Vrijdag 23/10/2020

ColumnMark Coenen

Nergens liggen de verwachtingen hoger dan in een peloton van zondagsfietsers die in de week een chauffeur hebben

Mark Coenen is columnist.

Ik schrijf dit stukje gezeten op mijn nieuwe hometrainer want ik ben van plan om in juni de Mont Ventoux te beklimmen met mijn stalen ros dat trouwens van carbon is. Rijden tot uw perineum op appelmoes lijkt en het snot uit uw rug komt: het is een hobby.

Zeker op de kale berg, waar je halverwege denkt dat je halverwege bent maar dat is zonder dat laatste stuk gerekend, waar de wind altijd op kop zit bij een griezelig stijgingspercentage, waardoor je van uitputting bijna de ravijn in waait.

Ondertussen steken bruingebrande bejaarden met een vetgehalte van 7 percent u fluitend langs links en rechts voorbij. Terwijl slaken ze aanmoedigende kreten, die niets uithalen want de motor was al leeg op Chalêt Renard. Het is testosterongedreven vorm van sadomasochisme: niet meer of niet minder.

Bij de berichtgeving over de transfer van Karel Van Eetvelt naar Anderlecht werd gesuggereerd dat het snode plan ontstond tijdens de fietstochtjes die Karel op zondagvoormiddag houdt met andere licentiaten lo waarmee het slecht is afgelopen. Vroeger zaten we dan allemaal in de kerk, nu is het eigen lichaam de tempel die onderhouden moet worden. Van looft de heer naar looft de bilnaad.

Een expert leiderschap kwam op Radio 1 uitleggen dat zo’n mobiel netwerk in spandex een goed idee is. Iedereen heeft, naast een thuis- en een werkplek, een zogenaamde derde plek nodig, waar er geen verwachtingen zijn, buiten diegene die je zelf creëert. Daar kan men herstellen van de complexiteit van de twee andere plekken, waar de eisen hoog zijn.

Wie ooit met zo’n bende dolgetrainde zotten is gaan fietsen, weet dat er geen plaats ter wereld is waar de verwachtingen hoger liggen dan een peloton van zondagsrijders die in de week een chauffeur hebben. Ooit ben ik met hen meegereden. Eén keer. Nooit meer. Men sprak van een ontspannende tocht tegen een gemiddelde snelheid van 26 kilometer per uur, op een glooiend parcours.

Omdat ik mij niet wilde laten kennen, had ik de hele zomer getraind als een semiprof en dacht na een hoogtestage in Le Marche helemaal klaar te zijn voor de toerrit. Bleek geen toerrit te zijn maar een Tour-rit. Men had aan ex-profwielrenner Ludo Dierckxsens gevraagd om het tempo te regelen. Dat moest men hem geen twee keer zeggen en mij ook niet: na tien kilometer trapte ik al op mijn adem. Rond mij zat het fietsende kruim van de media rustig te keuvelen over de nieuwe digibox en de kortingen die zij kregen op hun nieuwe BMW.

Allemaal quadricepsen van staal, op fietsen van 300 gram, geprepareerd met Chinese kruiden die beter werken dan epo. Na 25 kilometer kreeg ik mijn hartslag niet meer onder de 180 en liet ik mij uitzakken.

Carl Voet versloeg uiteindelijk Wouter Vandenhaute in de sprint. Ze hebben twee jaar lang niet meer tegen elkaar gepraat.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234