Donderdag 09/12/2021

'Na Peking weet ik of het gedaan is'

Kim Gevaert:

Afscheid van atletiek nadert stilaan voor sprintster Kim Gevaert

Op de traditionele stage in Lanzarote is Kim Gevaert (29) dit jaar de onbetwiste kapitein van de Belgische delegatie. De sprintster bereidt zich voor op haar laatste Spelen, met medaillekansen op drie nummers in een sport die geteisterd wordt door dopingnieuws.

Lanzarote l Gevaert staat er liever niet te veel bij stil: "Gedopeerde concurrentes hebben geld, medailles en emotionele topmomenten van me gestolen, maar ik denk liever aan de toffe herinneringen en de superkansen die ik kreeg. Díé wil ik meenemen naar mijn leven na de sport."

Ben je aan je laatste campagne begonnen?

"Ik denk daar wel eens aan, maar verstandige mensen hebben me verteld dat ik die gedachten niet mag laten primeren, want dan zou ik te maken krijgen met een type stress waarvan ik niet weet hoe ik ermee moet omgaan. 't Zou sowieso geen goeie ingesteldheid zijn. Ik weet dat ik ooit een beslissing moet nemen, maar ik zal ze nog enkele maanden voor me uit schuiven. Denken is voor straks. Na de Spelen van Peking zal ik het definitief weten: het is voorbij of ik doe nog een winter of zelfs een jaar voort. Het zal in elk geval geen overhaaste beslissing zijn."

Je beslist mogelijk pas over je afscheid ná je laatste wedstrijd?

"Euh, ja, misschien wel."

Dat is on-Kims. Tia mag dan wel een Justine zijn, maar jij bent een Kim, zoals Clijsters. Je wilt je hele carrière ten volle beleven, dus zéker je afscheidsjaar.

"Mja, ik wil op een toffe manier afscheid nemen. We zullen daar wel een mouw aan passen. Misschien stop ik op de Memorial Van Damme, misschien op een speciale meeting voor eigen volk, zoals Stefan Everts en Kim Clijsters deden. Daar kreeg ik tranen van in mijn ogen. Het moet iets onvergetelijks worden, iets à la Clijsters."

Spookt het vaak door je hoofd, stoppen of doorgaan?

"Ik spreek er dikwijls over met Djeke. Hoe langer mijn carrière duurt, hoe lastiger het wordt voor mij én de mensen die me graag zien. Als ik vroeger naar het buitenland vloog voor een wedstrijd of een trainingsstage, dacht ik: ik trek op avontuur! Nu vind ik het nog altijd leuk, maar 't is niet eenvoudig. Ik mis Djeke, en hij mist mij. We denken aan kindjes, een gezin uitbouwen, en ik begin te fantaseren over een leven na de sport. Ik doe al tien jaar atletiek op hoog niveau en de dertig lonkt. Dat zet een mens aan het denken."

Maar eerst Peking, in augustus 2008. Ruik je de medailles al?

"Oei, oei. Ik wil realistisch blijven: gewoon beter doen dan mijn vijfde plaats op de 100 meter van Osaka, en dan mijn zesde plaats op de 200 meter tijdens de vorige Spelen, in 2004. Veel verder durf ik niet gaan."

Komaan. Drie honderdsten sneller en je staat op het podium. Er zullen dit jaar heus geen vijf nieuwe concurrentes opstaan. Dat je een medaille kunt halen, is een vaststelling.

"Je hebt gelijk, ik heb kans op een olympische medaille, op de 100, de 200 en de 4x100m. Maar mijn doel is: goed in vorm zijn. Het is niet: vooraf luid roepen dat ik een medaille moet hebben. Dat zou geen gezonde mentaliteit zijn. Weet je, op het WK in Osaka wisten wij na de reeksen van de 4x100m ook dat we een medaille konden halen. Alleen: we fluisterden dat één keer tegen elkaar, en dan hield het op. Dan concentreerden we ons opnieuw op onszelf. Dat is wat Rudi (Diels) ook van ons verwacht: niet te hard nadenken, maar er op het moment zelf wel voor gaan."

Eigenlijk is het nauwelijks te geloven dat je straks voor het podium meespeelt: in de jaren tachtig had je niet eens in de finale gestaan.

"Ik kan niet genoeg benadrukken hoe blij ik ben dat ik vandaag sprint en niet toen, want toen had ik exact 0,0 procent kans om een finaleplaats te halen, of een Europese titel. Sport is niet meer wat het geweest is, de dopingcontroles worden steeds scherper en ik kan daar alleen maar om juichen."

Wat dacht je toen Marion Jones vorige maand eindelijk dopinggebruik bekende?

"Drie jaar geleden, bij de eerste berichten over haar, voelde ik me bedrogen. Nu was ik vooral blij omdat er eindelijk duidelijkheid was, en een straf. Verder stond ik er nauwelijks bij stil. Of toch: ik moest eens onsmakelijk lachen bij de bedenking dat Ekaterini Thanou nu het goud kan claimen. Ik weet niet of het IOC die medaille moet uitreiken."

Jones, Thanou, Kenteris, Tim Montgomery en Kelli White, Dwain Chambers, Justin Gatlin ook. De wereldsprint wordt steeds weer ontmaskerd en onthoofd.

"Ik vrees dat dat klopt. We zitten met een geweldig dopingprobleem. Wat het wielrennen nu overkomt, had evengoed in de atletiek kunnen gebeuren. Veel toppers worden betrapt en geschorst. Maar ik ben blij dat er verhalen van vroeger boven water komen en dat bedriegers gepakt worden. Ik sta helemaal achter die strijd. Alleen mag sport niet voortdurend in zo'n negatieve sfeer blijven hangen: het haalt onze geloofwaardigheid naar beneden."

Wat moet er gebeuren?

"Even door de zure appel bijten en uit deze modderpoel proberen te geraken. Plus: de mentaliteit van sporters veranderen."

Kun je dat van topsporters verwachten? Zullen ze zich ooit schuldig voelen als ze doping nemen?

"Ik mag het hopen. Hoe harder de controleurs optreden, hoe meer sommigen zullen nadenken. In een klein land als het onze is doping al helemáál geen optie. Stel je voor dat ik ooit betrapt zou worden, dan mag ik direct mijn spullen pakken en verhuizen. Het zou verschrikkelijk zijn: ik aan de schandpaal en de Belgische atletiek in de afgrond. Neen, zoiets stemt tot nadenken."

Leg eens uit waarom een sporter nooit naar de rechtbank stapt als een concurrent gedopeerd blijkt, ook al is de schade duidelijk meetbaar. Hoeveel geld heb jij al verloren aan Jones en co.?

"Daar heb ik eigenlijk nooit bij stilgestaan. Maar ik vind: het moet toch een béétje leuk blijven. Als je voortdurend een advocaat naast je moet hebben, kom ik in een negatieve denksfeer. Neen, ik ben vooral blij dat ik hier sta. Op mijn achttiende had ik nooit gedacht dat ik centjes kon verdienen met mijn sport."

Waarom claimen de nummers twee tot en met acht van de Spelen geen schadevergoeding van Marion Jones? Waarom beschuldigde jij Thanou wel in 2002 maar eiste je geen officiële gerechtigheid?

"Ja, net zoals het pure logica was om na het WK van 2003 naar de rechter te stappen: ik was toen negende geworden, net de finale gemist, maar achteraf bleek het hele podium wel gedopeerd. Het is allemaal logisch, alleen zitten atleten zo niet in elkaar. Die denken aan de volgende wedstrijd, aan het volgende seizoen, en dan blijf je niet wroeten in of stilstaan bij het verleden. Je zou je zo alleen maar verliezen in een juridische rompslomp. Misschien zouden federaties zo'n omslachtige procedure makkelijker moeten maken.

"Anderzijds: kun je zo'n verlies wel vergoeden? Wat heb ik er nu aan dat mijn zilver van het EK in 2002 wordt omgezet in goud, en dat ik wat hogere premies en contracten krijg? Ik had tóén moeten winnen, en op het podium moeten staan, en het volkslied moeten horen. Dát is de grote schande, dat Thanou dat moment gestolen heeft.

"Dat zal altijd zo blijven. Geld kan dat niet rechtzetten. Wat ben ik met 2.000 euro extra als ik de vreugde van zo'n titel mis? Door dopinggebruikers kunnen ik en anderen niet altijd de momenten beleven die we eigenlijk verdienen, en dat kan geen enkele rechtbank goedmaken.

"Maar ik sta daar niet te lang bij stil. Ik denk aan de toffe herinneringen, de superkansen, de kippenvelmomenten van de Memorial. Die zal ik voor altijd opgeslagen hebben. Ik weet nu al: de pijn en het afzien zal ik niet missen, maar al de rest wel. Dopingbedrog of niet, in de topsport blijft het zalig leven." (MM)

Ik ben blij dat ik vandaag sprint en niet in de jaren tachtig. Toen had ik exact 0,0 procent

kans op een finaleplaats

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234