Zaterdag 18/01/2020

Neil Young kiest voor bezielde 'audio-vérité'

dinosaur sr blaast memphis-soul nieuw leven in

Brussel / Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

The older generation, they got something to say / But they better say it fast or get out of the way", zingt Neil Young op zijn nieuwe langspeler. Uit de context, de lovesong 'When I Hold You In My Arms', valt niet meteen op te maken of hij het ironisch bedoelt of niet, maar de Canadees weet zelf natuurlijk ook wel dat je hem op zijn 56ste niet langer als een jonge snaak kunt beschouwen. Wat wel vast staat is dat hij, na een carrière die haast vier decennia omspant, nog altijd een van de vitaalste figuren uit de rockmuziek blijft. Young is grillig en onvoorspelbaar, volgt zijn instincten en deinst er niet voor terug lijnrecht tegen de heersende modes in te gaan.

Zo komt het dat hij met Are You Passionate?, de opvolger van het twee jaar oude Silver + Gold, zowaar een Memphis-soulplaat heeft gemaakt. Soul à la Neil Young weliswaar, maar de songs deinen in ieder geval op grooves van het type waar artiesten als Otis Redding, Sam & Dave en Carla Thomas ooit hun bekken op hebben bewogen.

In 1993 toerde Dinosaur Sr. al eens met Booker T & The MG's, tijdens de jaren zestig het huisorkest van het Stax-label. Die samenwerking werd helaas nooit officieel op cd gedocumenteerd, omdat Young kort daarna aan de slag ging met Crazy Horse en Pearl Jam. Op zijn 34ste werkstuk is het er echter eindelijk van gekomen en vanaf de luchtige opener 'You're My Girl' is duidelijk dat het orgeltje van Booker T Jones, het soepele basspel van Duck Dunn en de tot dansen nodende drumbeats van Smokey Potts hun onmiskenbare stempel op de muziek hebben gedrukt. Gitarist Steve Cropper doet helaas niet mee dit keer, maar met Frank Sampedro als trouwe Young-secondant kan er uiteraard weinig misgaan.

Het springerige 'Differently' en 'Don't Say You Love Me' kregen eveneens hun hooi in de r&b-stal van Stax en Volt. In het naar The Supremes verwijzende 'Be With You' daarentegen, wordt dan weer volop de Motown-kaart getrokken. Verrassend? Niet helemaal: tenslotte speelde Neil Young tijdens de vroege jaren zestig, samen met Rick James, al bij The Mynah Birds, een groepje dat voor het soullabel uit Detroit destijds een onuitgebracht gebleven elpee opnam.

Wie uit het bovenstaande meent te moeten afleiden dat Are You Passionate?, een stijloefening is, vergelijkbaar met Youngs rockabilly- en elektro-excursies uit de jaren tachtig, vergist zich echter. Het is een even organische als toegankelijke plaat die fans van het eerste uur ongetwijfeld zal doen likkebaarden. Het aandeel van Neil Youngs scherpe, melodieuze, uit duizenden herkenbare gitaarspel is behoorlijk groot en de elf songs zijn een voor een goed tot geweldig.

Een oud zeer is dat de stem van The Loner zich niet altijd even toonvast tegen de melodie aanschurkt: in 'Mr Disappointment' klinkt de zanger zelfs alsof hij twee kikkers en een pad heeft ingeslikt, maar na enkele beluisteringen begin je een en ander zo logisch te vinden dat je dat soort feilen gewoon door de vingers ziet. Neil Young maakt tenslotte audio-vérité, waarin de spontane emotie belangrijker is dan technische perfectie.

Het eerste onbetwistbare hoogtepunt uit Are You Passionate? is 'Let's Roll', een beklemmende ode aan de passagiers van vlucht 93 die, nadat zich op 11 september vorig jaar al twee gekaapte vliegtuigen in de New Yorkse WTC-torens hadden geboord, via hun gsm afscheid namen van hun familieleden en besloten hun kapers te lijf te gaan. Het toestel crashte uiteindelijk in een veld in Pennsylvania, maar er wordt aangenomen dat dankzij de koelbloedigheid van Todd Beamer en andere inzittenden een aanslag op Washington DC werd verijdeld. 'Let's Roll', een ietwat zompige, intens knagende song die maanden geleden door Youngs management al op cd-r aan Amerikaanse radiostations werd bezorgd, hoort thuis in hetzelfde rijtje als 'Ohio', 'War Song' en 'Revolution Blues', nummers waarin de artiest jaren geleden al zijn verontwaardiging luchtte over de gang van zaken in de wereld.

Maar er staan nog meer sterke tracks op de nieuwe cd. De slepende titelsong bijvoorbeeld, al zijn de regels over een gevechtspiloot die "vrijheid" brengt door raketten af te schieten een beetje ongelukkig gekozen, en het ingetogen maar melodieuze 'Two Old Friends'. Tot slot bevat de plaat ook nog twee epische gitaarnummers van het soort waar Neil Young onderhand een patent op heeft: het schroeiende 'Goin' Home', dat we nog kennen van de jongste tournee met Crazy Horse, en het ruim negen minuten durende 'She's a Healer'. Dat laatste is een jam op een halve riff uit 'Smoke on the Water', waarin Young en zijn gezellen te keer gaan met de op improvisatie beluste attitude van heuse jazzmuzikanten. Are You Passionate? behoort niet tot de absolute meesterwerken van de Hollywood Indian, daarvoor ligt de lat nu eenmaal veel te hoog. Maar na zo'n twintig beluisteringen, gespreid over de jongste twee weken, durven we wel met zekerheid te stellen dat Neil Young de in de cd-titel gestelde vraag zelf met een volmondig 'ja' kan beantwoorden. "The older generation"? Ach, ga weg. Want zoals de man meer dan twintig jaar geleden al zei: Rust Never Sleeps!

De cd Are You Passionate? van Neil Young verschijnt vandaag bij Reprise/Warner.

Op 'Are You Passionate?' is spontane emotie belangrijker dan technische perfectie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234