Woensdag 29/01/2020

Nick Cave And The Bad Seeds

Jammer (soms) van die zanger en die groep

Nick Cave And The Bad Seeds, ondertussen een vaste waarde op T/W, openden hun concert met een vraag: 'Do You Love Me?', door de fans beantwoord met een warm applaus. King Crow beloonde deze blijk van genegenheid met een opvallend beheerst gezongen 'Lime Tree Arbour'. Het is bekend dat Cave live wel eens, leterlijk, uit de toon valt, maar zolang hij zijn hand niet overspeelt is hij een gepassioneerde zanger. 'Tupelo' stoelde op een stevige spanning, mede dankzij het vioolgekras van Warren Ellis (zie ook: The Dirty Three), al had zijn bijdrage aan 'From Her to Eternity' minder effect.

Ook 'Red Right Hand', een van Caves allermooiste songs, kwam minder goed uit de verf. Het nummer ontbeerde zijn zo kenmerkende dreiging, al moet gezegd dat de zanger zich wel inleefde en dit lied over een kinderlokker met een blik vol afschuw en angst bracht. "It's a story about a bad man, a very bad man" bleek geen inleiding tot een autobiografische song, maar een murder ballad over Stagger Lee. In 'I Let Love In' gebeurde wat op dat moment niet meer te vrezen viel: Cave zong afschuwelijk vals. The Bad Seeds lieten zich wel van hun beste kant bewonderen, zodat je dacht: goeie groep, alleen soms jammer van die zanger. Na 'Brompton Oratory' kreeg Ellis van zijn muzikale werkgever ongevraagd een kus op de mond - verbind er echter geen verkeerde conclusie aan. Zoals gebruikelijk stond 'The Mercy Seat' als een huis, dat konden we onder meer op het credit van Caves grommende vocalen en de stevige slide-gitaar van Blixa Bargeld schrijven.

Nadien nam de in een duur pak gestoken Duitser in het duet 'The Weeping Song', zoals steeds het kneusje op de playlist, de vaderrol voor zijn rekening (Cave was de zoon). Dat ging hem minder goed af en noopt tot een correctie van een van bovenstaande zinnen: soms jammer van die zangers, dus. Dat bij Cave de ups and downs elkaar snel opvolgen bleek uit het mooie 'The Ship Song'. Voor het sobere slotlied 'Into My Arms' nam Cave de plaats in van Conway Savage aan de piano en stuurde zijn bad seeds de coulissen in, behalve drummer Thomas Wydler en bassist Martyn P. Casey. Cave & C° mochten op zaterdag als eerste bissen met, o verrassing, 'Where the Wild Roses Grow', oorspronkelijk een duet met Kylie Minogue, een rol die ingevuld werd door Bargeld. Hij haalde er een schriftje met de tekst bij, als om aan te geven dat hij het voor het eerst zong, maar de grappige imitatie van een meisjesstem verraadde dat hij al vaak had geoefend. Opgeteld bij de (on?)gewenste intimiteiten tussen de twee zangers, was dit een mooi camp-moment, een bewijs dat deze band wel degelijk humor bezit. Niet om te lachen, integendeel: om te huilen was de wijze waarop The Bad Seeds het in wezen opzwepende 'Deanna' in de prak speelden.

Nick Cave And The Bad Seeds hebben al betere concerten in ons land gespeeld, maar ook al slechtere. Op T/W toonden zanger en groep flitsen van klasse, echter te zelden en ongelukkiglijk niet altijd op hetzelfde moment.

(ChrV)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234