld om te entertainen, maar wel om te vertellen wat werkelijk gebeurde. Hij is bedoeld voor mensen die hem willen zien." n

'Mijn salaris heb ik doorgestort naar het Amerikaanse Rode Kruis'

John McLoughlin

a true American hero

De 53-jarige politieman John McLoughlin was een van de weinige reddingswerkers die na de aanslagen levend vanonder het puin werden gehaald. Hij leidde een team van 4 agenten dat naar overlevenden zocht na de twee aanslagen op de torens. McLoughlin bevond zich ten tijde van de eerste inslag enkele kilometers ten noorden van het World Trade Center. Toen hij het nieuws hoorde, haastte hij zich onmiddellijk naar het WTC, want daar was zijn vaste werkstek en hij kende het WTC op zijn duimpje.

Zijn team raakte verstrikt onder het puin toen de eerste toren instortte. Twee van de agenten stierven onmiddellijk, McLoughlin kwam samen met collega's Will Jimeno en Dominick Pezullo vast te zitten. Die laatste kon zichzelf bevrijden, maar raakte uiteindelijk toch dodelijk gewond toen de tweede toren instortte. Jimeno was deels bedolven onder een betonnen staaf, terwijl McLoughlin haast volledig begraven zat onder het puin. "Eerst dacht ik dat ik dood was" zei McLouhghlin tegen de Amerikaanse zender CBS. "Ik verloor alle gevoel, ik had geen zicht en geen reukzin. Alles was stil rondom mij." Enkel zijn hoofd en één arm waren vrij. Op een bepaald moment dacht hij dat hij levend zou worden verbrand. "We zagen door een gat een vuurbal komen. Will kon het duidelijk zien, en het verbrandde ook zijn arm. We dachten toen beiden dat het einde nabij was." De twee praatten toen over elkaars familie en vrienden, dat ze die zouden gaan missen. Wills vrouw was zeven maanden zwanger van een dochtertje. "Toen Will me vertelde dat hij zijn dochtertje Olivia wilde noemen... Dat was het ergste moment, denk ik." Na tien uur werden ze ontdekt door enkele mariniers, maar het duurde bijna 24 uur eer McLoughlin gered werd. Hij was de laatste persoon die levend uit de puinhopen werd gehaald. Hij werd gedurende zes weken in een coma gehouden, en de dokters geloofden niet dat hij ooit nog zou herstellen, laat staan kunnen lopen. "Ik heb dat nooit willen aanvaarden. Ik heb altijd geloofd dat ik opnieuw zou lopen." Vandaag kon McLouhglin inderdaad weer op beide benen wandelen. "Ik heb nu wat ik noem een weeble-wobble loopje. Die probeer ik nog een beetje recht te krijgen." Op 11 september 2002 ontvingen hij en Jimeno de Medal of Honor voor hun heldendaad.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234