Maandag 05/12/2022

Na zonneschijn komt altijd regen

Op zijn even tobberige als intrigerende debuut The Hum openbaart Leuvenaar Anton Walgrave zich als een aangrijpend zanger en waarachtig songsmid. 'Muziek moet uit de onderbuik komen', vindt hij, en onder dat beginsel trok hij naar Londen om er met de Britse veteraan Kevin Armstrong op te nemen.

Leuven

Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Muzikaal nestelt The Hum zich ergens tussen de ingetogen pracht van Ben Christophers en de brede uithalen van Live, al vallen ook brokjes latin, folk en progressieve rock te rapen. De 26-jarige Walgrave nam zich al op zijn negende voor songschrijver te worden, maar de gooi naar erkenning met het symfonische The Same, dat het na één album voor bekeken hield, draaide op niets uit. Walgrave: "Voor mij hoefde het toen allemaal niet meer. Dat had ook te maken met de groep: wij waren een kliek vrienden, en als je echt iets wilt realiseren, is dat gevaarlijk. Je durft niet eerlijk te zijn, of je denkt dat je het bent door avonden te discussiëren maar eigenlijk kom je nooit to the point. Daarna wou ik alleen met mijn gitaar weer liedjes maken, dat groepsgebeuren was ik een beetje beu."

Ondanks het gedeukte zelfvertrouwen bleek Walgraves muzikale roeping sterk genoeg om hem naar pophoofdstad Londen te doen verkassen, ook al moest hij daarvoor een betrekking als leraar klassieke gitaar aan het Leuvense conservatorium opgeven. "Ik wil niet stilstaan, of vasthouden aan een jobke om toch maar veilig te zitten. Het is belangrijk om af en toe eens over de schreef te gaan", zegt hij. "Ik heb iets van: dat lijkt me wel een interessant avontuur, en ik weet dat ik 95 procent kans heb om op mijn bek te gaan, maar toch lijkt het me boeiend om die stap te zetten. Uiteindelijk komt er altijd wel iets positiefs uit de bus, het hangt helemaal af van hoe je het zelf ziet."

Na een tijdlang hoofdzakelijk op vrijpodiumavonden te hebben gespeeld, raakt Walgrave in de club van producer Kevin Armstrongs vrouw verzeild. De man die nog de knoppen beroerde voor Paul McCartney, David Bowie en Prefab Sprout is onder de indruk en het komt tot een korte, met spaarcenten bekostigde samenwerking in Armstrongs studio. De zanger tekent uiteindelijk bij EMI, en het resultaat van die driehoeksverhouding is niet enkel een wondermooie plaat maar ook een hart onder de riem. "Ik sta nu zeker sterker in mijn schoenen. Ik voelde me heel fel gesteund door Kevin, die er echt wel in geloofde. Ook het feit dat in Londen veel professionele muzikanten achter mij stonden, heeft mij veel zelfvertrouwen teruggegeven. Zo van: blijkbaar kan het toch."

Vrolijker heeft het de Brabander alleszins niet gemaakt, want op The Hum voert hij ons langs woelige binnenwateren die nog het vaakst in een ware struggle for love uitmonden. "Ik denk dat ik daar met een probleem zit", lacht hij wanneer we hem de relationele kluwens in 'Paralyzed' en 'Between Love and Pain' voorleggen.

Toch dompelt hij zich bij het schrijven niet noodzakelijk in neerslachtigheid onder. "Meestal merk ik pas achteraf dat ik blijkbaar een negatief gevoel kwijtmoest. Maar ik schrijf niet alleen wanneer ik in een bepaalde stemming ben. 's Morgens is een heel goed moment, goed geslapen en met een frisse kop, of gewoon als ik op mijn gemak ben, onder vrienden bijvoorbeeld. Dan pak ik mijn gitaar, zonder na te denken. Ik heb nog teksten geschreven terwijl ik met mensen aan tafel zat. Heel spontaan allemaal."

Niet alleen dat therapeutische schrijven levert behoorlijk zwartgallige teksten op, ook in thema's als abortus en excessief drugsgebruik zal de modale luisteraar zich maar moeilijk kunnen terugvinden. Stoort hem dat niet? "Moeilijke vraag. Je schrijft inderdaad wel vanuit jezelf, maar je kunt je afvragen of je dat zou blijven doen mocht er niemand luisteren. Maar je wilt toch altijd iets naar buiten brengen. Het heeft dus zeker met communicatie te maken, met een band opbouwen, maar ik wil mijn ideeën ook weer niet opdringen, want ik ben niet de enige met waarheid."

Toch ontkent hij enkel de schaduwzijde van het bestaan te behandelen. "Ik vind 'Smile' toch een heel optimistische tekst heeft. Dat gaat over geluk vinden in jezelf, over innerlijke rust. Ik besef heel goed dat ik best een gelukkig mens ben. En het ongeluk, tussen aanhalingstekens, waarover ik dan schrijf is heel menselijk. Ik heb het ook zelf gezocht; je draagt nu eenmaal zelf de gevolgen van je daden. Ik zie het niet als iets dat mij overvalt, van: wat overkomt mij nu ? Dat zou échte miserie zijn, maar ik voel me zeker geen slachtoffer."

Of geluk bestaat? "Bij momenten. Ik denk dat geluk heel nauw samenhangt met pijn, die twee horen echt samen. Je kan maar geluk voelen als er pijn aan is voorafgegaan."

Muziek mag dan een onvoorwaardelijke levenskeuze zijn, het ultieme geluk bereik je er niet mee. "Die moet je waarschijnlijk in het zenboeddhisme zoeken", glimlacht hij. "Hoewel je tijdens optredens soms wel het gevoel hebt op een wolk te zitten, omdat het echt klikt en fantastisch loopt, maar daarop volgt altijd wel regen, en ik denk dat dat er ook bijhoort. Na zonneschijn komt regen, inderdaad." (lacht)

The Hum is verschenen bij EMI.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234