Woensdag 11/12/2019

jeugdbeweging

Nee, u hoeft zich niet ongerust te maken over uw kinderen op kamp

► Meisjes spelen in een bos op kamp in Opoeteren. Beeld Bob Van Mol

Het is jeugdkampentijd. En dat zullen we allemaal geweten hebben. Ontvoeringsspelletjes worden nationaal nieuws en de wildste verhalen over droppings midden in de Ardennen doen de ronde. Is het nu echt zo spannend?

"We bellen u als er iets is", is het devies van veel scouts- en chirokampen. Terwijl kinderen doorgaans dagelijks bereikbaar zijn op hun mobiele telefoon, zijn smartphones niet welkom op kamp. En dat maakt veel ouders ongerust. Want een week tot tien dagen niets van de kinderen horen, dat is lastig. Bovendien worden er nogal eens gevaarlijke dingen uitgespookt op kamp. Of zo lijkt het tenminste uit de verhalen waar de kinderen mee thuiskomen.

Zo vertellen de kabouters (meisjes van acht tot tien jaar) dat ze 's nachts om drie uur nog nachtspellen spelen. De meisjes moeten eigenlijk om negen uur in bed liggen, maar zouden niets liever doen dan een stoer nachtspel spelen, zoals hun grote broers en zussen.

"We stoppen hen om acht uur in bed en zeggen dat het bedtijd is. Drie uur later maken we ze wakker in het pikkedonker: 'Het is drie uur 's nachts, er is een nachtspel.' De meisjes zijn dan echt door het dolle heen", vertelt Lotte Hemelsoet (23) van de scouts in Denderleeuw. Of de meisjes echt diep in de nacht opstaan voor een spelletje? Welnee, papa's en mama's. Stiekem was het nog niet eens middernacht. Maar stóér dat het was.

De kleinste scouts- en chirokinderen gaan met de bus of worden door hun ouders naar het kampterrein gebracht. De grootsten maken er een tweedaagse fietstocht van. In alle gevallen zijn jongeren op twee dingen uit, avontuur en bergen pret. Het liefst licht ongewassen en met vieze modderschoenen.

Blogpostjes

Een van de beruchte kampactiviteiten die de gemiddelde papa of mama slapeloze nachten bezorgt, is de dropping. "Groepjes krijgen een kaart om de weg 's nachts terug te vinden. Daarop staat aangegeven waar ze allemaal moeten langslopen. Maar terwijl ze het niet doorhebben, volgt iemand van de leiding hen de hele tijd om te zien of het allemaal wel goed gaat. Soms maar op 10 meter afstand. Tot vandaag denk ik dat niemand weet dat dat vaak gebeurt", vertelt Hemelsoet lachend.

"Ik stuurde vorig jaar nog drie kaartjes naar mijn mama", vertelt Manuella Ngoue (12). Het twaalfjarige meisje is voor het eerst kaboutertje-af en vertrekt over twee weken op tentenkamp met de jonge gidsen. Kinderen die vanuit de Ardennen een kaartje sturen naar het thuisfront en volledig onbereikbaar in zelfgebouwde tenten verblijven - het klinkt wat anachronistisch in ons digitale tijdperk. Toch worden ouders een klein beetje op de hoogte gehouden van de capriolen van hun kinderen. "We schrijven bij de kleinste kinderen dagelijks een blogpostje. Bij de oudere groepen wordt dat steeds minder", weet Hemelsoet.

Hoewel het verboden is, smokkelen sommigen toch hun smartphone mee het terrein op. Al is dat niet altijd om berichtjes naar huis te kunnen sturen. "Ik verstopte mijn telefoon in een doos tampons om mijn liefje te kunnen sms'en. Want tien dagen zonder uw eerste lief... dat is onmogelijk", lacht Hemelsoet. "Maar als de scoutsleiding hoort dat iemand een telefoon bij zich heeft, wordt het een heksenjacht. De jongeren zijn er soms heel creatief mee. Er was er al eens eentje begraven in een plastic zakje."

Geen nieuws, goed nieuws

Met een blogpost per dag, of nog minder, geldt voor het thuisfront algauw de regel 'geen nieuws, goed nieuws'. Maarten Vansteenkiste (UGent) kent het fenomeen. "Ik denk dat het belangrijk is dat ouders hun kind kunnen laten gaan en het afscheid kort houden. Sommige ouders hebben het er moeilijker mee dat de kinderen eropuit trekken, dan de kinderen zelf", zegt de sociaal psycholoog. "Kijk, als wij een vliegtuig moeten nemen en onze partner zit twee uur met ons te wachten, maakt dat het afscheid alleen maar lastiger. Aan de ingang van het vliegveld dag zeggen gaat sneller en is gemakkelijker."

Dus papa's en mama's, die kinderen op kamp, dat zit waarschijnlijk wel goed. "Thuis zitten kinderen proper in de zetel op de iPad te spelen. Je helemaal vuilmaken is de max. De vrijheid om je echt smerig te maken en niet te horen dat ze op hun kleren moeten letten, dat kan alleen maar op kamp", besluit Sarah Van Endert (20), chiro-hoofdleidster van Halen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234