Woensdag 24/07/2019

'Negeer de dood en je negeert het leven'

Ook als gescheiden vrouw van bijna zestig wil je dat er naar je verlangd wordt. Over die begeerte gaat Gloria, een door actrice Paulina Garcia weergaloos vertolkt portret van een vrouw die opnieuw het leven leert omhelzen.

De drie vorige films van de inmiddels naar Berlijn verhuisde Chileense regisseur Sebastián Lelio hadden het moeilijk om buiten het festivalcircuit door te breken. Maar met Gloria is het raak: de film is inmiddels aan meer dan zestig landen verkocht. Juist Lelio's melancholische en soms geestige kijk op de spanning tussen bittere rampspoed en vitale levensenergie maakt deze exploratie van de gevoelswereld van een eenzame vrouw op leeftijd verfrissend. Al is het vooral door de prachtige vertolking van Paulina Garcia in de titelrol dat je je emotioneel zo verbonden voelt met de 58-jarige Gloria. Garcia won vorig jaar op de Berlinale een Zilveren Beer voor haar performance en liet daarmee actrices als Juliette Binoche, Catherine Deneuve en Isabelle Huppert achter zich.

De titel is vooral een referentie aan Gloria (1980) van John Cassavetes, dé peetvader van het onverbiddelijke realisme in de Amerikaanse indiefilm. "Cassavetes is een van mijn favoriete regisseurs", vertelde Lelio op het jongste Filmfestival Gent. "En ik ben zot van Gena Rowlands, zijn muze en partner. Zowel voor mij als voor Paulina Garcia was Rowlands altijd present toen we de rol van Gloria aan het voorbereiden waren. Haar energie: daar wilden we mee aanknopen." Rowlands stond bekend om haar vurige vertolkingen van vrouwen 'bigger than life.' Ook Garcia speelt zo'n vrouw: of ze nu struikelt of valt, Gloria put er kracht uit om nog meer te gaan stralen.

Vergeten personage

Toch hebben vooral Lelio's eigen moeder en de vrouwen van haar generatie de film geïnspireerd. "Ik noem Gloria een vergeten personage", zegt Lelio. "We zijn in het westen waanzinnig geobsedeerd door jeugdigheid. Maar die obsessie verbergt onze angst voor de dood. En als je er niet mee geconfronteerd wil worden dat je gaat sterven, weet je ook niet hoe je moet leven. Met andere woorden: negeer de dood en je negeert het leven.

"Als je als vrouw flirt met de zestig hoor je niet meer thuis op de markt van verlangens om het even cru te zeggen. Je wordt onzichtbaar. Dat moet heel hard zijn voor een vrouw."

Die generatie van Lelio's moeder groeide op onder de socialistische hoop Allende en dictator Pinochet. In een scène zien we Gloria met vrienden over politiek discussiëren. Ze wandelt ook mee met een studentenbetoging en neemt deel aan een cacerolazo, een vorm van populair protest door luid met potten en pannen tegen elkaar te slaan. Alhoewel de film nooit politiek is, sluimert het toch op de achtergrond door.

Lelio: "Het doel van die scènes is om een resonantie te creëren tussen Gloria's persoonlijke strijd om gezien en gerespecteerd te worden en een strijd van collectief bewustzijn om gezien en gerespecteerd te worden. Gloria vecht voor waardigheid en vrijheid, net als de studenten. Je kunt die twee niet van elkaar scheiden. Ze maken deel uit van hetzelfde proces van modernisering dat de Chileense maatschappij momenteel ondergaat."

Op een gegeven moment doet Gloria zelfs aan bungeejumpen in een amusementspark dat Vertigo heeft. Lelio: "Toen ik dat park met die naam vond, kon ik het niet negeren. Hitchcocks film is een meesterwerk. Maar 'vertigo' is ook zo een interessant woord. Het definieert het beste wat Gloria en wij allemaal ervaren: drijvend in tijd en ruimte, terwijl de val is ingezet."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden