Maandag 18/10/2021

Na Donna en Calvin:

Marc en Narcisso

Wat de Oscars zijn voor de filmwereld, zijn de CFDA-Awards voor de Amerikaanse mode. Vorige week werden de prijzen van de Council of Fashion Designers of America in New York uitgereikt, en dat ging als gewoonlijk gepaard met de nodige glamour en glitter. John Galliano werd uitgeroepen tot 'internationale designer van het jaar', Elizabeth Taylor viel in de prijzen 'voor haar leven in het teken van de glamour'. Maar verrassender waren de prijzen voor jonge, minder bekende mensen.

Het was de zeventiende keer dat de Amerikaanse modeindustrie haar feestelijke gala-avond hield en voor het eerst zat er een sprietje verrassing in. De laatste jaren was men de CFDA-Awards een beetje meesmuilend de CRDA - of Calvin Ralph Donna Awards - gaan noemen, omdat telkens dezelfde namen met de eer gingen strijken. Maar deze keer had men kennelijk ook aan de jonge generatie gedacht en werd voor sommige categorieën de spanning er zelfs ingehouden tot de dag van de uitreiking. De aanwezigheid van nieuwe namen op het palmares heeft zeker te maken met het feit dat in de jury naast eminente leden uit de modebusiness zelf, en de machtige vertegenwoordigers van bladen als Vogue en Harper's Bazaar, nu ook jongere journalisten van jongere media zetelen, zoals Paper Magazine, In Style en het televisiestation VH1, dat zijn eigen fashion awards toekent en de uitreiking ook zelf uitzendt.

Hun aanwezigheid had effect. Marc Jacobs, die bekend staat als de coolste der New Yorkse modemakers, werd uitgeroepen tot ontwerper van het jaar, voor dameskleding. Hij was ook genomineerd voor herenkleding, maar in die categorie ging de hier onbekende John Bartlett met de prijs lopen. Narcisso Rodriguez werd de beste in dezelfde categorie, maar dan als 'jonge belofte'. Beide ontwerpers worden over enkele weken ook in Parijs voor de leeuwen gegooid, want allebei zijn ze door Bernard Arnault van LVMH (Louis Vuitton Moët Hennessy) aangeworven om een kledinglijn te maken voor bestaande huizen die zich tot nogtoe op lederwaren concentreerden: het Franse Louis Vuitton en het Spaanse Loewe. Arnault hoopt hiermee wellicht de tovertruc van Gucci te herhalen. Ook daar werd een Amerikaanse ontwerper - Tom Ford - in huis gehaald en sindsdien kreeg Gucci het meest sexy en begeerlijke imago van alle Italiaanse modebedrijven.

Amerika vergat overigens ook zijn gevestigde namen niet: Ralph Lauren werd bekroond voor zijn 'menslievend leiderschap' en Geoffrey Beene voor zijn hele carrière. Manolo Blahnik, de in Londen gevestigde schoenenontwerper, kreeg de 'Stiletto Award' een prijs die Donna Karan al zes keer en Calvin Klein al vijf keer kreeg. Voor het spektakel zorgde John Galliano, en niet alleen door zijn verschijning. Hij bracht immers de oogverblindende collectie van Christian Dior mee - die hij ontwerpt- en waarover de Amerikanen al alles hadden kunnen lezen, maar die ze nooit in werkelijkheid hadden gezien, enkele moderedactrices niet te na gesproken. Dat droeg meteen al veel bij tot de sfeer, want de meeste ontwerpers maken zich er tijdens het banket met een video van af. Demi Moore mocht natuurlijk niet op het appel ontbreken, zij is zich stilaan aan het profileren als de modemadam van Hollywood en ze probeert geen enkel belangrijk Parijs defilé te missen. In New York overhandigde zij de prijs aan Elizabeth Taylor, die ze prees voor haar glamoureuze uitstraling en "haar niet aflatende inzet voor de strijd tegen aids, lang voordat het modieus was om dat te doen". In haar antwoord herinnerde Liz Taylor eraan dat ze in het verleden geen enkele keer had ontbroken op de lijst van de slechtst geklede mensen, woorden waarmee ze het publiek zeer charmeerde.

Volgens het verslag in The New York Times was de avond deze keer echt feestelijk, en veel geïnspireerder, dank zij de injectie van jong bloed. De verslaggeefster liet niet na te noteren dat veel jonge aanwezigen hun smoking of strikdas hadden thuisgelaten. Rupert Everett liet zijn wit hemd open staan en John Bartlett droeg een wit pak met een witte coltrui. Zowel Marc Jacobs als Narcisso Rodriguez kwam in een donkere pull met rolkraag.

Naar de komst van Marc Jacobs bij Louis Vuitton wordt in Europa reikhalzend uitgekeken, ook al omdat zijn agente hem verbeten afschermt voor nieuwsgierige journalisten. MIsschien is dat wel een gevolg van een bijzonder openhartige reportage in The New Yorker, waaruit bleek dat het tijdens de voorbije maanden niet altijd koek en ei was tussen Jacobs en de bazen van Louis Vuitton. Van hem weten we vooral dat hij verslingerd is op eenvoud in extreem luxueuze materialen. Afwachten tot maart dus wat dat zal geven op de catwalk van Vuitton.

Narcisso Rodriguez is zo mogelijk een nog grotere onbekende. Hoewel. Tot in 1996 deed zijn naam alleen bij insiders een belletje rinkelen. Toen vroeg Carolyn Bessette hem om haar trouwjapon te ontwerpen. Carolyn Bessette werd mevrouw John Kennedy en het huwelijk werd net discreet genoeg voltrokken om Rodriguez' naam over de tongen te laten gaan. Nog geen twee jaar later is dus een nieuwe stap gezet in de carrière van deze 36-jarige ontwerper. Dit voorjaar ligt in Amerika zijn eerste eigen collectie in de winkels en hij tekent ook een collectie voor de Amerikaanse bontbewerker Goldin Feldman. Rodriguez begon in 1995 te werken voor Cerruti. Het Italiaanse huis had vooral in mannenkleding een stevige reputatie en telde onder meer Clint Eastwood onder zijn vaste klanten. Maar de damescollectie was een muurbloempje. Binnen het jaar echter wist Rodriguez de aandacht van belangrijke moderedactrices en bekende boetieks te trekken. De eenvoudige bruidsjurk van Carolyn Bessette-Kennedy, gemaakt in de Parijse ateliers, verbond de naam meteen aan jeugd en glamour. Tijdens de daaropvolgende Oscar-uitreikingen liep Claire Danes de rode loper op in een madeliefjesblauwe kasjmieren pullover op een sluike, enkellange chiffonrok. Typisch Rodriguez, en een stijl waarmee hij volop doorgaat.

Rodriguez is een van de designers die zich laat inspireren door de manier waarop modellen zich kleden als ze niet defileren. De Chanelpakjes en Diorjurken laten ze dan over aan andere dames, zij houden van een onbezorgde, dure stijl die er heel nonchalant uitziet, maar die niet op de voddenmarkt is samengesteld. Hier voelt Rodriguez zich - evenals bijvoorbeeld Marc Jacobs of Helmut Lang - in zijn element. "Wat ik probeer vast te leggen", zegt Rodriguez, "is een zekere sensualiteit, iets vrouwelijkers. Ontwerpen is voor mij iets heel persoonlijks. Het is emotioneel, ik denk dat het komt door mijn latino-opvoeding."

In zijn eerste eigen collectie zitten kleine, slanke topjes, sommige met blote schouders, en knielange luchtige rokken in meerdere laagjes. Dit zijn inderdaad kleren die Kate Moss of Naomi Campbell zouden willen dragen. Wat Rodriguez deed overstappen van het strakke minimalisme naar deze meer romantische toon is, zoals hij zegt, de toenemende tendens in de mode om het doel te vergeten: "Kleren leken de laatste tijd alleen nog over ego's te gaan, niet over het mooi maken van vrouwen."

Zijn concept begint vaak bij mannelijke stoffen die verwerkt worden op manieren die typisch zijn voor vrouwen, bijvoorbeeld schuin op de draad geknipt, geplooid en gedrapeerd. Maar ingehuurd voor een huis met geschiedenis zoals Loewe moet een ontwerper zijn eigen voorkeuren een beetje opzij kunnen schuiven en aansluiten bij de tradities van het merk. "Er zijn natuurlijk raakpunten tussen mijn eigen collectie en die voor Loewe, maar aan de mijne zit toch een scherp kantje dat er bij Loewe niet bijhoort. Loewe gaat over leder, over luxe, het is Spaans en dat moet je voelen."

Rodriguez was om verscheidene redenen een logische keuze voor Loewe, dat in Madrid is gebaseerd. Niet alleen was hij een rijzende ster, hij is ook een zeldzaam soort kosmopoliet: zoon van Cubaanse, kleinzoon van Canarische emigranten en geboren in Newark, New York. Rodriguez heeft ook ervaring in het werken met huiden. Zijn bontcollectie, die hij in mei vorig jaar introduceerde, verried een frisse aanpak en een doorbreken van tradities in deze branche.

Hoewel Rodriguez in de schijnwerpers kwam te staan door zijn werk bij Cerruti, had hij zijn vak al eerder geleerd, als anonieme assistent van Donna Karan, toen die voor Anne Klein werkte, tussen 1985 en 1991. Het was trouwens bij Donna Karan dat hij te rade ging toen hij het voorstel van Loewe kreeg, nadat Cerruti hem nogal bruusk had bedankt voor bewezen diensten.

Na Anne Klein had hij een vergelijkbare baan bij Calvin Klein, waar hij Carolyn Bessette leerde kennen, die daar ook in dienst was. "Je merkt aan wat hij doet dat hij een stevige basis heeft," zegt in The New York Times Bonnie Pressman, ondervoorzitter van Barneys in New York, een van 's werelds meest toonaangevende kledingwinkels.

Hoewel Rodriguez door de CFDA werd uitgeroepen tot beste nieuwe ontwerper van dameskleding zegt hij dat zijn inbreng in de wereld van de mode tot hiertoe klein is geweest. "Ik leer nog steeds," verduidelijkt hij, en hij kan zich moeilijk voorstellen dat zijn naam ooit zal schitteren als die van zijn sterkste inspirator: Balenciaga.

Meer mode op pagina 60

(Foto Chester

Higgins/NYT)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234