Zaterdag 16/01/2021

Ni Hao do you do?

DMM in het spoor van de olympische vlam:

China is hot in Londen

Dit weekend doet de olympische vlam haar ererondje in Londen. Wat een warm welkom had moeten worden, belooft door boycotdreigingen op een spannende en vooral onvoorspelbare dag uit te draaien. Nochtans hebben Londen en China in de loop der jaren een sterke band gesmeed. Design, sport, gezondheid of culinaire hoogstandjes, DMM ging op zoek naar het beste van China... in Londen.

Door An Bogaerts

Londen verkeert in een tweestrijd. Terwijl het stadsbestuur er alles aan doet om van de doorkomst van de olympische vlam nu zondag een feest te maken, zorgen de recente berichtgevingen over Chinees geweld in Tibet voor een domper op de feestvreugde. Hier en daar dreigen lopers met protestacties. Het is voor Londen nochtans extra belangrijk een goede beurt te maken zondag. Het einde van de Chinese Spelen in augustus 2008 betekent voor Londen immers het begin van haar eigen Olympisch avontuur. Tegen 2012 hoopt de stad net zo veel in de wereldwijde belangstelling te staan als Peking nu. Bij mijn aankomst in het Crowne Plaza Hotel St. James vindt niemand het vreemd wanneer ik vraag hoe het met de plannen zit voor 2012. "Al vanaf het eerste moment dat bekendraakte dat Londen in 2012 gaststad zou zijn voor de Spelen, is de stad in een 'olympic buzz' terechtgekomen", zegt marketing manager Hetty Dawson. Intussen is de stad ook al begonnen met de bouw van het Olympisch Park in de Lower Lea Valley in het oosten van de stad. Het Londense bestuur hoopt zo Oost-Londen wat meer cachet mee te geven. Een nieuw winkelwalhalla in Stratford City en het futuristische zwembadgebouw van Zaha Hadid moeten daartoe bijdragen. Bovendien wil Londen voor het eerst in de olympische geschiedenis met de titel 'Green Games' pronken. Het ODA (Olympic Delivery Authority) heeft aangekondigd alleen met eerlijke en zoveel mogelijk recycleerbare materialen te gaan werken. Iets waar China zich allerminst zorgen om heeft gemaakt.

Gelukkig is het niet al kommer en kwel wat de verhouding tussen Londen en China betreft. Londen heeft met haar bijna 100.000 Chinese inwoners één van de grootste Chinese populaties buiten China. De plaats waar dat overduidelijk wordt, is China Town, al meer dan honderd jaar een begrip in de Britse hoofdstad. In de straten rondom Newport Place heerst een constante bedrijvigheid van Aziaten die goederen in- en uitladen bij hun restaurants. 's Avonds hangt er een heerlijke zoetzure geur en zorgen kleurrijke lampionnen voor een sfeervol decor. De 24-jarige Jiang staat een ganse dag buiten in Gerrard Street, het bruisende middelpunt van China Town. Hij maakt en verkoopt er authentieke Chinese snoepjes. 'Dragon's Beard Candy' volgens zijn pamfletten. Jiang kan me in gebrekkig Engels uitleggen dat het balletjes zijn van honing, karamel en suiker gehuld in een laagje bloem. "Meer dan duizend jaar geleden werden die zoetigheden exclusief voor de Chinese keizer gemaakt", ratelt hij duidelijk voor de zoveelste keer. "Of hij ze zelf lekker vindt", vraag ik. "En of Chinezen eigenlijk wel dessertmensen zijn?" Jiang verstaat er geen jota van. Buiten zijn obligate verkooppraat, is zijn Engels niks waard. Jiang is geen uitzondering hier in China Town. In de jaren zestig kwamen heel wat boeren vanuit de Britse kroonkolonie Hongkong naar Londen. Ze gingen zich hier toeleggen op dat ene ding dat ze op de Chinese boerenbuiten hadden geleerd: koken. De duizenden Chinezen die toen in Londen aankwamen, hadden geen koksopleiding genoten en spraken geen letter Engels. In dat opzicht is er in China Town nog maar weinig veranderd, wat ervoor zorgt dat de Chinezen hier steeds verder wegzakken in een sociaal isolement. Een uitzondering daarop is David Lim, een Brit van Maleisische afkomst die sinds een half jaar Haozhan uitbaat in Gerrard Street. "Als je hier in de straat de nodige kennis hebt van Chinees eten, dan weten mensen je wel te vinden", aldus Lim. "Er zijn er hier zoveel die de Aziatische keuken zomaar aanpassen aan Europese wensen. Neem nu de desserthuizen die hier in de straat als paddenstoelen uit de grond rijzen. Dat is het Aziatische antwoord op Starbucks. Maar in China geeft men niet om desserts, ze eten hooguit wat fruit. Alleen de rijken hebben er een ijskast of een oven. Hoe maken ze daar dan die felgekleurde taarten die ze hier als 'Chinees' verkopen?" Ik zoek het antwoord bij Kowloon, de populairste banketbakker met aanpalend restaurant in dezelfde straat. Verkoopster Lin verwelkomt me met haar eigen Chinees-Engelse groet "Ni Hao do you do?" en antwoordt verlegen: "In China eet men inderdaad niet zoveel desserts. Maar de Europeanen zijn er dol op. De Chinese desserts zijn extra zoet en dat wordt hier goed gesmaakt bij een kop thee." Van snowballs, een soort gevulde oliebol over gekaramelliseerde hazelnootcakejes tot bijna fluogroene verjaardagstaarten, het zijn mierzoete broodjes die hier vlot over de toonbank gaan.

Na al die caloriebommen van desserts kunnen de Londenaars in China Town ook terecht voor wat lichaamsbeweging. Lessen in tai chi en Chinese yoga worden hier op bijna elke hoek van de straat aangeboden. Wie een spier verrekt, kan dan onmiddellijk binnenwandelen in een van de honderden 'Chinese Medicine Centers' waar acupunctuur en Chinese kruidenmengsels worden aangeboden als oplossing voor elk mogelijk kwaaltje. De Londense Charlie Millen heeft er net een sessie acupunctuur opzitten. "Ik kom hier voor mijn migraine. Ik heb het gevoel dat die acupunctuursessies me beter helpen dan de westerse geneeskunde. Ook mijn vliegangst ben ik kwijtgeraakt dankzij Aziatische methodes van meditatie", aldus een tevreden klant.

Van de oude Chinese tradities in China Town is het een grote mentale sprong naar het moderne China Now Festival, het grootste Chinese evenement dat het UK ooit op poten zette. Het begon allemaal met het Chinees Nieuwjaar begin februari en eindigt in augustus van dit jaar. Op het programma staan heel wat culturele initiatieven die de negatieve bijklank van 'Made in China' moeten wegnemen. Onder de noemer 'China Dance Now' brengt het Nationale Ballet van China een spectaculaire, acrobatische versie van Het Zwanenmeer in The Royal Opera House. Het College of Communication organiseert met 'Manhua! China Comics Now' een expo over Chinese strips en cartoons. Dan is er ook nog 'China Film Now', een selectie Chinese films die over de hele stad worden vertoond en de muzikale concerten van 'China Music Now'. Het imposante Victoria & Albert Museum zette zijn schouders onder het designproject 'China Design Now', de absolute publiekstrekker van het festival. 'China Design Now' leidt de bezoeker doorheen drie grote Chinese steden. De eerste is Shenzhen, de frontier city, waar midden jaren tachtig de Chinese grafische kunst ontstond, snel gevolgd door reclameaffiches en tekenfilms. Een pronkstuk in deze hal is een van de eerste Chinese typemachines uit 1985. Dat is nog niet zo lang geleden, maar voor Chinezen is het in mekaar knutselen van een typemachine geen sinecure. Zet hun duizenden karakters maar eens op een toetsenbord. De machine is dan ook een log onding waarmee het tergend lang duurt om een zin op papier te krijgen.

In de tweede hal van de expo staat Shanghai centraal, de dream city. Hier wordt duidelijk hoe 'het Parijs van het Oosten' in de jaren twintig en dertig een eigen vorm van glamour creëerde, die nu nostalgisch 'Shanghai Chic' wordt genoemd. Modeontwerper Lu Kun laat zich door die gloriedagen inspireren en showt hier dromerige avondjurken. Een groot contrast met de ontwerpen van Wang Yiyang en Zhang Da die hun werk omschrijven als "ideeën van normale mensen met een normaal leven." De twee laten zich naar verluidt inspireren door "de pretentieloze mode van meesters als Martin Margiela." Toch is het niet mode maar fotografie die deze Shanghai-hal domineert. 'Days of cotton candy' van Ma Leonn bijvoorbeeld, een kleurrijke collage van Chinese vrouwen die met witte suikerspin worstelen in de badkamer. Huh? "Er zit geen boodschap in mijn werk, je maakt ervan wat je zelf wilt", maakt Ma Leonn duidelijk bij de beelden. Wie wel een heel duidelijk statement maakt, is fotograaf Hu Yang. Met 'Shanghai Living' toont hij erg uiteenlopende inwoners van Shanghai en projecteert daarbij hun antwoorden op vragen over hun grootste angsten en wensen. Een confronterend werk, dat misschien wel wat meer uitleg vergt. Helaas moet de pr-mevrouw van het V&A Museum me teleurstellen: "Mister Yang spreekt alleen Chinees. En onze tolk is een week met vakantie." En met alleen 'Ni Hao do you do', komt een mens ook niet echt tot een conversatie.

De derde en laatste zaal moest met 'Peking, the Future City' een indrukwekkende uitsmijter worden. Helaas heeft iedereen het vogelnest van Herzog & de Meuron en de doorzichtige 'Water Cube' al zo dikwijls gezien, dat deze hal niet meer is dan een snelle weg naar de uitgang. Die uitgang is trouwens niet het einde van China Design Now. Liberty, een high-classwarenhuis met veel exclusieve mode- en designstukken én officiële promotiepartner van het Victoria & Albert Museum voor China Design Now, zet in zijn vitrine en op de vierde verdieping ook enkele baanbrekende Chinese designers in de kijker. Voor één werk blijven alle voorbijgangers even stilstaan: 'The Real Toy Story' van Michael Wolf. Foto's van fabrieksarbeiders omringd door duizenden speelgoedpoppen, een fractie van wat China jaarlijks produceert. Dit werk tezamen met Han Fengs modecreaties en WOKmedia's meubelstukken maken van Liberty een waardige, gratis aanvulling op het V&A Museum, vooral ook dankzij de heerlijke Chinese theecocktails die er geserveerd worden. Die liefde voor thee is zeker iets wat Britten en Chinezen bindt. Voor thee in Londen één adres: Fortnum & Mason Tea Room in Piccadilly. Je waant je 'Alice in Wonderland' in deze feeërieke winkel waar ze echt álles verkopen wat ook maar in de verste verte met thee, koffie of chocolade te maken heeft. Afternoon Heaven, if I may say so.

Wanneer in Londen de klok '6 p.m.' aanduidt, betekent dat voor de yuppies en aanverwanten één ding: cocktail hour. Ook dat kan uiteraard in Chinese stijl. The Langham, een riant vijfsterrenhotel op een boogscheut van Saint-Pancras International, opende vorig jaar met veel trots de Artesian Bar in een Aziatisch decor van ontwerper David Collins. De kaart is er niet echt Chinees geïnspireerd, maar de houten pagodes en muurgeschilderde lotusbloesems maken veel goed. Geniet hier, net als Claudia Schiffer enkele weken geleden, van uitstekende wijnen, cocktails en hapjes om uiteindelijk de dag te eindigen in het beste wat Londen op Chinees vlak te bieden heeft: restaurant China Tang aan de rand van Hyde Park. De eigenaar en decorateur van het restaurant is Sir David Tang, succesvol zakenman in Hongkong en Shanghai en voor Londen een ware ambassadeur voor alles wat met China te maken heeft. Voor die belangrijke bijdrage schonk de Britse koningin hem zelfs de ridderstitel. Tang opende al succesvolle 'China clubs' in Peking, Singapore en Hongkong. 'China Tang London' is het eerste Europese avontuur van Tang en het is meteen een schot in de roos. Een authentiek Chinees decor, inclusief visschilderijen op ruwe zijde en heel veel spiegels, creëren hier een erg luxueuze sfeer. Aan de inkomhal met prachtig glasraam valt mijn oog op het boekje How to murder a Chinese, een hilarische uitgave van Sir David Tang, waarin hij zijn ongezouten mening geeft over de doorsnee Chinees. Een fragment: "Het menu in een Chinees restaurant is vaak een eindeloze opsomming van gerechten, waarin belachelijke namen als 'chop choy' en 'foo jung' worden gebruikt. Wij Chinezen eten nooit chop choy in China en we noemen onze omeletten zeker niet 'foo jung'. Het wordt tijd dat de manier waarop in Europa met Chinees eten wordt omgesprongen, drastisch verandert." Op de kaart bij China Tang dus geen klassieke Chinese gerechten, deputy general manager Lee Keong kan een schaterlach niet onderdrukken wanneer ik hem vertel dat je bij sommige Chinezen in België zelfs friet kan krijgen.

"Als je niet weet wat te bestellen bij de Chinees, ga dan altijd eerst voor de har gau, dim sum met garnaal. Dat is een eenvoudig gerecht waaraan je direct een goede chef herkent", legt Keong uit. "Dim sum is van oorsprong een ontbijtgerecht. Maar nu in Europa iedereen de hele dag door dim sums eet, neemt men in Azië die gewoonte over." Na de gestoomde dim sums passeren er aan tafel nog gefrituurde exemplaren, ribbetjes in honing en rundercannelloni van rijstpasta. Naast mij heeft een gezelschap 'pekingeend' besteld. "Dat is onze specialiteit", aldus Keong. "We hebben vier chefs uit Hongkong, een daarvan doet niets anders dan het bereiden van pekingeend. Het is geen eenvoudig gerecht en het vraagt talent om de eend juist te lakken. Het lekkerste is de huid van de eend. Klanten vragen soms waar al het vlees naartoe is, omdat wij het echt langsheen de huid afsnijden."

En dan komt het heikel punt: desserts. Ik hou me eerst van de domme, tot Keong toegeeft: "Chinezen zijn geen zoetekauwen. Toch serveren wij hier een select aanbod Chinese desserts." Een balletje met sesamzaadjes en een soep van kokos en pompoen worden aan tafel gebracht. Op zo'n moment ben je dan blij dat je niet in China zit maar in downtown Londen. Hier kan je ongegeneerd het dessert helemaal opeten. n

Britten en

Chinezen delen

een liefde

voor thee

Ontdek China in Londen

* Met de Eurostar reis je in 1u51 van Brussel naar Saint-Pancras International, de nieuwe thuishaven van Eurostar in hartje Londen. Er zijn tot tien treinen per dag vanuit Brussel-Zuid. Een retourticket in Standard is al beschikbaar vanaf 80 euro. Info en reserveren op www.eurostar.com en 02/528.28.28.

* Crowne Plaza St. James, 45-51 Buckingham Gate. Volg hier een ontspannende les Chinese yoga of kijk naar de film Chinatown via de digitale selectie van het hotel, www.london.crowneplaza.com, 0044-20/78.34.66.55.

* Alle data en info over het China Now Festival en alle bijbehorende activiteiten op www.chinanow.org.uk.

* Artesian at The Langham, 1c Portland Place, Regent Street, www.artesian-bar.co.uk, 0044-20/76.36.10.00.

* Haozhan, 8 Gerrard Street, www.haozhan.co.uk, 0044-20/74.34.38.38.

* China Tang at The Dorchester, 53 Park Lane, www.thedorchester.com,

0044-20/76.29.88.88.

* Fortnum & Mason, 181 Piccadilly, www.fortnumandmason.com, 0044-20/7734.8040.

* Kowloon, 21 Gerrard Street, 0044-20/7437.1694.

* Tai Chi Chuan Academy, 79a Tottenham Court Road, www.london.wustyle.com, 0044-79/06.13.62.94.

* Acupunctuur bij Theobalds Natural Health, 46 Theobalds Road, 0044-20/72.42.66.65, www.theobaldsnaturalhealth.co.uk .

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234