Zaterdag 23/10/2021

Na 'Good Bye, Lenin!', 'Fuck you, Franco'

Daniel Brühl werd beroemd met Good Bye, Lenin!. In het uitstekende Salvador vertolkt hij een jonge Spaanse anarchist die onder Franco het laatste dodelijke slachtoffer van de garrot werd. 'Ik heb gehuild toen ik het script las. Jonge mensen mogen deze geschiedenis niet vergeten.'

door Jan Temmerman

BRUSSEL l 'Vanzelfsprekend was het nochtans niet om deze hoofdrol te aanvaarden', zegt Brühl. 'Voor mijn eerste Spaanse film vond ik die rol te groot en te belangrijk.' Evident is het inderdaad niet, een Duitse acteur die een Catalaanse anarchist vertolkt. Maar het resultaat mag er zijn.

Het symbool van een generatie. Zijn jeugdige uiterlijk, zijn aantrekkelijke en charismatische persoonlijkheid, romantisch en tegelijk wellustig, de rijkdom en diversiteit van zijn familiale en zijn amoureuze relaties, de vibrerende actie van zijn exploten... Zo beschrijft regisseur Manuel Huerga in de persmap Salvador Puig Antich, de jonge Spaanse anarchist die in de nadagen van het dictatoriale Francoregime actief was en die in maart 1974, ondanks internationaal protest, geëxecuteerd werd aan de wurgpaal. Hij zou het laatste slachtoffer van die gruwelijke 'garrot' worden. Behalve een spannende thriller en een vlammend politiek pamflet (in Spanje proberen Salvadors zussen, die zijn proces voor de krijgsraad een farce noemen, eerherstel te krijgen voor hun broer) is Salvador ook een striemende aanklacht tegen de doodstraf.

Brühl masseert ostentatief zijn slapen. Het gesprek vindt vroeg plaats en de nacht, na de avant-première van Salvador in Brussel, was erg kort. "Ik kan er alleen van dromen dat dit ook over mij zou gaan, want ik zou graag veel gemeen hebben met Salvador. Al bij de eerste lectuur van het scenario was het duidelijk dat Salva een zeer aangenaam iemand was. Charmant, interessant en intelligent. Kortom, een fantastische kerel. Waarschijnlijk benijd ik hem ook wel een beetje omwille van zijn moed en zijn opvattingen. Ik ben er zeker van dat we goede vrienden hadden kunnen zijn."

U werd beroemd met Good Bye, Lenin! Salvador had ook Good Bye, Franco kunnen heten, al lijkt Fuck You, Franco toepasselijker.

Daniel Brühl: "Ik ben geboren in 1978, vier jaar na de executie van Salva. Maar dat betekent niet dat dit een stoffig onderwerp is, het is vandaag nog altijd relevant. Jonge mensen mogen deze geschiedenis niet vergeten. En ik weet waarover ik spreek, want ook voor mij was deze film een belangrijke geschiedenisles."

U was niet vertrouwd met het verhaal van Salvador Puig Antich?

"Niet echt, nee. Ik kende zijn naam en ik wist wel een en ander over het franquisme en over de Spaanse Burgeroorlog, omdat mijn moeder Spaans is. Mijn ouders hebben elkaar in Spanje leren kennen tijdens het Francobewind, dus toen ik het scenario te lezen kreeg, heb ik hen eerst om uitleg gevraagd. Daarna heeft regisseur Manuel Huerga mij alle mogelijke researchmateriaal bezorgd.

"Een scenario is slechts de eerste stap, maar in dit geval was ik meteen geboeid en geraakt - dat is altijd een goed teken. Het was ook direct duidelijk dat het echte levensverhaal van Salvador zo 'filmisch' was dat er nauwelijks iets aan toegevoegd moest worden. Ik moet zelfs toegeven dat ik die eerste keer gehuild heb, wat mij heus niet zo vaak overkomt bij een scenario."

Hoe lang hebt u in Barcelona gewoond?

"Helemaal niet! Ik ben er alleen geboren, omdat mijn moeder een hekel heeft aan Duitse ziekenhuizen. Daarom keerde ze voor de bevalling van haar kinderen telkens terug naar Spanje. Ik ben opgegroeid in Duitsland, maar elk jaar gingen we wel een paar keer naar Spanje. Thuis werd er ook Spaans gesproken, want mijn moeder wilde niet dat we onze Spaanse wortels zouden verliezen."

Dat is haar in ieder geval gelukt, want wie u nog niet kent, zal bij het bekijken van deze Spaanse film moeilijk geloven dat Daniel Brühl een Duitse acteur is. In Salvador spreekt u zelfs Spaans én Catalaans.

"Door al die vakanties als kind kan ik elk gesprek in het Catalaans verstaan, maar zelf sprak ik het niet. Mijn ouders wilden het nu ook weer niet te ingewikkeld maken door ons Duits én Spaans én Catalaans te leren. Voor de dialogen in Salvador heb ik met een taalconsulent gewerkt."

Het onderscheid tussen Spaans en Catalaans speelt een rol in het verhaal. Salvador mag met zijn zussen alleen Spaans spreken in de gevangenis en zelfs zijn afscheidsbrief zorgt voor problemen. Opvallend is ook de uitspraak van zijn familienaam. In het Catalaans klinkt Puig zo'n beetje als 'putsch'.

"Ja, dat is mij ook opgevallen, omdat dat woord in het Duits staatsgreep betekent. Volgens mij kennen ze in Spanje die betekenis niet. Daar spreken ze van colpe de estado. Puig is wel een heel gebruikelijke naam in Catalonië. Antonio Puig is zelfs de naam van een bekend parfum. (lacht)"

Deze film maakt duidelijk dat u niet alleen in Duitsland maar evenzeer in Spanje een filmcarrière kunt uitbouwen.

"Dat zou ik graag willen, ja. Toch was het niet vanzelfsprekend om de hoofdrol in Salvador te aanvaarden. Voor mijn eerste Spaanse film vond ik die rol te groot en te belangrijk. Gelukkig hebben de regisseur en de producent aangedrongen, daar ben ik hen nu erg dankbaar voor. Voor mij bleef het wel een sprong in koud water. Het feit dat Salvador maar liefst elf nominaties voor de Goya (de Spaanse Oscars, die op 28 januari worden uitgereikt, JT) heeft gekregen en dat ikzelf genomineerd ben als acteur is misschien toch een bewijs dat we geen slechte film hebben afgeleverd. Het was altijd mijn droom om ook een carrière in Spanje te hebben, misschien lukt dat nu wel."

De Duitse cinema lijkt aan een wedergeboorte toe. We krijgen in België weer Duitse kwaliteitsfilms te zien. Of is het nog te vroeg om van een renaissance te spreken?

"Er beweegt wel degelijk iets in de Duitse cinema en ik ben heel gelukkig dat ik deel kan uitmaken van die 'beweging', al kunnen we nog niet meteen van een Neue Welle spreken. In vergelijking met de Duitse cinema van de jaren negentig staan we nu toch al een eind verder, de diversiteit is een stuk groter. En het wordt steeds beter. Anderzijds is het ook wel heel erg Duits om altijd over alles en nog wat te klagen: over het Duitse voetbal, de Duitse politiek en de Duitse film. Wat dat laatste betreft, is daar volgens mij geen reden toe."

Het was altijd mijn droom om ook een carrière in Spanje te hebben, misschien lukt dat nu wel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234