Donderdag 22/04/2021

Na elf jaar labeur eindelijk nummer 1

Andy Murray (29) heeft zijn eerste dag als nummer één van de wereld beleefd. 'Gewoon, thuis bij de familie', bleef de Schot zijn droge zelve. Van de 26 spelers die sinds 1973 de eerste plaats op de ATP-ranglijst bekleed hebben, is Murray de op één na oudste. Waarom heeft het zo lang geduurd?

Het moet wel een beetje een anticlimax geweest zijn voor Murray, dat hij vorige zaterdag zonder te spelen zekerheid kreeg over de eerste plaats op de wereldranglijst. Raonic moest verstek laten gaan voor de halve finale in Parijs. Het zegt evenwel veel over de Brit dat hij een dag nadien, na een meer dan twee uur durende driesetter, toch nog John Isner versloeg voor zijn achtste titel van het seizoen. "Nummer één worden gebeurt niet op één dag, het is een proces van twaalf maanden toernooien spelen", wist Murray. "En eigenlijk gaat het over verschillende jaren hard werk."

Elf jaar, om precies te zijn. In 2005 won Murray zijn eerste profwedstrijd op het grastoernooi van Queens. Meteen was duidelijk dat Groot-Brittannië een potentiële wereldvedette zag ontbolsteren. Waarna er snel ook gigantische verwachtingen werden gecreëerd en Murray misschien zelf nog de strafste ambities had.

Hij wilde de eerste worden sinds Fred Perry in 1936 die nog eens kon zegevieren op zijn thuistoernooi in Wimbledon. Hij wilde olympisch goud halen, en liefst dan nog in Londen. Hij wilde de Davis Cup aan zijn land schenken. En hij wilde nummer één van de wereld worden.

Onwaarschijnlijke doelstellingen, vooral gezien de moordende concurrentie die op dat moment op het circuit heerste. Roger Federer toverde in die eerste jaren alle tegenstand op een hoopje. Rafael Nadal nam nadien die fakkel met enorm veel energie over, terwijl de laatste jaren Novak Djokovic met buitenaardse efficiëntie het mannentennis domineerde.

Murray verloor zijn eerste vier grandslamfinales en twijfelde op dat ogenblik openlijk of het wel ooit zou lukken. Hij nam evenwel Ivan Lendl in dienst, een man die in zijn carrière in een vergelijkbare situatie had gezeten, won goud in Londen 2012, pakte een jaar later de titel op Wimbledon en won vorig jaar de Davis Cup.

Groot zelfvertrouwen

Net zoals in zijn tennis toonde hij daarmee in zijn queeste naar het allerhoogste enorm veel doorzettingsvermogen en een niet-aflatende dadendrang. Hij sleutelde aan zijn lichaam om harder te kunnen serveren en om de rally's nog langer te kunnen laten duren. En hij putte de tegenstand uit, op het veld en in de race naar nummer één.

Federer voelde dit jaar voor het eerst zijn ouderdom (een knieletsel bracht zijn seizoen vroegtijdig tot een einde), terwijl Nadal zijn veeleisende speelstijl bekocht met een polsblessure. Bleef er enkel nog Djokovic over. Net voor Wimbledon had de Serviër nog 8.035 ATP-punten voorsprong op Murray. Maar gedreven door zijn niet te stillen honger beklom Murray ook die onoverwinnelijk geachte berg.

Murray is zeker niet de fijnste technieker, de strafste krachtpatser of de lenigste tennisser, maar hij heeft wel aan al die onderdelen zo lang en zo hard geschaafd tot hij een efficiënt geheel kreeg. Samen met een groter zelfvertrouwen - hij is ondertussen negentien wedstrijden ongeslagen en won zijn laatste vier toernooien -, meer ervaring en de vermoeidheid bij de concurrentie zorgde dat voor het resultaat van deze week.

Tien jaar na zijn eerste ATP-titel is Andy Barron Murray de nieuwe nummer één van de wereld. En een voorbeeld voor elke beginnende tennisser.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234