Zaterdag 08/05/2021

Namaak als placebo

Het moet een troostende en vooral lachwekkende gedachte voor de minder kapitaalkrachtigen onder ons zijn dat er zoveel modepoppetjes en -mannetjes rondlopen in namaakkledij (DM 8/12). Geld hebben en toch rondlopen in namaakspullen, weinig geld hebben en blij zijn met een dooie mus: een extreem grote merknaam op je kleding!

Vroeger was je dan een sandwichman en werd je betaald om reclame te maken, nu vindt men vrijwilligers bij de vleet om gratis de publiciteit van omhooggevallen ontwerpers aan de man te brengen. Kranten en weekbladen besteden onevenredig veel pagina's aan de ondraagbare modegrillen van geschifte ontwerpers. Het brengt die clowns van de nutteloosheid een pak geld op. Het staat ook altijd leuk om iemand over een merk te horen praten en dan te doen alsof je er nooit van gehoord hebt, want dat heb ik natuurlijk wel.

Op elke hoek van de straat worden de merken je in de ogen geramd. Ik ben dan ook een groot voorstander van namaak. Dat Viagra het meest gekopieerde product is, hoeft niet te verwonderen, placebo's werken immers ook, zelfs en vooral in de mode. En dat ontwikkelingslanden zo een graantje kunnen meepikken van de westerse dwaasheid, is mooi meegenomen.

Fred Truyen, Antwerpen

Tv-polemiek und kein Ende

De polemiek over kwaliteitstelevisie bereikte in de krant van donderdag een hoogtepunt in een pleidooi tégen smaak en kwaliteit van de hand van Stany Crets. Wie kwaliteit wil, moet maar naar Arte kijken, insinueert Crets. Mag ik erop wijzen dat als ik Arte wil kijken, ik dan verplicht ben zo'n apparaat voor digitale tv te kopen, waarmee ik gelijk ook twintig nonsenskanalen binnenhaal, willen of niet. Als er geen kwaliteit te vinden is, moet ik maar dvd kijken of mijn tv uitzetten. Kunnen we dan nog spreken over tv als een democratisch medium? Nee, de tv wordt een medium waar het almaar kleiner wordende segment van de bevolking dat nog kwaliteit beoogt, systematisch wordt buitengesloten.

Alles wordt graag kracht bijgezet met het argument van de vrijheid van de kijker. Maar de vrijheid die Crets verdedigt, is zeer bedenkelijk. In die vrijheid kunnen en mogen er blijkbaar geen kwaliteitsnormen meer bestaan. Het hele culturele veld wordt geëgaliseerd. Alles is cultuur en alles is evenwaardig. Wie vandaag nog durft te pleiten voor kwaliteit, wordt meteen uitgescholden voor reactionair en verdacht van sympathie voor totalitaire censuur en smaakpolitie.

Geef het publiek wat het vraagt! Dat is een kreet die Crets schijnbaar graag wil onderschrijven. Er is volgens mij in het verleden nergens een tijdstip geweest waarop het publiek bij de poorten van de tv stond te schreeuwen om Big Brother. De eerste Big Brother-reeks ging nog gepaard met veel kritiek en discussie. Wie stelt zich nu nog vragen bij Undercover Lover of Beauty and the Nerd? Het publiek dringt zijn smaak niet op aan de tv, de tv maakt de smaak van het publiek. Dat is een gegeven waarvan heel wat belanghebbenden graag gebruikmaken, denk maar aan Berlusconi in Italië.

De tv heeft in die zin een belangrijke keuze. In de beginjaren van de tv, toen het woord volksopvoeding nog niet verketterd was, stelde de beeldbuis zich nog de nobele doelstelling om het intellectuele en culturele niveau van de bevolking op te tillen. Wanneer, zoals vandaag, het medium in overwegende mate een pure amusementsdoos wordt, komen we terecht in een dictatuur van het inhoudsloze entertainment. Tv bewerkstelligt dan alleen maar oppervlakkigheid, leegheid, onwetendheid. En er is geen vrijheid in onwetendheid. Echte vrijheid kan alleen bestaan in een breed en kwalitatief aanbod dat het publiek, de burger, de nodige middelen verschaft om zich te kunnen ontwikkelen tot een actief en denkend lid van een democratisch geheel. Als de tv die functie overboord gooit, dan komt, om het met filosoof Alain Finkielkraut te zeggen, de cultuur in handen van de barbaarsheid en maakt het denkende leven plaats voor de 'verschrikkelijke en bespottelijke confrontatie van fanatici en leeghoofden'. Maar dat is wellicht een evolutie waarvan straks Debby en Nancy niet echt wakker zullen liggen.

Dirk Tuypens, acteur

Somalië

Het rommelt in Somalië al jaren, de Verenigde Staten willen zich daarom nog maar eens als verlosser opwerpen door de islamitische rechtbanken die het land grotendeels controleren, te provoceren en zelfs te dreigen met het sturen van een VN-troepenmacht (DM 8/12). Sinds 1992 al kent Somalië geen effectieve regering meer en kende het land enkel rust onder de harde shariawetgeving. Zelfs de in 1993 uitgezonden VN-troepenmacht wist geen rust te brengen en raakte verwikkeld in de uitzichtloze strijd die het land nu al jaren terroriseert.

De VS, die in het artikel op dezelfde pagina nog moeten toegeven dat ze in Irak de situatie grondig verknoeid hebben, denken er nu over om een labiele overgangsregering die eigenlijk slechts tot meer geweld leidt, met wapens te bevoorraden. Ze willen zelfs nog verder gaan door Ethiopische vredestroepen naar een gebied te sturen dat in 1977 nog een bittere oorlog uitvocht met Ethiopië en nog altijd een voorlopige grens heeft met datzelfde land. Het is misschien een idee om de islamitische rechtbanken rust te laten brengen in de regio, want zoals het al bleek in Irak en ex-Joegoslavië, kan een harde hand een regio relatieve rust schenken en zal een geforceerde gooi naar democratie leiden tot een bloedige en uitzichtloze spiraal die eigenlijk kan worden vermeden.

Aaron Brusseel, Gent

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234