Maandag 21/06/2021

'Natuurlijk zitten wij vastgeroest in 1969'

De veldslag met Noel Gallagher hebben ze verloren, maar Beady Eye - lees: vier vijfde van de Britse supergroep Oasis - geeft de strijd niet op. Voor het geld hoeft het na 70 miljoen verkochte platen niet meer, maar praat met zanger Liam Gallagher en je voelt dat zijn eer op het spel staat. 'Ik weet zeker dat we nog groeimarge hebben.'

'Je gaat het beste interview van je leven krijgen", zegt Liam Gallagher als ik hem de hand schud. Dat zou mogen, want de zanger heeft wat goed te maken. De twee vorige pogingen om elkaar te ontmoeten - de ene tijdens Oasis, de andere twee jaar geleden toen de eerste plaat van Beady Eye verscheen - werden telkens een kwartier voor het zover was afgeblazen. De jongste Gallagher staat niet toevallig bekend om zijn hoog divagehalte, en ook vandaag houdt hij tijdens het gesprek zijn zonnebril aan.

De aanleiding voor deze ontmoeting isBE, de gloednieuwe tweede cd, waarop de groep onder invloed van producer Dave Sitek (gitarist van het New Yorkse experimentele gezelschap TV On The Radio) voorzichtig nieuwe paden bewandelt. Er duiken strijkersarrangementen op, links en rechts worden de songs ingekleurd met blazers, en op de achtergrond pruttelen wat psychedelische invloeden. Maar zoals altijd is de impact van The Beatles nooit ver weg.

Gallagher vindt evenwel dat de band dit keer voor een drastische stijlbreuk heeft gekozen. "Sitek was een voorstel van onze managers. Als je ons een lijst me honderd producers had gegeven, was hij wellicht de laatste die ik eruit zou hebben gepikt. Maar het klikte meteen. Hij is veel alternatiever dan wij, en net daarom was het een interessante samenwerking. Veel van de songs klinken heel kosmisch, alsof we net een dikke joint hebben gerookt. Dat is helemaal zijn verdienste. Maar wij verdienen erkenning omdat we ons lot in zijn handen durfden te leggen. Zonder zijn inbreng hadden we vast weer een rechttoe rechtaan rock-'n-rollplaat gemaakt."

Kennelijk zei Sitek tijdens het kennismakingsgesprek dat hij uit 3069 kwam en jullie vastgeroest zaten in 1969, met het voorstel om elkaar halverwege tegemoet te komen...

"Klinkt goed, al kan ik me dat gesprek niet herinneren. Ik ga hier dus niet op zijn schoenen pissen en beweren dat hij dat verhaal achteraf verzonnen heeft."

Heeft hij gelijk? Waren jullie vastgeroest in 1969?

"Natuurlijk. Nog steeds, trouwens. Dat is het referentiekader waar onze muziek als vanzelf naartoe wordt gezogen. Maar dat betekent niet dat we daar altijd op terug moeten plooien. Ik sta zelf in elk geval ook open voor muziek uit andere periodes. Zoals...1968."

Op het podium klinken jullie als een hechte, opwindende rock-'n-rollband. Wat maakt het zo moeilijk om de dynamiek van een optreden op plaat te vatten?

"Daar is natuurlijk een evidente verklaring voor: we zijn in de eerste plaats een fantastische, energieke liveband. En dat bedoel ik niet op de kijk-eens-hoe-hard-we-in-het-rond-kunnen-springen-manier. Ik begrijp je opmerking, man. Maar een echte verklaring heb ik er niet voor. Toen we met Beady Eye begonnen, hebben we de eerste plaat opgenomen in de wetenschap dat we daar ook mee op tournee zouden gaan. Eigenlijk is ze zelfs opgebouwd als een liveset. En naargelang we langer de baan op waren, is die set ook alsmaar strakker geworden. Het was een vicieuze cirkel: de concerten werden beter naarmate de plaat langer uit was, maar we hadden niet op tournee kunnen gaan voor ze uit was omdat de nummers er toen nog niet waren."

De eerste plaat van Beady Eye is, zeker in vergelijking met Noels solodebuut, tamelijk geflopt. Teleurgesteld?

"Nah. De reviews waren lovend. Er zijn uiteindelijk 700.000 exemplaren van verkocht. Dat is niet enorm, maar ook niks om ons voor te schamen. En oké, er zaten links en rechts ook een paar kutrecensies tussen. Ik voorspel nu al dat dat dit keer niet anders zal zijn. Zo zitten die klotejournalisten nu eenmaal in elkaar."

Bij Oasis waren jullie andere verkoopcijfers gewend.

"Van de eerste zijn er 10 miljoen verkocht, en van de tweede 20, maar de laatste jaren was het vet van de soep. Dig Out Your Soul is op een dik miljoen blijven steken, dus zo veel scheelt dat niet. Nu, als we de plaat van Beady Eye als Oasis hadden uitgebracht, danwas ze vast heel anders onthaald geweest. Hoewel... Misschien is Different Gear wat te haastig opgenomen en stonden er ook songs op die beter hadden gekund. Maar al bij al zou dat geen verschil hebben gemaakt. Het publiek was gewoon kwaad omdat Oasis was opgedoekt. Ze zagen onze smoel en lieten hun middenvinger zien. So be it."

Gitarist Andy Bell mengt zich in het gesprek: "Je merkt dat de meeste fans van Oasis de kant van Noel hebben gekozen. Van al degenen die Beady Eye een kans hebben gegeven, zijn er uiteindelijk veel minder blijven hangen. Jammer. Maar goed: strikt genomen is Beady Eye een nieuwe band. Ik weet zeker dat we nog flink wat groeimarge hebben."

Mij is het een raadsel waarom de drie andere leden van Oasis voor Liam hebben gekozen, terwijl het van meet af aan duidelijk was dat Noel als schrijver van alle hits de beste overlevingskansen had.

Gallagher: "(nog voor Bell kan antwoorden) Dat bewijst gewoon dat de perceptie van het grote publiek verkeerd is. Ik ben niet de onnozele klootzak waar ik vaak voor versleten word. Nog nooit iemand ontslagen, bovendien. Dat deed hij wél. Ik sta er niet verbaasd van dat Noel het nu beter doet dan wij. Hij schrijft al twintig jaar hetzelfde soort songs, en de mensen horen dat graag. Zijn nummers missen kloten, maar bij hem weten de fans op zijn minst wat ze gaan krijgen."

Jullie zitten nu voor het eerst in het verliezende kamp: met de nieuwe cd moet verloren terrein heroverd worden.

"Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik met mijn rug tegen de muur sta en geen kant meer op kan. Het kan me geen fluit schelen of we nog als topact op een festival kunnen staan, en het interesseert me niet of de zalen uitverkocht zijn. I've fucking been there and I've done all that. De enige uitdaging bestaat erin om goede optredens te geven en degelijke songs te schrijven. Als er mensen zijn die de plaat kopen en naar de concerten komen kijken: des te beter. Doen ze dat niet: pech. Lig ik niet wakker van. Als het echt onze ambitie was om op die schaal door te gaan, waren we wel gewoon Oasis gebleven."

Had dat gekund, juridisch gesproken?

"Tuurlijk, man. Ik heb de rechten op die klotenaam. In elk geval méér dan die eikel van een broer van me. Het was een bewuste keuze om met een propere lei te herbeginnen. Het interesseert ons niet om een mega-act te zijn. Het is veel belangrijker om eerst weer een solide basis op te bouwen. Louter moreel gesproken hebben we het juiste gedaan. Als Oasis hadden we elke avond tien van zijn songs moeten spelen, en dat zag ik niet zitten. Bovendien: als je nu een ticket koopt voor een concert van Beady Eye, weten we op zijn minst dat je om de juiste redenen in de zaal staat. Het is geen 'greatest hits'-show."

Zeg eens eerlijk: mis je het niet om al die Oasis-classics te spelen?

Bell: "Ja. Daarom doen we er sinds vorige zomer toch weer een paar."

Gallagher: "Ik kan perfect zonder. Fuck Oasis, man. Wat kunnen mij die songs nog schelen? Het is niet dat ze zullen weglopen, hè. Als het alleen van mij afhangt, brengen we alleen materiaal uit onze twee Beady Eye-platen, want dat is de fase waarin we ons momenteel bevinden. Bovendien gaan de nieuwe songs allemaal over goede dingen: het leven, de liefde, en het grote mysterie."

Speelt muziek een andere rol in jullie leven nu er kinderen in het spel zijn?

Bell: "Ik heb mijn gezinsleven - trouwen, kinderen krijgen - altijd gepland op momenten dat ze onze carrière niet voor de voeten liepen. Dat wil niet zeggen dat ze er ondergeschikt aan zijn, maar het is nu eenmaal het gemakkelijkst zo."

Galagher: "Zo is het bij mij ook gegaan. En ja: als de tournees te lang aanslepen krijg ik heimwee naar huis. Geloof me: als ik twee weken tournee in Japan achter de rug heb, en er staat daarna nog een week op het programma, dan loop ik de muren op. Het hangt er echt van af hoe ver we van huis zijn. Korea is ook shit. Daar voelt het ook écht als de andere kant van de wereld. Niemand verstaat een woord van wat ik zeg, en ze doen allemaal zo onderdanig. Ik voel me veel meer op mijn gemak in Europa. We gaan zelfs met de hele groep en alle gezinnen op vakantie. We zijn een hecht vriendenclubje, waarbij de onderlinge band verder gaat dan de muziek of de zakelijke belangen. Onze vrouwen kunnen het prima met elkaar vinden, en de kinderen ook. Je moet het niet moeilijker maken dan het is."

Ik las vorige week in de Britse pers dat je op zijn minst weer contact hebt met Noel.

"We praten niet met elkaar. Meer zelfs: onze advocaten praten niet met elkaar."

Faxen? Sms'en? E-mailen?

"Nope. Niks. Geen enkel contact."

Mis je hem niet?

"Natuurlijk mis ik mijn broer. Of juister: ik mis de mens die mijn broer kon zijn, maar ik heb geen heimwee naar de Noel met wie ik in Oasis zat. De rock-'n-roll-Noel kan ik missen als kiespijn, man. Blij dat ik daar van af ben. Naast al die bullshit zag ik hem natuurlijk wel graag. Nog steeds. Het zou belachelijk zijn om dat te ontkennen. Alleen: de situatie is wat ze is. Wat wil je dat ik doe?"

Het weer goed maken.

"Ja, maar zo simpel ligt het niet. Trouwens: op de nieuwe cd staat een nummer dat 'Don't Brother Me' heet. Heb je naar de tekst geluisterd? 'Give peace a chance/take my hand/be a man.' Dat lijkt me duidelijk, nee?"

Het is bekend dat jullie enorme voetbalfans zijn. In de jaren tachtig kochten rocksterren zoals Elton John en Rod Stewart hun eigen voetbalteam. Geen ambitie om die traditie nieuw leven in te blazen?

"Toen waren de ploegen veel goedkoper, en bovendien verkochten muzikanten tien keer meer platen. Anders: meteen. Ik hoor dat Vincent Kompany net met een eigen ploeg is begonnen, maar hij staat er financieel veel beter voor dan ik. Kompany strijkt elke vrijdag verdomme tweehonderdduizend pond op. Dat is ongeveer wat ik op jaarbasis verdien."

Armoezaaier.

"Blij dat jij het zegt (lacht)."

Jullie behoren tot de laatste generatie bands die nog écht grof geld hebben verdiend én het zich dus konden veroorloven er een royale levensstijl op na te houden. Vandaag moeten jonge, succesvolle bands dubbel zo hard werken om de helft te verdienen.

"De glamour is weg, dat is absoluut waar. Veel bands tekenen vandaag contracten waarbij ze niet alleen hun auteursrechten verliezen, maar ook een deel van de opbrengst op de merchandise én de liveoptredens moeten afstaan. Ze worden letterlijk het bezit van iemand anders, en staan altijd als laatste in de rij als er geld in zicht is. Dit gezegd zijnde: als je met je eerste bandje begint, maakt dat allemaal niet uit. Dan droom je er in al je enthousiasme vooral van om in de voetsporen van The Beatles of The Rolling Stones te mogen treden. Of de nieuwe Stone Roses te worden. Dat is in elk geval de reden waarom we in de begindagen van Oasis zeven dagen op zeven in The Boardwalk zaten te repeteren. Dát was de motivatie, en niet het vooruitzicht om op een dag zakken vol geld te hebben."

Waar droom je nog van als je alles al hebt en de rest binnen handbereik ligt?

"Ik ben blij dat je ons een dikke bankrekening gunt, maar geloof me: de werkelijkheid ziet er ietsje anders uit."

Als de zanger van de meest succesvolle rockgroep van de voorbije 25 jaar niet binnen is, wie dan wel?

"Natuurlijk komt er veel geld binnen, maar het rolt ook net zo makkelijk weer naar buiten. Ik geef alles uit in hotelbars, man. Ik besef wel dat we er beter voor staan dan de meeste Britten, en we amuseren ons. We're having a giggle. Maar uiteindelijk komt het toch altijd weer op hetzelfde neer: het enige wat me echt interesseert, is goede muziek maken."

BE verschijnt dit weekend bij Sony Music. Beady Eye is op maandag 5 augustus headliner van de Lokerse Feesten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234