Dinsdag 26/01/2021

New York boven op laatste dag Gent Jazz

José James.Beeld Alex Vanhee

Gent Jazz sloot gisteren passend af, in een broeierige sfeer en met een topaffiche. Charles Bradley (****), José James (****) en Gabriel Rios (***) hadden hun verblijfplaats New York alvast gemeenschappelijk. Net als een liefde voor muziek die naar de ziel grijpt. Het werd een stomende avond.

Gabriel Rios (***): Warm deken, te warme tent
Het contrast van deze slotdag met het begin van Gent Jazz (negen dagen eerder in druilerig, koud en klam weer) kon niet groter zijn. Het was tropisch warm in de grote tent, en dus riep Gabriel Rios iedereen op om vooral niet flauw te vallen, maar toch binnen te komen.

De Gentse Puerto Ricaan is terug van een lang verblijf in de Big Apple, en begon zijn set op z'n dooie eentje. 'Voodoo Chile' van Jimi Hendrix had hij helemaal gedeconstrueerd, waarna zijn New Yorkse groep hem vervoegde. De openingssong was duidelijk een verwijzing naar wat komen zou. Want Rios maakt momenteel pure en uitgebeende muziek. Dat hoorde je in nieuw werk als 'Police Sounds'. Bassist Ruben Samama, celliste Amber Docters van Leeuwen en twee hoornblazers voegden warmte toe aan de hoge, fragiele stem van de zanger. Zijn stemfrases deden soms meer denken aan een kathedraal dan aan een festival.

Maar ook de herwerkte versie van 'Broad Daylight', waarin Gabriel zong als Elvis die een jazzorkest begeleidde, viel op. De hitte speelde echter in het nadeel van Rios. Hij klaagde meermaals aan dat zijn gitaar ontstemd raakte, en de sfeer werd steeds gezapiger. De zanger kon niet ontkomen aan mensen die hun levensverhaal tegen elkaar vertelden terwijl hij intimistisch de diepte bezong.

Het geroezemoes stopte gelukkig toen Gabriel Rios het nieuwe 'Gold' inzette. Een gloedvol deken met een sprankelende zanglijn en een heerlijk zoete cello. Het soort liedje ook dat je benieuwd maakte naar de nieuwe plaat ('This Marauder's Midnight', die in oktober volgt) en het concert dat aan het einde van diezelfde maand doorgaat in het Koninklijk Circus. Daar zullen de omstandigheden allicht beter mee zitten. Rios bedankte het Gentse publiek toch erg hartelijk. Met een verwijzing naar zijn eigen jeugd en het lievelingsnummer van zijn grootvader: het mooie 'El Carretero', dat ook door Buena Vista Social Club bekend werd gemaakt.

Beeld BELGA

José James (****): Staand als een reus
"Ik kon toch niet met dezelfde oude shit terugkomen?". José James durfde aan de boom te schudden in De Bijloke. Vorig jaar stond de sensuele zanger nog op Gent Jazz in het kielzog van Jamie Cullum en zorgde hij voor een van de hoogtepunten van het festival. Nu had hij niet alleen een nieuwe plaat onder de arm, maar ook een vernieuwde groep. Met Becca Stevens (een blanke Erykah Badu) als jazzy tweede stem. En dat James ook gitarist Brad Williams mee naar Gent bracht, zal ons nog lang heugen: wat een drive, wat een speler!

'Anywhere You Go' werd ronkend voortgedreven door diens zes snaren en speelde ongemeen in op je heupen. Ook vaste toetsenist Kris Bowers wilde iedereen aan het dansen krijgen. Hij kreeg zijn moment in de spots tijdens 'Trouble'. Dat barstte van de soul, met een hoofdrol voor het hammond-orgel.

En dan was er de zanger zelf. Het leek haast achteloos, het warme timbre waarmee José James zuiderse songs als '4 Noble Truths' en 'While You Were Sleeping' (het titelnummer van zijn vierde plaat) bracht. Net als een waarlijk prachtige cover van Al Greens 'Simply Beautiful', door James opgedragen aan "alle Gentse vrouwen".

De zanger stond nochtans met pijn op het podium. Zijn voet was dik en omzwachteld, en de dokters raadden hem rust aan. Luisteren naar dat devies deed James niet: "I'm still standing", riep hij het publiek meermaals toe. Als een reus, bedacht iedereen zich daar zelf bij. Zeker toen de zanger ook nog eens begon te scatten en hij zijn stem liet opgaan in de instrumenten.

José James legde een nagenoeg perfect parcours af in Gent. Alleen toen zijn muzikanten aan het einde van de set begonnen te freewheelen, werden de teugels te lang en breedvoerig gelost. Het momentum bleek plots verdwenen. Een kleine smet op een voor het overige prachtig blinkend blazoen. Volgend jaar opnieuw, José? Graag.

Beeld Alex Vanhee

Charles Bradley (****): Een boodschap tegen oorlog, een hart vol liefde
Het bijzondere levensverhaal van Charles Bradley (van dakloze over kok en James Brown-imitator tot ster) is intussen bekend. De 'Screaming Eagle of Soul' stond niet alleen met een lichaam vol liefde op het Gentse podium, hij had ook een boodschap bij die gericht was aan de wereldleiders. "Stop ermee vliegtuigen neer te halen. Stop de bombardementen. Waar vechten we toch voor? Er is maar één moeder aarde, besef dat goed", preekte hij aan het eind van 'Confusion'.

Bradley (65) sprak en zong vanuit de ziel. Dat het stormweer Gent had bereikt toen hij net aan zijn set begon, maakte het allemaal nog spectaculairder. Wie de soulzanger eerder aan het werk zag, kende zijn trukendoos, maar die liet hij nu deels achterwege. Goed, Bradley zeeg tot twee keer neer en torste zijn micro als was hij Atlas zelve. En de zanger wordt ook niet voor niets 'the Black Swan' genoemd. Hij fladderde over het podium, leek microscopisch kleine dansjes met zichzelf te voeren en vormde hartjes voor het publiek.

Ja, Bradley ging aan het eind uiteraard de fans op de eerste rij knuffelen. Maar tijdens het concert stond de muziek echt centraal en overheerste vooral een knetterende intensiteit. De frontman was uitstekend bij stem in Gent en zong zich meteen in het zweet. Hij krijste al zijn frustraties uit en werd uitstekend begeleid door His Extraordinaires. Bradleys huisorkest is echt enorm goed op elkaar ingespeeld. Toetsenist Will Schalda (die ook de rol van MC op zich nam) en zijn gitaarspelende jongere broer Paul hielden de ritmes strak en vonkend. De blazersectie bracht Gent nog meer tot een kookpunt. Of er James Brown-gewijs boetes werden uitgedeeld voor wie een foute noot durfde spelen weten we niet, in De Bijloke was er tachtig minuten lang geen wanklank te horen. Het publiek vond zijn beste benen en danste zich een laatste keer te pletter.

"Mijn levensmotto is: geef nooit op", knipoogde Bradley toen hij volledig doorweekt zijn slotsong 'Why Is It So Hard' inzette. Met die boodschap en de warme begeleidende trompetjes die nog door je hoofd schalden, kon Gent Jazz met een gerust gemoed afsluiten.

Beeld GETTY
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234