Woensdag 19/01/2022

Na het ongeloof, de ontzetting

‘Nie te geleuven hé.’ Twee mannen houden elkaars handen vast, secondenlang, achter de toog. Senioren, vrijwillige tappers bij museumherberg De Reinvoart. Ze kijken elkaar lang in de ogen, verbijten iets, verdriet, ongeloof. De maten van Ronald proberen verbanden te leggen, maar zijn fundamenteel geschokt. Zoals heel Loksbergen, dat verdwaasd achterblijft na de bekentenis van ‘de Ronny’. Zijn naam staat in krijt op de lei aan de muur. Geen streepjes ernaast. Nul poef. ‘Tja, veel zal ’m hier toch nie meer kommen.’door Marijke Libert en Matthias Declercq

Hoe vind je woorden voor ‘er zijn geen woorden voor’, het meest gebruikte zinnetje in Loksbergen? Een pak inwoners uit deze Halense deelgemeente besloot dus maar de lippen opeen te houden. “Je moet dat begrijpen”, zegt de bazin van de kruidenierszaak. “We zijn zowel verbonden met de familie van de slachtoffers als met die van de dader. Het is echt moeilijk voor ons.”Klant Betty bestelt nog wat charcuterie en schudt het hoofd terwijl ze haar wisselgeld opbergt. “Ik zat met de Ronny in Tien Voor Taal” vertrouwt ze ons stil toe. Het programma op tv? “Welnee, Tien Voor Taal, dat is onze club in de Reinvoart. Tien vrienden die iets doen, ja, met taal hé. Onnozele dingen vooral, nieuwe woorden bedenken, moppen tappen. Tien Voor Taal is vooral een excuus om elkaar te zien, te praten, te feesten. Ronny was vast lid van Tien Voor Taal, en hij was in de herberg heel goed bekend. Dat blijkt als Betty, Betje voor de vrienden, ons meetroont naar de plek waar de tien al jaren samenkomen. De Reinvoart heeft een dubbele functie: dranklokaal én heemkundig museum. Verslagenheid ook daar, natuurlijk, maar het ongeloof blijft er nog doorweken. De koffiemaker van dienst wil geen naam gepubliceerd zien, maar hij loopt over van de verhalen. Over Ronny. “Sympathieke kerel was hij. Maar dat kan je nu nog moeilijk zeggen, zeker? Het ene moment voel ik een soort medeleven, het andere moment schaam ik mij omdat ik hem vorige zondag nog een hand gaf en mij een vriend van hem waande. Ik voel me zo op een eiland zitten. Ik met mijn gedachten, over hoe ik hem kende of denk te kennen, en dan is daar nu ineens de Ronny van die feiten. Ik kan dat maar niet samenbrengen. Het is één grote puzzel in mijn hoofd, er zijn zoveel ontbrekende stukken.”Een andere stamgast, amateurheemkundige, vult aan: “Zou het iets in zijn hoofd zijn, is het een splijtzwam, is het schizofrenie? Is het te begrijpen. De vraag is vooral ook: moet ik dit begrijpen? Ik weet het echt niet meer. Vannacht heb ik amper een paar uur geslapen. Het houdt me danig bezig.”Een andere Reinvoartvriend: “Behulpzaamheid, het was zijn tweede natuur. Stond je huis onder water, hij was er binnen het kwartier om te helpen lozen. Was er iets kapot aan de wagen, hij zorgde ervoor dat het gerepareerd werd.”“Hij kon wel goed acteren”, roept iemand door het café. “We hebben dat hier nog ergens op een videoband staan. Weet je nog, dat feestje? We deden improvisatie. Hij en zijn intussen ex-vrouw moesten een sketch doen. We vielen bijna van onze stoel. Zo’n talent. Ik vond hem verdorie beter dan Frank Focketyn en ik ben een grote fan, hoor, van die Focketyn. Was Ronny dan misschien een begenadigd acteur? Speelde hij zijn hele leven al een dubbelrol? Je ziet het, onze vragen blijven maar stromen.”Betje wijst naar de lei aan de muur. “Kijk, hij staat daar nog op. We hebben hier een speciaal spel met ons tienen. Wie zijn consumpties niet op kan - het kan hier nogal snel gaan, betaalt al voor de drank - maar mag die hier later nuttigen. Het is een beetje de omgekeerde poef.”Ronny was geen drinker, zegt een andere vrijwilliger die is opgeroepen om de massa journalisten in de herberg van drank te voorzien. “De Ronny nam af en toe ook chocola of chips. Hij was nochtans heel sportief, hij wandelde, hij kende alle weggetjes hier in de buurt. En alle holle wegen. Via die holle weg naar de Molenberg is trouwens het vermoorde koppeltje naar zijn eindplek gevoerd. Raar, als je dat achteraf bekijkt. Dan denk je ineens weer aan onze vaste zondagen. Toen we met z’n vieren, ook met hem, op de wandel gingen. Tot tien uur, dan kwamen we hier samen en begon het lustige leven. Ronny was geen tafelspringer, maar hij deed op zijn manier wel goed mee. Verdoeme toch, waarom hebben wij nooit iets gezien bij hem.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234