Zondag 27/09/2020

Film

"Natuurlijk zijn er lesbiennes in de joods-orthodoxe gemeenschap"

Beeld RV

Nauwelijks drie maanden geleden won Sebastián Lelio nog een Oscar voor zijn transgenderdrama Una mujer fantástica, en daar is hij alweer met zijn Engelstalige debuut Disobedience. Een liefdesdrama over twee lesbiennes in een joods-orthodox milieu, met actrice Rachel Weisz als drijvende kracht voor en achter de schermen.

“Het is een mirakel dat ik nog leef”, lacht een uitgeputte Sebastián Lelio aan de telefoon. Tijd om te bekomen van zijn Oscar-winst voor Una mujer fantástica heeft hij niet gehad: de Chileense regisseur is meteen aan de opnames van Gloria begonnen, een Amerikaanse remake van zijn eigen doorbraakfilm uit 2013. En dan heeft hij dus ook nog een andere prent te promoten: Disobedience, zijn eerste Engelstalige film, met Rachel Weisz en Rachel McAdams in de hoofdrollen.

Pruik en winkelkarretje

Zij spelen Ronit en Esti, twee jeugdvriendinnen en geliefden uit een joods-orthodoxe wijk in Londen. Ronit besloot een half leven geleden om voor haar geaardheid uit te komen en vluchtte naar New York. Esti bleef achter en schikte zich naar de regels. Vandaag is ze getrouwd, draagt ze een pruik en doet ze boodschappen met een onelegant winkelkarretje.

“Die situatie is uit het leven gegrepen”, zegt Rachel Weisz. “Er zijn in de joods-orthodoxe gemeenschap natuurlijk ook homo’s en lesbiennes. Meestal passen die zich aan en worden ze onder druk gezet om toch te trouwen.” Het was Weisz zelf die een jaar of tien geleden de roman
Disobedience van Naomi Alderman op het spoor kwam, en meteen de rechten kocht om er een film van te maken. Alderman groeide zelf op in een joods-orthodox milieu, maar verliet de gemeenschap na haar debuutroman. “Ze schreef zich vrij”, zegt Lelio. “Dit boek was haar ontsnapping.”

Maar ook Weisz herkende een stuk van zichzelf in het verhaal van Ronit en Esti. “Ik ben zelf opgegroeid in een joods gezin in Londen. Ik heb nooit geloofd, maar ik ken wel alle tradities en gezangen. Dat maakte het toch wat vreemd om in deze film te spelen: net zoals mijn personage Ronit keerde ik van New York, waar ik nu woon, terug naar Londen, om me opnieuw onder te dompelen in de religie van mijn jeugd. Het voordeel was dat ik me, in tegenstelling tot Rachel McAdams, die nog nooit een voet in een synagoge had gezet, nauwelijks moest voorbereiden op deze rol.”

Beeld RV

Meer openheid

Dat was voor Sebastián Lelio wel even anders. De Chileen heeft de gewoonte om zich te verplaatsen in personages die ver van hem af staan – een 58-jarige vrouw in Gloria, een transgendervrouw in Una mujer fantástica –, maar deze keer had hij toch wat extra voorbereiding nodig: hij interviewde mensen uit de joods-orthodoxe gemeenschap, bezocht hun scholen en vierde mee de sabbat. Of het voor zijn contactpersonen dan geen probleem was om mee te werken aan een film over lesbische vrouwen? “Naomi Alderman wordt in de gemeenschap nog altijd door velen geliefd en gerespecteerd. Dankzij haar bemiddeling kregen we veel steun. Sommige mensen die ons raad gaven, spelen zelfs een figurantenrol in de film. Dat geeft aan dat er stilaan toch wat meer openheid is.”

De kans dat orthodoxe joden binnenkort massaal naar de bioscoop trekken voor Disobedience, lijkt echter klein. Al was het maar vanwege de lange seksscène tussen Ronit en Esti, die het hart van de film vormt. “Ik heb al wel vaker seksscènes moeten spelen”, zegt Weisz, “maar deze was toch anders, omdat ze zo beladen is met betekenis.

Ronit en Esti zaten al twintig jaar te wachten op die vrijpartij, en voor Esti betekent ze bovendien een soort emancipatie: ze vindt zichzelf eindelijk. Elk gebaar telde in die scène. Daarom was het heel handig dat Sebastián ze vooraf helemaal had uitgetekend in een storyboard.” Lelio bevestigt: “Dat doe ik voor al mijn films. Maar zeker voor deze scène was het belangrijk. Ik wilde dat de vrijpartij heel specifiek was, een heel persoonlijke uitdrukking van de liefde tussen Ronit en Esti.”

Disobedience is een film over vooroordelen, verdrukte verlangens en gewetensconflicten, maar ook een film over vrouwen, benadrukt Rachel Weisz. “Ook dat is een van de redenen waarom ik dit boek wilde laten verfilmen: eindelijk nog eens een film met twee vrouwelijke hoofdrollen. Die zijn er jammer genoeg nog altijd veel te weinig. Terwijl er op aarde wel ettelijke miljarden vrouwen zijn. We zijn geen zeldzame, bedreigde diersoort, toch? Maar om de een of andere vreemde reden worden onze verhalen toch nog nauwelijks verteld in films.”

Disobedience speelt vanaf 13/06 in de bioscoop. Lees hier de recensie.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234