Zaterdag 17/04/2021

Naar het plein

Jan stevens vertoeft deze week in het meest verguisde deel van Brussel, en brengt er elke dag verslag over uit.

Uçar zit in de herfstzon op een bankje op een plein aan de Zwarte Vijvers. Warm ingeduffeld, zijn muts over de oren en zijn wandelstok naast hem. Elke morgen wandelt hij van Laken naar Molenbeek. "Mijn broer bezoeken die hier vlakbij woont, aan de Steenweg op Gent." Vijf jaar geleden ging Uçar met pensioen. "Mijn hele leven heb ik als arbeider in een fabriek in Anderlecht gewerkt." Zijn kapotte knie is daar een souvenir van.

Vijfenveertig jaar geleden verliet hij zijn geboorteland Turkije om een nieuw bestaan op te bouwen in Molenbeek. "Ik woonde hier dertig jaar, tot het genoeg was en we besloten om te verhuizen naar Laken."

"Waarom?", vraag ik. "De drugs, mijnheer. U merkt er waarschijnlijk niets van, maar cannabis, cocaïne en heroïne zijn hier overal te koop. Hebt u kinderen? Ik heb er twee, ze zijn allebei Belg. Ik wou vermijden dat ook zij verknoeid zouden raken en daarom hebben we Molenbeek ingeruild voor Laken."

Zijn daar dan geen drugs te vinden? "Véél minder. Mijn oudste zoon woont nu in Schaarbeek en ook daar is het stukken veiliger en aangenamer. De drugs hebben Molenbeek herschapen tot een rovershol. Ze stelen hier als de raven, zowel jong als oud."

Uçar zelf is nog nooit bestolen. "Maar vrienden van me wel. De lokale politici en politie zijn veel te tolerant. Nu zie je wat er van komt - bij die terroristen in Parijs zaten er ook een paar van Molenbeek." Bij het afscheid zegt hij: "Wees voorzichtig."

Woensdagnamiddag en de zon schijnt, dus komen Anissa en Fatima met hun jonge kinderen naar het speelplein aan de Bonneviestraat. "Het leven in Molenbeek ís goed", zegt Anissa. Ze is woedend over de manier waarop haar gemeente nu volgens haar in de wereldpers wordt afgeschilderd als 'het rijk van het kwaad'.

"Wij kozen er bewust voor om hier met onze kinderen te wonen en we hebben daar nog geen moment spijt van gehad. Natuurlijk is er veel werkloosheid en armoede, maar sinds wanneer is armoede een synoniem van slechtheid? Na de aanslagen in Parijs zijn wij even hard in shock als alle andere Belgen en we hebben even veel angst voor wat er ons nog te wachten staat. Iedereen is een doelwit geworden."

Sinds vrijdag durft Fatima's zoontje van vijf niet meer op de metro. "Gelukkig wordt hij hier op school goed opgevangen."

Anissa's zoon van elf voelt zich na Parijs geviseerd omdat hij moslim is. "Hij wordt erover aangesproken alsof hij medeverantwoordelijk is", zegt ze. "Maar met de islam zoals die door IS gepropageerd wordt, willen wij niets te maken hebben. Onze islam gaat over verdraagzaamheid. Het kan mij niets schelen of iemand sjiiet, soenniet, christen of iets anders is. Het enige wat telt, is medemenselijkheid."

Dat vindt ook Aimable. Na de genocide in zijn geboorteland Rwanda vluchtte hij naar België. Hij woont in Waals-Brabant en reist elke dag naar Molenbeek. Hij houdt van de sfeer die er hangt. "Ik kuier rond, ontmoet vrienden, praat met mensen zoals jij en probeer wat klusjes te versieren. Ik ben de Belgen zeer dankbaar omdat ze me indertijd gered en geholpen hebben. Ik begrijp niet waarom jonge gasten die hier veel kansen krijgen, hun land en hun medeburgers aanvallen. Ik ben er ziek van. Geloven ze nu echt dat ze hun paradijs verdiend hebben? Ik ben er zeker van dat ze zullen branden in de hel."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234